_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره‌ی ۷۱۴ ـ جمعه ۱۴ آذر ۱۳۹۳

  No. 714 - Friday 5 December 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


 

ضیا موحد

دوره‌گرد رنگین‌جامه

 

 

هر بامداد می آید

در کوچه باغ‌ها

دوره‌گرد رنگین‌جامه

به خورجین عتیقه‌های‌اش

 

می‌نشیند

بر سنگفرش‌ها

 

و سفره‌ی گهرهای‌اش را پهن می‌کند:

یاقوت، عقیق، لعل

فیروزه با رگه رگه‌های طلا

 

سمندها

چار نعل می‌تازند

می‌شکنند گوهرهای‌اش را

امّا دوره‌گرد

هرگز ورشکسته نخواهد شد

 

 

هر شامگاه بر می‌خیزد

و سفره‌ی گهرهای‌اش را

بر سنگفرش

و جویبار کریمانه می‌تکاند

 

 

و باز

با کوچه باغ‌ها

در شب گم می‌شود

 

 

آهای دوره‌گرد رنگین‌جامه

آیا گمان نمی‌کنی این‌بار

چیزی جا گذاشتی

که باید بر می‌داشتی؟


 

ماندانا زندیان

میلاد

 

یک دست جام باده و یک دست زلف یار

 رقصی چنین ، میانه ی میدانم آرزوست

 مولوی

 حقیقت دارد که تو می‌توانی

 با دست‌های من

 سه تار قلم مو را بنوازی

 و نُت‌های رنگ پریده را

 فیروزه‌یی کنی

( باید بسیار زیسته باشی

 که این همه از آسمان

                                آکنده‌ای)

 

حقیقت دارد که من می‌توانم

 با شعرهای تو

 با باران مشاعره کنم

 و بند نیایم

( باید بسیار گریسته باشم

 که این همه در واژه های تو

                                غوطه‌ورم‌)

 دنباله در ستون سمت چپ>>>

 

کامران بزرگ‌نیا

سراسرِ روز

 

 

سراسرِ روز در خواب مي‌گذرد

و بر آب مي‌لرزد

سايه‌ی ديواری كه پنهان مي‌كند باغی را

 

سراسرِ روز

با لكه‌هايِ تابان‌اش

بر آب مي‌لرزد

گویی كه دسته گلی زرد

در خواب مي‌رود

چنانكه بر آب

 

بیدار باید بود امّا

و دید باید

كه گریه‌ی گمشده‌یی

سراسرِ روز راه مي‌سپرد

در كوچه‌ها و خیابانها

آرام و صاف

بي‌موج ریزه‌های هِقْ‌هِقی

 

 

سراسرِ روزی كه مي‌گذرد در هراسِ شب

مبادا بیايد و بنشيند و آواز سر دهد

و باز

سرزده باز گردد سحر

چيزی بر آب بچرخد

و باغ را پنهان كند سايه‌ی ديواری كه مي‌لرزد همچنان بر آب

آبی كه مي‌گذرد

و خواب را مي‌كُشد                    

 

خرداد ۱۳۶۹ 


 

دنباله ی شعر میلاد از ماندانا زندیان 

 

تا من بنفشه ها را

 میان شب‌های زمستان

 قسمت کنم ،

 تو یک خوشه انگور به صدای‌ات

تعارف کن

 خطی از شعرهای‌ات را که بخوانی ،

 سال ، تحویل می‌شود

 

 حقیقت دارد که در حضور تو

                                  بودن

 همیشه از نبودن زیباتر است .

 

زمستان ۱۳۸۳












           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره‌ی ۷۱۴ ـ جمعه ۱۴ آذر ۱۳۹۳

  No. 714 - Friday 5 December 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم و پنجم قمری / دهم  و یازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



قطران عضدی

ابومنصور قطران عضدی‌ی شادی‌آبادی‌ی تبریزی

[ سده‌ی پنجم  قمری / یازدهم میلادی]

 

۱

نوبهار آمد کـ از او گیتی جوان ‌گردد همی

روی هامون هم چو روی نیکوان گردد همی

تا پدید آمد نشان لاله و شمشاد و گل

آبی و نارنگ و نرگس بی نشان گردد همی

مسند سنبل همه پیروزه و بیجاده گشت

مفرش آهو حریر و پرنیان گردد همی

گر بهار چین ندیدی نوبهار باغ بین

کـ این نگار و نقش کی پیدا در آن گردد همی

بوستان مانند لشکرگاه  افریدون شود

شاخ گل همچون درفش کاویان گردد همی

آسمان چون پُر شکوفه بوستان بوده‌ست باز

بوستان چون پر ستاره آسمان گردد همی

نیکوان را ناز بیش و رحم کم باشد همی

عاشقان را صبر پیر و غم جوان گردد همی

بس‌که در وی روید از گل‌های گوناگون همی

گل‌ستان رشک بهشت جاودان گردد همی

بلبل از غلغل به باغ اندر نیاساید همی

عاشقان را دل ز بانگ او بفرساید همی

 

