_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره‌ی ۷۱۷ ـ جمعه ۵ دی ۱۳۹۳

  No. 717 - Friday 26 December 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


 

حافظ موسوی

دو شعر

 

۱

... و شعر

 

روز ، در هیاهو و همهمه می گذرد 

وحرف ، لقلقه بر دهان ها 

                        - بر پیشخوان بانک ها و دکان ها .

 

پناه می برم به شب از خویش 

غبار از کلمات فروخورده بر می گیرم 

و نور نرم بر سرانگشت های خسته 

                                    - می شکفد . 

 

قویی سپید در چشم انداز 

و برکه‌یی خاموش 

که با تمام حواس‌اش 

گوش سپرده به آواز غوک ها .

 

پس از هیاهوی بسیار

اکنون به خاموشی رسیده‌ام 

وشعر 

زنگوله‌ی‌ست با نوایی آرام 

که عصب های مرده را 

بیدار می‌کند .

 

۳۰ تیر ۱۳۹۲

 

۲ 

بازرسی

 

در گمرک مرزی

چمدان سفرم

چون پر کاهی ، بر ریل ابرها

دنبالام می آمد .

 

مامور گمرک ، با چهره‌یی عبوس ، اشاره کرد : بازش کنید !

و چمدان‌ام از سوء تفاهم سنگین شد ؛

چندان که از ریل ابر  روی ریل بازرسی‌ی گمرک سقوط کرد .

 

خنده‌ی ماسیده بر چهره‌ها

نگاه کنجکاو زنی میانسال به ساک دستی‌ی خود

و قاه قاه بی‌هوده‌ی من

که با تمام جزییات در دوربین مدار بسته ضبط شد .

 

 

اما حقیقتاً هیچ چیز خنده داری وجود نداشت

چرا که هر ساک دستی کوچک ، می تواند حامل فاجعه‌یی باشد

و هر چمدانی

حامل بمبی که هر لحظه می‌ترکد .

 

 

ما زبان هم را فراموش کرده ایم

و بمب ها به جای ما سخن می گویند .

۲۸ شهریور ۱۳۹۲


















 

بیژن نجدی

[۱۳۷۶ ـ ۱۳۲۰ خورشیدی / ۱۹۸۷ ـ ۱۹۴۱ میلادی]

جهان گفت و گوی من و توست

 

درخت مرا سبز می‌خواند

پرنده مرا دیده است

هنگام که راه می‌رفتم بر پشت مقدس‌اش

باران، از تو می‌‌پرسد

که نام‌اش چیست؟

هنگام که می‌بارد

برهندسه برهنه‌ی روستای من

"خطوط شکسته‌ی مالرو" - "روزان سبز وجین"

"انحنای پل" - "غروب قهوه‌خانه، میخانه‌های چای"

"استوانه‌های بلند ناودان مدرسه"

"مخروط گالی پوش خانه " - "کلاه کهنه‌ی  پشت درخت توت"

و "آینه‌ی بیضی" - "دریاچه‌‌ی آرامی که موهات را در آن شانه می‌کنی"

 

***

 

برگ مرا گیاه می‌داند

پرنده تو را پرواز

آب مرا دیده است که تو را از دریا کشیده‌ام

و خشونت صیادان از گونه‌هایم چکیده است

از راه نمی‌رسی که پوست تو را بر تن‌ام کنم

با تو هستم مه

از سوخته‌ی  هیزم، برنمی خیزد که بگریمات

خاکستری دود پوشیده

 

***

 

نیمی از روز

با من نشسته است

روی پله های ابر.

 

 


 

 

مهتاب کرانشه

دو شعر

 

۱

پرواز

 

تجسم پرواز

در ذهن بیدار پرنده

جز سیاهی‌ی افق

و نگاه پژمردهی روز

 بر انتهای بی وقتی‌ی زمان نبود

 

و خاطره‌ی اوج

 در فرود ِتاریک ِلحظه‌ها

 و نگاه منتظر

 در تباهی‌ی دیدار

 چیزی بود از جنس توهم خاکستری‌‌ی تردیدها

 و حرکات ارتجاعی‌ی حضور

 که

 در بی نهایت ِ نشانه‌های گنگ

 در دوری و نزدیکی‌ی صدا

 همچنان

 تجسم پرواز را

 در ذهن پرنده

 به سقوطی بی انتها

 تشبیه می کرد.

 

۲

مرده‌گانی زنده

 

مرده‌گانی زنده / زنده‌گانی مرده

چه فرق می‌کند

نه جنگ صدای معنی‌ی کلمات است

و نه صلح  آواز سرمستی!

