_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره ی   ۷۱۹= جمعه ۱۹ دی ۱۳۹۳

  No. 719 - Friday 9 January 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 



نیما یوشیج

         (علی اسفندیاری)

[۱۳۳۸ـ ۱۲۷۶خورشیدی / ۱۹۶۰ ـ ۱۸۹۷ میلادی]

عود

 

خانه خالی‌ست، نگهبان سرمست

با دل شب نه غم از بود و نبود.

لیک می‌دانم در مُجمر من

دیرگاهی ست که می سوزد عود.

 

با سرانگشتم، لغزیده زدل،

عود درخانه بیافروخت مرا

آن که ازآتش خود سوخت نخست

آخراز آتش خود سوخت مرا.

 

طرح افکنده و جان یافته‌ای

می دهد گاهی او را پرواز،

ودرون شبحی زود گذر

می نماید به من او را طناز.

 

یاسمن ساقی‌ی گرم و خندان

سربرآورده به تن او شده‌ست

حلقه درحلقه بهم ریختهای

پای تا سرهمه گیسو شده است.

 

همچوماهی که بسوزد در ابر

می نماید قد افسونگر او

با نگاهم که به من نامده باز

غرق می آیم در پیکر او.

 

خم بیاورده به بالا، عریان

پیکرش آمده زآتش به فرود

آنکه می سوزد، آری، روزی‌ش

مشت خاکستر می باید بود.

 

دیرگاهی ست که با من مونس

عود می سوزد در مجمر من،

و درون شبحی زود گذر

می نماید با من دلبر من.

 

اردیبهشت ماه سال ۱۳۲۷


یاشار احد صارمی

یکی از چند ترانه برای ابن‌سلام

 

 

فكر می‌كند نمی‌فهمم در صداي‌اش ودكا ريخته

فكر مي‌كند آن خوابيده‌ی كبود كه تاريكی  زمان‌اش را پوشانده است    من‌ام

فكر می‌كند بال های من روي سيم‌های پوسيده  كلاغ شده‌اند

فکر می‌کند زبان من چشم ندارد

فكر مي‌كند نمی شود توی پرتقالی نشست و دست بر زنخ نهاده پرنده‌ها را گوش کرد

>>> دنباله در ستون سمت چپ>>>


 آزیتا قهرمان

یک خواب بد

 

راه می‌برم دریا را به روی دست

کوه‌ها را هل می‌دهم

اما دختر جان چشم‌هایم کو؟

 

توی کیف من است

کمی از نگاه‌ات را پاشیده‌ام

برای گنجشکان

کمی برای پاییز تا دوباره برگردد

 

لااقل صدایم را بده

صدای ات را تکانده‌ام روی شبی بلند

برای دریچه‌ها و زنی تنها

که راه می برد کالسکه‌ی تو را

رو به سمتی سپید

مرده‌ام انگار دختر جان

که دست‌های ام می‌ریزد

و دریا لب پر می‌زند در سینه‌ام

نان و قاشق می‌افتد از دستم

راه می‌روم روی لبه‌ی باریک

و دیگر نمی افتم

عصای ام کو؟

 

 

سایه ها و سال ها

صدای دمپایی و کلیدها

در خوابی بد چین های دامنم سنگ می شود

دستهایام شن

نه می‌توانم دریا را از روی بالش‌ات جمع کنم

نه بال‌های‌ات را به شانه‌ات بچسبانم

خش خش پیراهنات را می‌آویزم بر شاخه‌ها

عینکات را می‌گذارم روی ابرها

با کالسکه‌ی خالی

بر لبه‌ی این چاه منتظر می‌نشینم

چقدر خسته ام

تا دوباره خوابم نبرد

نمک بیاور برای زخمم!

                                                            ۱۳۸۰


 

>>> دنباله از ستون سمت راست>>>

فکر می‌کند  وقتی که زنی  از این‌جا می‌گذشت این‌جا نمی‌گذشت

فكر می‌كند ديوانه‌یی ديگر نان‌ يك شنبه‌اش را اين‌طوری خوش‌مزه مي‌كند

فکر می‌کند من حالا توی این مکث نیستم

فكر می‌كند شاعرها بی‌خودي سينه سرخ مي‌شوند

فكر می‌كند سقوط كلاغ نمی‌تواند روييدن مست كوكناری باشد

پرتقال را كه می‌کند فكر می‌كند فقط يك شكل نارنجی رنگ را چيده

فکر می‌کند نمی‌تواند این طوری دوباره از این گوشه بتابد

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره ی   ۷۱۹= جمعه ۱۹ دی ۱۳۹۳

  No. 719 - Friday 9 January 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم و پنجم قمری / دهم  و یازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



