_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره‌ ی ۷۲۱ـ جمعه ۳ بهمن ۱۳۹۳

  No. 721 - Friday 23 January 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 

 


احمد شاملو

[۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۴ خورشیدی / ۲۰۰۰ ـ ۱۹۲۵ میلادی]

پلِ الله‌وری خان

 

به فروز و یحیا هدا

و به یادِ عزیزی که چه تلخ پایمردی کرد

 

 

بادها، ابرِ عبیرآمیز را

ابر، باران‌های حاصل‌خیز را . . .

 

اژدهایی خفته را مانَد

به روی رودِ پیچان

                    پُل :

پای‌ها در آب و سر بر ساحلی هشته

هشته دُم بر ساحلِ دیگر ــ

نه‌ش به سر اندیشه‌یی از خشک‌سالی‌است

نه‌ش به دل اندیشه از طغیان

نه‌ش سروری با نسیمی خُرد

نه‌ش غروری با تبِ توفان

نه‌ش امیدی می‌پزد در سر

نه‌ش ملالی می‌خلد در جان ؛

 

بندبندِ استخوان‌اش داستان از بی‌خیالی‌هاست . . .

 

5

 

بادها، ابرِ عبیرآمیز را

ابر، باران‌های حاصل‌خیز را . . .

 

معبرِ خورشید و باران

               بی‌خیالی هیچ‌اش از باران و از خورشید

                                                     بر جای

                                                         ایستاده

                                                                پُل !

 

معبرِ بسیار موکب‌های پُر فانوس و پُر جنجالِ شادی‌های عالمگیر

معبرِ بسیار موکب‌های اندِهگینِ نالش ریزِ در زیر؛

خشت خشتِ هیکل‌اش

از نامداری‌های بی‌نامان فروپوشیده

                                   بر جای

                                        ایستاده

                                              پُل !

 

5

 

بادها، ابرِ عبیرآمیز را

ابر، باران‌های حاصل‌خیز را . . .

 

گاوِ مجروحی به زیرِ بار

روستایی مردی از دنبال

 

تنگننای گُرده‌ی پُل را به سوی ساحلِ خاموش می‌پیماید اندر مه که

گویی در در اجاقِ دودناکِ شام

                                می سوزد.

 

هم در این هنگام

از فرازِ جان‌پناهِ بی‌خیالِ سرد

مردی در خیال آرام

بر غوغای رودِ تند پیچان

                          می‌دوزد.

 

۱۳۳۸

پرتو نوری علا

عریانی

 

از نم باران و بوی علف

خانه‌یی می‌سازم

و عشق را بر درگاه اش می‌نشانم؛

رخشه‌های بوسه‌ات

انگشتان ام را نورانی کرده است.

تقه‌یی به در می‌خورَد؛

بوی علف را باد می‌بَرَد

نم باران را آفتاب،

سپیدار تن ات زخمی‌ست.

نه سوزش فرود تازیانه‌یی

نه زخم پرتاب سنگی

عریانی

فقط عریانی

ما را هلاک می‌کند.


 

بيژن الهی

[۱۳۸۹ ـ ۱۳۲۴ خورشیدی/  ۲۰۱۰ ـ ۱۹۴۵ میلادی]

دو شعر

 

۱

عقاب

 

آن پرنده که بالای کوه

خانه ساخته

از برف همیشه گی

نمی شود شناخته،

می گوید: بیا، بیا

چرا نیایی آین جا؟

 

می داند نمی شود به پا آمد، می داند .

می داند میان راه می افتم

او هم این را می خواهد ـ

تا بیاید مرا بلند کند

ببرد آن بالا، رنگ برف کند.

 

۲

به کجا رسیده بودیم . . .

 

به کجا رسیده بودیم که زمان

را بر مثال اسطوره یی می نگریستیم؟

از کف شعر

که جزر کامل چشمان توست

گل های ابدی ی اقاقیا، بهار را اعتراق می کنند
















           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
           
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره‌ ی ۷۲۱ـ جمعه ۳ بهمن ۱۳۹۳

  No. 721 - Friday 23 January 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم و پنجم قمری / دهم  و یازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



