_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره ی ۷۲۰ ـ جمعه ۲۶ دی ۱۳۹۳

  No. 720 - Friday 16 January 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 



مهدی اخوان ثالث (م. امید)

[۱۳۶۹ ـ ۱۳۰۷ خورشیدی/ ۱۹۹۰ ـ  ۱۹۲۸ میلادی]

گرگ هار

 

گرگ هاری شده‌ام ،

 هرزه پوی و دله دو ،

 شب در این دشت زمستان زده‌ی بی همه چیز،

 می‌دوم ، برده ز هر باد گرو ،

 چشم‌های‌ام چو دو کانون شرار،

 صف تاریکی‌ی شب را شکند ،

 همه بی رحمی و فرمان فرار.

 

  گرگ هاری شده‌ام ، خون مرا ظلمت زهر

 کرده چون شعله‌ی چشم تو سیاه.

 تو چه آسوده و بی باک خرامی به برم !

 آه ، می‌ترسم ، آه .

 

 آه ، می‌ترسم از آن لحظه‌ی پر لذت و شوق ،

 که تو خود را نگری ،

 مانده نومید ز هر گونه دفاع،

 زیر چنگ خشن وحشی و خون˙خوار منی

 پوپکم ! آهوَکم !

 چه نشستی غافل !

 کـ از گزندم نرهی ، گرچه پرستار منی .

 

 پس از این درّه‌ی ژرف ،

 جای خمیازه‌ی جادو شده ی غار سیاه،

 پشت آن قلّه‌ی پوشیده ز برف ،

 نیست چیزی ، خبری ،

 ور تو را گفتم چیز دگری هست ، نبود

 جز فریب دگری .

 

 

 من از این غفلت معصوم تو ، ای شعله‌ی پاک !

 بیشتر سوزم و دندان به جگر می‌فشرم .

 منشین با من ، با من منشین ،

 تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم ؟

 

 تو چه دانی که پس هر نگه ساده ی من،

 چه جنونی ، چه نیازی ، چه غمی‌ست ؟

 یا نگاه تو ، که پر عصمت و ناز ،

 بر من افتد ، چه عذاب و ستمی‌ست .

 

 دردم این نیست ولی،

 دردم این است که من بی تو دگر

 از جهان دورم و بی خویشتنام .

 پوپکم ! آهوکم !

 تا جنون فاصله‌ای نیست از اینجا که من‌ام

 

مگرم سوی تو راهی باشد.

 ــ چون فروغ نگه‌ات ــ

 ورنه دیگر به چه کار آیم من

 بی تو ؟ چون مرده‌ی چشم سیهات ــ

 

منشین اما با من ، منشین.

 تکیه بر من مکن ، ای پرده‌ی طناز حریر !

 که شراری شده‌ام.

 پوپکم ! آهوکم !

 گرگ هاری شده‌ام.

 

مهرماه ۱۳۳۴











اکبر اکسیر

دو شعر

 

۱

شاعران ما و ژاپن

 

شاعران ما

هزار سال از لب شیرین نوشتند

هرچه فرهاد بود مرض گند گرفت

شاعران ژاپن امّا

از ناوک مژگان

سرنگ انسولین ساختند

ما کو تا او شیم ؟به نظر ملیحه
من از حافظ بالاترم
چرا که او
فقط یک کتاب دارد
آن هم به تصحیح صد نفر !

 

۲

خواجه

 

من هم زرنگ شده ام

از سادهگیی مخاطب سوءاستفاده می‌کنم

هر روز به شعرهای‌ام آب می‌بندم

و کتاب پشت کتاب در می‌آورم

به نظر ملیحه

من از حافظ بالاترم

چرا که او

فقط یک کتاب دارد

آن هم به تصحیح صد نفر !

آفساید


 

فهیمه غنی نژاد

دو شعر

 

۱

حمام

 

همیشه‌ی خدا

خواب حمام های قدیم می‌بینم

با خزینه‌هایی که در بیداری‌ی من نبودند

و دستی که یک جام آب گرم

روی سرمای خسته‌گی ام می ریزد

و همیشه‌ی خدا

خیال می‌کنم که آن دست مال توست

همیشه‌ی خدا در خواب

بخار حمام های قدیمی

مثل پیله، دور عریانی‌ام می‌پیچد

و من مثل یک پروانه‌ی نوزاد

از بخار و حمام و پیله و خواب

می پرم تا تو

که در بیداری ام هیچ وقت نبوده‌ای

 

۲

عاشقانه

 

باران ،

يک چتر بسته بود

که مرا

از خيابان هاي خيس و خيال تو عبور مي داد

فکر مي کردم :

شعرم اگر سپيد نبود

با تو هم قافيه اش مي‌کردم

سبز در سبز .