 

اسکافی

ابو حنیفه اسکافی‌ی غزنوی‌ی مروزی

[ سده‌ی پنجم هجری‌ قمری / یازدهم میلادی]

 

۱

آفرین باد بر آن عارض پاکیزه چو سیم

و آن دو زلفین سیاه تو بدان شکل دو جیم

از سراپای توام هیچ نیاید در چشم

اگر از خوبی‌ی تو گویم یک هفته مقیم

بینی آن قامت چون سرو خرامان در خواب

که کند خرمن گل دست طبیعت برسیم

دوستدار تو ندارد به کف از وصل تو هیچ

مرد باهمت را فقر عذابی‌ست الیم

ماه و ماهی را مانی تو ز روی و اندام

ماه دیده ست کسی نرم تر از ماهی‌ی شیم؟۱

به یتیمی و دورویی‌ت همه طعنه زنند

نه گل است آن‌که دو روی و نه دُر است آن‌که یتیم

گرنیارامد زلف تو عجب نبود زآنک

برجهانَدْش هم آن دُرّ بناگوش چو سیم

مبر از من خرد آن بس نبودکز پی آن

بسته و خسته‌ی زلف تو بود مرد حکیم

دژم و ترسان کی بودی آن چشمک تو

گر نکردیش بدان زلفک چون زنگی‌ی بیم

زلف تو کیست که او بیم کند چشم تو را

یا که ای تو که کنی بیم کسی را تعلیم

این دلیری و جسارت نکنی بار دگر

گر شنیدهستی نام ملک هفت اقلیم

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

 

۲

شاه چو دل برکند ز بزم و گلستان

آسان آرد به چنگ مملکت، آسان

وحشی چیزی ست ملک و دانم از آن این

کـ او نشود هیچ‌گونه بسته به انسان

بندش عدل است چون به عدل بباندیش

انسی گیرد همه دگر شودش سان

کیست که گوید تو را مگر نخوری می

می خور و داد طرب ز مستان بستان

شیر خور و آن‌چنان مخور که به آخر

زو نشکیبی چو شیر خواره ز پستان

شاه چو در کار خویش باشد بیدار

بسته عدو را برد ز باغ به زندان

مار بود دشمن و بکندن دندانش

زو مشو ایمن اگرْت باید دندان

از عدو آنگه حذر بکن که شود دوست

وز مغ ترس آن زمان که گشت مسلمان

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .


۳

چو مرد باشد بر کار و بخت باشد یار

ز خاک تیره نماید به خلق زرّ عیار

فلک به چشم بزرگی کند نگاه در آنک

بهانه هیچ نیارد ز بهر خردیی کار

سوار کش نبود یارْ اسپ راه سپر

به سر درآید و گردد اسیر بخت سوار

به قاب قوسین آنرا برد خدای که او

سبک شمارد در چشم خویش وحشت غار

بزرگ باش و مشو تنگ˙دل ز خردیی کار

که سال تا سال آرد گلی زمانه ز خار

بلند حصنی۲  دان دولت و درش محکم

به عون کوشش بر دَرْش مرد یابد بار

ز هر که آید کاری در او پدید بود

چنان کـ از آینه پیدا بود تو را دیدار

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

به گاه خواستن آمد نشان نهمت مرد

که روز ابر همی باز بِه رسد به شکار

شراب وخواب و رباب و کباب و ترّه و نان

هزار کاخ فزون کرد باز میی هموار

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

 

۴

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

خدایگانا چون جامه‌یی‌ست شعر نکو

که تا ابد نشود پود او جدا از تار

ز کارنامه‌ی تو آرم این شگفتی‌ها

بلی ز دریا آرند لؤلؤ شه‌وار

مگوی شعر و پس ار چاره نیست از گفتن

بگوی و تخم نکو کار و رسم بد بردار

بگو که لفظ آن هست لؤلؤ خوشاب

بگو که معنی این هست صورت فرخار۳

همیشه تا گذرنده‌ست در جهان سختی

تو بگذر و به‌خوشی صد جهان چنین بگذار

همیشه تا مه و سال آورد سپهر همی

تو در زمانه بمان هم‌چنان شه و سالار

همیشه تا همی از کوه بردمد لاله

همیشه تا چکد از آسمان همی امطار۴

به‌سان کوه بپای و به سان لاله بخند

به‌سان چرخ بتاز و به سان ابر ببار

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .


۱. ماهی‌ی شیم : گونه یی ماهی فلس دار که در پشت نقطه های سیاه دارد

۲. حصنی: منسوب به حصن

۳. فرخار: دیر و معبد (بت‌خانه ).

۴. امطار: باران و بارانیدن

         
       

بالای صفحه