_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره‌ی ۷۱۲ ـ جمعه ۳۰ آبان ۱۳۹۳

  No. 712 - Friday 21 November 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


 

علی باباچاهی

در مایه‌ی دشتی

 

 

{به‌یاد عزیزانی که زلزله‌ی بوشهر آنان را از ما گرفت / وَ برای همشهری‌های سوگوارم}

                                  _ علی باباچاهی _

 

 

کُشته‌شدهگان هنوز خبر هولناک را نشنیده‌اند۱

شُکوه وُ شگفتی یکی دوتا نیست     نشنیده‌اند

احوال ما به‌خیزش اَثقالِ۲ زمین ربط دارد

و مردهگان تازه     تازه‌گی‌های خودشان را تکمیل می‌کنند:

صورت‌های تازه     با دهن‌های تازه‌ی بسیار

                          چشم‌های تازه‌ی بسیار

                          بسیارهای تازه‌ی بسیار

 

 

چون زمین به لرزش خویش بلرزد ۳

لرزه ‌به ‌لرزه لرزیدیم     با لرزه‌های تازه‌ی بسیار

همه̊‌عالم به‌ترس اندرست وُ     من هم ۴

واصلانِ به‌گور وُ به‌گودال متعجب‌اند وُ     من هم

تعجّب ندارد پدر!

میرمهنّای دریانشین نیز تعجّب کرده

                                به‌موقع ولی

ما دیر رسیده‌ایم     کمی دیر

شاعران مُرده کمی دیر̊ دیر می‌رسند     شروع کنیم:

برای شکافیدن‌های کوه     وَ خرابیدن‌های خانه

                                              کلمه داریم!

برای زاغچه‌یی که این‌همه جان‌وُجسد را

                      نمی‌تواند یکجا دفن کند

                                     کلمه داریم!

کمبود بیل‌وُکلنگ را با کلمات جبران می‌کنیم

مهار می‌کنیم با کلمات نیش عقرب وُ زهر مارهای

                                                 سراسیمه را

 

 

چنگ زد وُ جمع کرد از روی زمین

شیون‌های کُپه‌کُپه شده را

قاطی‌شان کرد با هم.

خیس وُ     خلاص

هنرآفرینی می‌کند شاعری که

کارش کوزه‌گری‌ست.

 

فروردین ماه ۱۳۹۲

 


۱ ـ کنایه به‌سطری از برتولت برشت.

۲ ـ اشاره به‌سوره‌ی زلزله (قرآن کریم).

۳ ـ از سوره‌ی زلزله.

۴ ـ گیتا (بَهگَوَد گیتا) سرود خدایان.





مودب میرعلایی

دیوار

To Be Burnt Shepherd

 

 

گوسفند ها نمی‌دانند

چوپان چهگونه و چرا با آن‌هاست

یا اگر می‌دانند

من نمی‌دانم

که چرا و چهگونه گوسفندها می‌دانند

چوپان چهگونه و چرا با آن‌هاست

تازه این وسط سگ گله هم هست

که با چوپان و گوسفند است

و به زعم من نگران گرگ

گرگ هم هست

نمی‌دانم

برداشت گرگ از گوسفند و سگ

گوسفند از گرگ و سگ

سگ از گرگ و گوسفند

چیست آقای چوپان

 

دیوارت عینیت خودت است

راه رفتن در جهانی ناممکن

 

بی اعتماد ، مجازی با تو دوست شدم

اما هر چه بیشتر واژه هایت را خواندم

بیشتر به تو نزدیک شدم

حتا فکر کردم جایی با هم شراب خوردهایم

و شراب دیگر واژه نبود

ما آن را نوشیده بودیم

اثرش را هم روی ما گذاشته بود

نه اینکه بد مستی کرده باشیم

نه

به لطف واژه در زمان و مکانی ناممکن شراب نوشیدیم

 


 

مانا آقایی

خط و نشان

 

این‌قدرشمع نكش

این‌قدراز دیوان خواجه مثال نیاور

این قدرلاف سوختن پروانه را نزن

برو پاى برهنه در آفتاب بایست

تا مثل من تاول بزنى

چقدر گفتم از درون آتش گرفته ام

باور نكردى

برو،  برو جهنم را از نزدیك ببین

اما بدبخت گرما این‌جاست

زیر خاكستر قلب من

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره‌ی ۷۱۲ ـ جمعه ۳۰ آبان ۱۳۹۳

  No. 712 - Friday 21 November 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم و پنجم قمری / دهم  و یازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



 

اسدی‌ی توسی

ابونصر علی بن احمد اسدی‌ی توسی

[سده‌ی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

 