عنصرى

استاد ابوالقاسم حسن عنصرى‌ی بلخی

[سده‌ی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

۱

بُت که ُبتگر کُنَدش دلبر نیست

دلبری دست بُرد بُتگر نیست

بت من دل بَرَد که صورت اوست

آزری وار و صُنع آزر نیست

از بَدیعی به بوستان بهشت

جفت بالای او صنوبر نیست

چیست آن جَعد سلسله که همی

بوی عنبر دِه است و عنبر نیست

هیچ مویی شکافته از بالا

زار تر زآن میان لاغر نیست

بینی آن چشم پر کرشمه و ناز

که بدان چشم هیچ عَبهَر نیست

سیم بی بار اگرچه باک بود

چون بناگوش آن سمن بر نیست

گرد روز آن دو زلف دایره یی ست

نقطه یی ز آن دهانش کم تر نیست

به لطیفی دگر چو تو نبود

به کریمی چو میر دیگر نیست

 

۲

به‌گرد ماه بر از غاليه حصار كه كرد

به روى روز بر از تيره شب نگار كه كرد

نبود يار به‌طبع و به‌جنس‌ ظلمت و نور

به روى خوب تو اين هر دو چيز يار كه كرد

تو را كه كرد بتا از بهـارخانه برون

جهان ‌به‌روى تو بر جان من بهـار كه كرد

به‌ماه مانـى آن‌گه كه تو سوار شوى

چهگونه‌يى‌، عجبى‌، ماه را سوار كه كرد

اگر ز عشق تو پـُر نار گشت جان و د‌لم

مرا بگوى‌، رخ تو به‌رنگِ نار كه كرد

گر استوار نبودى ز دور بر دلِ من

مرا به‌مهرِ تو نزديك و استوار كه كرد

 

۳

تا همی جولان زلف اش گرد لاله‌ستان بود

عشق زلف اش را بگیرد هر دلی جولان بود

تا همی ناتافته تاب اوفتد در جعد او

تافته بودن دل عشاق را پیمان بود

مرمرا پیدا نیامد تا ندیدم زلف او

کـ از شبه زنجیر باشد یا ز شب چوگان بود

تا جهان بوده‌ست کس بر ماه نفشانده ست مشک

زلف او چون هر شبی بر ماه مشک‌افشان بود

اسب گردون‌ است از او گر شیر بر گردون رود

خانه بستان است از او گر شیر در بستان بود

شادی اندر جان ما مأوا گرفت از عشق او

شاد باشد جان آن کس کش چنین جانان بود


۴

باد نوروزي همي در بوستان بتگر شود
تا زصنع اش هر درختي لعبتي ديگر شود
باغ همچون كلبهی بزاز پُر ديبا شود
راغ همچون طبله ی عطار پرعنبر شود
روي بند هر زميني حلهی چيني شود
گوشوار هر درختي رشتهی گوهر شود
چون حجابي لعبتان خورشيد را بيني به ناز
گه برون آيد زميغ و گه به ميغ اندر شود
افسر سيمين فرو گيرد زسر كوه بلند
بازمينا چشم و زيبا روي و مشكين سر شود

 

۵

ماه رخسارش همی در غالیه پنهان شود

زلف مشکین اش همی بر لاله شادِروان شود

درد من هم زو  وُ، هم درمان ام از دیدار او

دیده‌‌ای دردی که او را بنگری درمان شود؟

گر بخندد یک زمان ز آن لب شکر گردد روان

ور بجنبد یک‌زمان آن زلف مشک‌افشان شود

حلقه‌ی زلف اش اگر دعوی به رنگ کفر کرد

نور رخسارش همی اسلام را برهان شود

بس نیاید تا به روشن روی و موی تیره‌گون

ثانوی را حجت اهریمن و یزدان شود

هجر او ز امید وصل او بود شیرین چو وصل

وصل او از بیم هجرش تلخ چون هجران شود

جز بهشتی نیست آن دیدار جان‌افزای او

آن‌چه بفزاید هم از نادیدن اش نقصان شود

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

۶

میان زاغ سیاه و میانِ باز سپید

شنیده‌ام  ز حکیمی حکایت دلبر

به باز گفت همی زاغ هر دو یاران‌ایم

که هر دو مرغ‌ایم از جنس و اصل یک‌دیگر

جواب داد که مرغ‌ایم جُز به جای هنر

میان طبع من و تو میانه‌یی‌ست مگر؟

خورند از آن‌که بماند ز من ملوکِ زمین

تو از پلیدی و مُردار پُر کنی ژاغر

مرا نشست به دست ملوک و دَیر و سَر است

تو را نشست به ویرانه و سُتُودان بَر

ز راحت است مرا رنگ و رنگ تو ز عذاب

که من نشانه ز معروف‌ام و تو از منکر

ملوک میل سوی من کنند و سوی تو نه

که میلِ خیر به خیر است و میل شر سوی شر

 


         
       

بالای صفحه