۲

تا زمستان بساط‌گستر شد

شد زمین و زمان به دیگر سان

چون رخ من شده ست رنگ زمین

چون دم من شده‌ست طبعِ زمان

باغ بر کند پرنیان و پرند

کوه پوشید توزی۱ و کتّان۲

گشت صحرا تهی ز لشکر روم

گشت پر لشکر حَبَش۳ بُستان

دشت پوشیده چادر ترسا

چرخ پوشیده، جامه ی رهبان

تا سر دشت و کوه سیمین گشت

باد دی‌ماه گشت چون سوهان

لاجرم در میان سونش۴ سیم

دامن کوهسار گشت نهان

بوستان پُر سیاه پوشان گشت

تا بر او گشت ماه دی سلطان

ای به دل همچو قبله ی تازی

خیز و بفروز قبله‌ی دهقان

باده پیش آر و پیش من بنشین

شاخِ بیجاده۵ پیش من بنشان

چون جنان خانه ز آن و آن چو سَقَر۶

چون سَقَر طبع از این و این چو جنان

این پدید آرد از ترنج عقیق

و آن برون آرد از شجر مرجان

آن یکی آب رنگ و خواب افزای

این یکی زر خام و سیم افشان

سَرِ دیوانه ز آن شود هشیار

دل غمناک زین شود شادان

آن به سرخی دهد ز یار خبر

این به زردی دهد ز رنج نشان

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


 

1.        1. توزی : قبا و جامه ی تابستانی

2.        2. کتان : نوعی پارچه

3.        3. خبش : حبشه، حبشه یی ها

4.        4. سونش : بُراده

5.        5. بیجاده : نوعی یاقوت

6.        6. سقر : دوزخ

7.        7. آذار : ماه اول بهار سریانی

8.        8. گل خیری : نوعی گل است که به نام گل همیشه بهار نیز خوانده می‌شود


 

۳

ای مرا دیدار تو جان و جهان

بی تو هرگز نی جهان خواهم نه جان

ای جهان جان چه شادی باشدم

چون نباشی با من ای جان جهان

ای به سان حور و آیین ِ پری

با که دیگر کرده‌ای آیین به سان

نیک‌خو بودی شدی نا نیک‌خو

مهربان بودی شدی نامهربان

من همان‌ام در هوای تو ولیک

تو نی‌ای اندر هوای من همان

دل به رشوت خواستی ایدر زمن

جان همی اکنون بخواهی رایگان

من به تو زین به گمان بردم همی

ای دریغا کم غلط کردی گمان

دیده پیش تو زمین کردن چه سود

کـ از تو دورم چون زمین از آسمان

بی گناه از من چرا جستی گریز

بی خطا از من چرا کردی کران

من همی دانم که این از تو نبود

از چه بود از گفت و گوی این و  آن

راست گفت آن داستان‌گوی بزرگ

بر مبند از عشق کس هرگز میان

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

بوستان از ابر اگر خرم شود

چشم من ابر است و رویت بوستان

چشم گریان مرا در پیش دار

تا بخندد بر رخان‌ات گلستان

ای گل رنگین رخسار تو را

نا بسوده هیچ دست باغبان

تا گل روی تو را دیدم شدم

همچو بلبل با خروش و با فغان

گشتم اندر فرقت تو شعرگوی

گشته بودم در وصالت شعرخوان

خون ز چشم من گشاید چون که من

در غزل‌های تو بگشایم زبان

من چه‌ام تا عشق را پنهان کنم

عشق هرگز چون توان کردن نهان

 

۴

سرشک ابرِ آذاری۷ زمین را کرد پر گوهر

نسیم باد نیسانی هوا را کرد پر عنبر

ز گلْ‌بن گل همی خندد ز گل آذین همی بندد

کنون نرگس بپیوندد به هم مینا و سیم و زر

هوا غلغل ‌ستان گردد ، زمین سنبل‌ستان گردد

گلستان گل‌ستان گردد ز دور چرخ و بخشِ خور

بیاراید درخت گل شود پیروز بختِ گل

شود پیروزه تخت گل چو یاقوتی کند افسر

گلستان چون نگارِ چین پر از نقش و نگار چین

چو تخت شهریار چین درخت گل پر از گوهر

هوا چون خوی دل‌بندان گهی گریان گهی خندان

چو ایوان خداوندان زمین از زینت و زیور

برآید باد شبگیری ز نسرین و گل خیری۸

جهان پیراهن پیری ز تن بیرون کند یک‌سر

بنفشه چون دل مردی کـ ش از هجران رسد دردی

و یا چون نیلگون گردی فراز دیبه اخضر

بنفشه بر چمن بینی فراز او سمن بینی

یکی را چون شمن بینی یکی را چون بت آزر

چمن با ارغوان آمد سمن با این و آن آمد

تو گویی کاروان آمد به باغ از روم و از شُشتر

شمالی باد برخیزد ز هر شاخی در آویزد

چنان‌شان در هم آمیزد که نشناسی یک از دیگر

         
       

بالای صفحه