           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره ی ۷۲۰ ـ جمعه ۲۶ دی ۱۳۹۳

  No. 720 - Friday 16 January 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم و پنجم قمری / دهم  و یازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود




منوچهری 

ابوالنجم احمد منوچهری‌ی دامغانی

[ سده ی پنجم قمری / ِیازدهم میلادی]

 

 

 

آمد بانگ خروس موذن می‌خواره‌گان

صبح نخستین نمود روی به نظاره‌گان

که به کتف برفکند چادر بازاره‌گان

روی به مشرق نهاد خسرو سیاره‌گان

 

باده فراز آورید چاره‌ی بیچاره‌گان

قوموا شرب الصبوح، یا ایها النائمین

 

 

می‌زده‌گانیم ما، در دل ما غم بود

چاره‌ی ما بامداد رطل دمادم بود

راحت کژدم زده، کشته‌ی کژدم بود

می زده را هم به می دارو و مرهم بود

 

هر که صبوحی کند با دل خرم بود

با دو لب مشک˙بوی، با دو رخ حور عین

 

 

ای پسر می‌گسار، نوش لب و نوش گوی

فتنه به چشم و به خشم فتنه به روی و به موی

ما سیکی خوارنیک، تازه رخ و صلح‌جوی

تو سیکی خواربد، جنگ کن و ترش‌روی

 

پیش من آور نبید در قدح مشک‌بوی

تازه چو آب گلاب، پاک چو ماء معین

 

 

در همه وقتی صبوح خوش بودی ابتدی

بهتر و خوشتر بود وقت گل بسدی

خاسته از مرغ‌زار غلغل تیم و عدی

در شده آب کبود در زره داودی

 

آمده در نعت باغ عنصری و عسجدی

و آمده اندر شراب آن صنم نازنین

 

 

بر کف من نه نبید، پیشتر از آفتاب

نیز مسوزم بخور، نیز مریزم گلاب

میزدگان را گلاب باشد قطره‌ی شراب

باشد بوی بخور، بوی بخار کباب

 

آخته چنگ و چلب، ساخته چنگ و رباب

دیده به شکر لبان، گوش به شکر توین

 


خوشا وقت صبوح، خوشا می خوردنا

روی نشسته هنوز، دست به می بردنا

مطرب سرمست را با رهش آوردنا

وز کدوی بربطی باده فرو کردنا

 

گردان در پیش روی بابزن و گردنا

ساغرت اندر یسار، شاهدت اندر یمین

 

 

کرده گلو پر ز باد قمری سنجاب‌پوش

کبک فرو ریخته مشک به سوراخ گوش

بلبلکان با نشاط، قمریکان با خروش

در دهن لاله مشک، در دهن نحل نوش

 

سوسن کافور بوی، گلبن گوهر فروش

وز مه اردیبهشت کرده بهشت برین

 

 

شاخ سمن بر گلو بسته بود مخنقه

شاخ گل اندر میان بسته بود منطقه

ابر سیه را شمال کرده بود بدرقه

بدرقه‌ی رایگان بی طمع و مخرقه

 

باد سحرگاهیان کرده بود تفرقه

خرمن در و عقیق بر همه روی زمین

 

 

چوک ز شاخ درخت خویشتن آویخته

زاغ سیه پر و بال غالیه آمیخته

ابر بهاری ز دور اسب برانگیخته

وز سم اسب‌اش به راه لاله‌ی تر ریخته

 

در دهن لاله باد، ریخته و بیخته

بیخته مشک سیاه، ریخته دُرِّ ثمین

 

 

سرو سماطی کشید بر دو لب جویبار

چون دو رده چتر سبز در دو صف کارزار

مرغ نهاد آشیان‌بر سر شاخ چنار

چون سپر خیزران بر سر مرد سوار

 

گشت نگارین تذرو پنهان در کشتزار

هم‌چو عروسی غریق در بن دریای چین


 

         
       

بالای صفحه