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره‌ی ۷۱۷ ـ جمعه ۵ دی ۱۳۹۳

  No. 717 - Friday 26 December 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم و پنجم قمری / دهم  و یازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



 

گرگانی

فخرالدین اسعد گرگانی

[سدهی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

۱

شبى تاريك و آلوده به قطران
سياه و سهمگين چون روز هجران
به روى چرخ بر چون توده
‌ی نيل
به روى خاك بر چون راى بر پيل
تو گفتى شب به مغرب كنده بُد چاه
به چاه افتاده مهر از چرخ ناگاه
هوا بر سوگ او جامه سيه كرد
سپهر از هر سويى جمع سپه كرد
سپه را سوى مغرب برد هموار
كه آنجا بود در چَه مانده سالار
سپاه آسمان اندر روا رَو
شب آسوده به‌سان كام خسرو
به‌سان چرخ ازرق چترش از بر
نگاريده همه چترش به گوهر
درنگى گشته و ايمن نشسته
طناب خيمه را بر كوه بسته
مه و خورشيد هر دو رخ نهفته
به‌سان عاشق و معشوق خفته
ستاره هر يكى بر جاى مانده
چو مرواريد در مينا نشانده
فلك چون آهنين ديوار گشته
ستاره از روش بي‌زار گشته
حمل با ثور كرده روى در روى
زشير آسمانى يافته بوى
زبيم شير مانده هر دو بر جاى
برفته روشنان از دست و از پاى
دو پيكر باز چون دو يار در خواب
به يك‌ديگر بپيچيده چو دو لاب
به پاى هر دو اندر خفته خرچنگ
تو گفتى بى‏روان گشته‌ست و بى‏چنگ
اسد در پيش خرچنگ ايستاده
كمان كردار دُم بر سر نهاده
چو عاشق كرده خونين هر دو ديده
زفر بگشاده چون نار كفيده
زنى دوشيزه را دو خوشه در دست
ز سستى مانده بر يك جاى چون مست
ترازو را همه رشته گسسته
دو پله مانده و شاهين شكسته
درآورده به هم كژدم سر و دم
ز سستى هم‌چو سرماخورده مردم
كمان
ور را كمان در چنگ مانده
دو پاى آزرده دست از چنگ مانده
بَره از تير او ايمن بخفته
ميان سبزه و لاله نهفته
ز ناگه بر بره تيرى گشاده
به‌ره خسته زتيرش اوفتاده
فتاده آب‏كش را دلو در چاه
بمانده آب
كش خيره چو گم‌راه
بمانده ماهى از رفتن به ناكام
تو گفتى ماهي
است افتاده در دام
فلك هر ساعتى سازى گرفتى
برآوردى دگرگونه شگفتى
به مهره باختن چرخ سيه‏كار
تو گفتى حقه‏بازى بود پربار
مشعبدوار چابك دست بودى
عجايب‌هاى گوناگون نمودى
ز بس صورت كه پيدا كرد و بنمود
تو گفتى چرخ آن شب بُلعجب بود...

<< برگرفته از ویس و رامین >>

 

 

۲

بد نامی

 

اگر آلوده شد گوهر به یک ننگ

نشوید آب صد دریا از او رنگ

چون جانِ پاک جاویدان بماند

بماند نام بد تا جان بماند

 

۳

شادی

 

بشادی دار دل را تا توانی

که بفزاید زشادی زنده‌گانی

چو روز ما همی بر ما نپاید

درو بی‌هوده غم خوردن چه باید

 

۴

پیری

 

چه نیکو گفت نوشیروان عادل

چو پیری زد مر او را تیر بر دل

زپیری این جهان آن کرد با من

که نتوانست کردن هیچ دشمن

به گیتی باز کردم ای عجب پشت

شکست او پشت من آن‌گه مرا کُشت

 

۵

درد عشق

 

زعاشق زارتر زاری نباشد

زکار او بَتَر کاری نباشد

کسی که او را تبش باشد بپرسند

وزان مایه تَبَش بروی بترسند

دل عاشق در آتش سال تا سال

نپرسد ایچ کس وی‌را از آن حال

خردمندا ستم باشد از آن بیش

که عاشق را همی عشق آورد پیش؟

بس است این درد عاشق را که هموار

بود با درد عشق و ناله زار

سزد گر دل بر آن مردم بسوزد

که عشق اندر دلش آتش فروزد

همی بایدش درد دل نهفتن

نیارد راز خود با کس بگفتن

 


























         
       

بالای صفحه