۱

یکی دشت پیمای پرنّده راغ

پدیدار و رفتار زاغ و  نه زاغ

سیه‌چشم و گیسو فش۱ و مشک دُم

پری پوی و آهو تگ و گور سُم

کُه اندام و مه تازش و چرخ گرد

زمین کوب و دریا پر و ره نورد

به پستی چو آب و به بالا چو ابر

شناور چو ماغ و دلاور چو ببر

از اندیشه‌ی دل سبک پوی تر

ز رای خردمند ره جوی تر

چو شب بدو لیکن چو بشتافتی

به تگ روزِ بگذشته دریافتی

به گامی شمردی کُه از روی روز

بدیدی شب از دور بر موی مور

بجستی به یک جستن از روی زم۲

بگشتی بناورد بر یک درم

چو بر آب جستی چو بر کوه راه

به روز از خور افزون بُدی شب ز ماه

بر او مژده بر چون راه اندر گرفت

جهان گفتی از باد تگ بر گرفت

چنان شد میان هوا تیز پوی

که چوگان بُدش دست و خورشید گوی

همی جست چون تیر و رفتار تیر

ز فعل‌اش زمین چون ز باد آبگیر

همی بست از چرد تک چشم مهر

همی کافت۳ از شیهه گوش سپهر

 

۲

دو پرده درین گنبد لاژورد

ببندد همی گه سیه گاه زرد

به بازی همی زین دو پرده درون

خیال آرد از جانور گونه گون

دو گونه همی دم زند سال و ماه

یکی دم سپید و یکی دم سیاه

به دین هر دو دم کو برآرد همی

شمارِ دمِ ما سرآرد همی

چو دریاست این گنبد نیل‌گون

جهان چون جزیره میان‌اش درون

شب و روز در وی چو دو موج یار

یکی موج از زر و دیگر ز قار

چو بر روی میدان پیروزه رنگ

دو جنگی سوار این ز روم  آن ز زنگ

یکی از بر خنگ زرین جناغ

یکی  بر نوندی۴ سیه تر ز زاغ

یکی آخته تیغ زرین زَبَر

یکی سر بر آورده سیمین سپر

نماید گهی روی از بیم پشت

گریزان و آن زرد خنجر به مشت

گهی آید آن زنگی و تاخته

ز سیمین سپر لختی انداخته

دو گونه‌ست  از اسپان‌شان گرد خشک

یکی هم‌چو کافور و دیگر چو مُشک

ز گرد دو رنگ اسب ایشان به راه

سپید است گه موی ما گه سیاه!

 

۳

شبی هم‌چو زنگی سیه‌تر ز زاغ

مهِ نو چو در دست زنگی چراغ

سیاهی‌ش بر هم سیاهی پذیر

چو موج از بر موجِ دریای قیر

چو هندو به قار اندر اندوده روی

سیه جامه وز رخ فروهشته موی

چنان تیره گیتی، که از لب خروش

ز بس تیره‌گی، ره نبردی به گوش

میان هوا جای جای ابر و نم

چو افتاده بر چشم تاریک تَم۵

تو گفتی جهان دوزخی بود تار

به هر گوشه دیو اندرو صدهزار

از انگِشت بُدشان همه پیرهن

دمان یاد تاریک و دود از دهن

زمین را کُه از غار دیدار نه

زمان را ره و روی رفتار نه

به زندان شب در ببند آفتاب

فروهشته بر دیده‌ها پرده خواب

فرشته گرفته ز بس بیم پاس

پری در نهیب اهرمن در هراس

به سان تنی بی‌روان بُد زمین

هوا چون دُژم سوگی‌یی دل غمین

بدان سوگ برکرده گردون ز رَشک

رخ نیلگون پر ز سیمین سرشک

چو خم کرده چوگانی از سیم ماه

در آن خم پدیدار گویی سیاه

تو گفتی سپهر آینه‌ست از فراز

ستاره درو چشم زنگی ست باز

 

۴

تو ای دانشی چندنالی زچرخ

که ایزد بدی دادت ازچرخ برخ۶

نگر نیک و بد تا چه کردی ز پیش

بیابی همان باز پاداش خویش

چو ازتو بود کژّی و بی رهی

گناه از چه بر چرخ گردان نهی

ز یزدان شمر نیک و بدها دُرست

که گردون یکی ناتوان همچو توست

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

به رنج است آن که‌ش هنرها مه است

نکوکاری ونیک نامی به است

که ماند نکوکاری ایدر به جای

بود با تو نیکی به دیگر سرای

شمر یافه7‌تر زنده‌گانی تو آن

که نکـْنی نکوییّ و داری توان

بود دوری از بد، ره بخردی

بهی نیکی و دوری‌ات از بدی

به تلخی چو زهر است خشم از گزند

ولیکن چو خوردن‌ش نوش است و قند


۱. فش: یال

۲. زم: رودخانه

۳. کافت: از مصدر کافیدن : کاویدن ــ کافت : کاوید

۴. نوند: اسب

۵. تم:  نوعی بیماری‌ی چشمی، آب مروارید

۶. برخ: بخش، لخت

۷. یافه: بی‌هوده، هرزه




         
       

بالای صفحه