_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره‌ی ۷۰۹  ـ جمعه ۹ آبان ۱۳۹۳

  No. 709 - Friday 31 October 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


محمد علی سپانلو

دو شعر

۱

راز بقاى وامپير

 

نيمه‌شب، در دهليز، رنگ‌هاى ديگرى پديد آمد

كه ساعت را به لرزه مى‌انداخت

رنگ زلفى كه بُرس محو مى‌كند

رنگ سفر به مركز يك صفر

رنگ خطر در آينه‌ى تله موش ها

- تشييع موشِ مرده در چشم جغد -

رنگ زن مُطَلّقه، رنگ دروغ

تابوتى از خاك ترانسيلوانيا در تهران

توطئه به نام ژاله بار، براى آتش باران

در بولوارِ طبعِ يك شيطان.

 

پيش از مراسم گشايشِ تابوت

شيطانه برگ‌هاى سفر را چريد

طراحى از كتابچه بيرون پريد

اسكلت بر اسب چيره شد

(از چند خط ساده ساخته بودندش)

و شهسوار

كه يك پاي‌اش را بچه پاك كن‌ها جويدند

هرگز به اسب و اسكلت نرسيد.

در خرابات مغان

 

۲

خيالات

 

حتا در خوابها نيز نقابها را بر نمي‌دارند

حتا عشق ها نيز در خوابها نقاب به رو دارند

زيرسيگاري‌ی تنهايي‌ی من

سهراب خان گرجي‌ی غيبت‌هاي من

رساله‌ی فجوريه اتاق هاي پنج‌دري‌ی من

گابريل هوس هاي ملنگ بعدازظهر تابستان محصلي‌ی من . . .

 

چقدر ران‌هاي زنانه، زيبا، در زير خاك به هم چسبيده اند

ولي سرهاشان مفقود

آن كله‌ها زينت دروازه هاي حرم شده‌اند

به حكم خليفه (چنان كه مسعودي گفت.)

البته اگر جزاي "طبق زن" ها سزاي "عاشقه" ها باشد!

 

اين‌جا سكوت كوتاهي است بين دو صحنه‌ی شك

 

يك لحظه بعد، در خواب‌ها، اگر به سراب‌ها بنگرند و نقاب‌ها برافتد

نشود كه سهراب خان گرجي بيايد به جاي شاه بهرام ورجاوند

نشود سندل، نشود مرمر، نشود برج مقبره‌ی آن خليفه مأبول

ديگر با تو هم‌سفر نمي‌شوم، دون ژوآن هرات، غياث الدين محمد. . . .

  

و اضطراب‌ها.

 

























حسین شرنگ

سه شعر

۱

به ساغر سعید عسکری

نقطهی نون باران
واپسین چکه
لرزلرزان
میان چک‌ـ‌‌‌نچکیدن
آویز اسپنجک ابری
نقطه‌ی نون آسمان
چه آفتابی می‌‌تابد
چه تابی می‌‌آفتابد
چه چکه‌ی عسلی
چه آبی‌ی‌ نابی

 

۲

به نسرین الماسی

تا واپسین سه چکه‌ی آویز واژه
جاری‌ست پایان در همه رگ‌های باران

۳

به سکینه محمدی آشتیانی

سنگی‌ زدم به سر خود
نگاهی‌ به زمین کردم
نیمی زن نیمی زمین
نگران دماوند بود
که ناگهان سنگ پاره کنند
بزنند به سر زن
زمین را بشکنند
سرم از شنیدن خبرهای سنگین
شکست نگاه‌ام از دیدن زمین
گل‌های زخم ناکار
دسته‌های هار
چه سنگی‌ به سر مادر خود زدند
چقدر به سنگ تجاوز کردند
دست‌های مزدور ایمان
ای ایران
گلی‌ به سرت نزدم


 

روجا چمن کار

بخار قهوه

 

بخار قهوه می‌داند

که پیچیده بود دور چشم‌هات

که من فقط توی چهار چوب خودم قمار کرده بودم

ریتم این میز چوبی را تو بر هم زدی

و پایه‌های من هنوز  درد می‌کند

 

باد شمال بود و اردی بهشت امسال

کف دست هایت را می‌خواستم

با نشانه ی دریا

 

بخار قهوه می‌داند

که فنجان پهلو گرفت

کنار خون و نمک

که کافه طوفانی شد وُ

من

غرق خون ریزی‌ام شدید

 

بخار قهوه می‌داند

حباب در می‌آمد از دهانم و

کف دست های تو آبی برای نفس کشیدن نداشت

 

کافی ست خوابم ببرد

فردا

دلفین‌های آبی

از شلال موهایم برای خودشان

دریا ساخته اند

ولی

پایه‌های من   درد می‌کند

هنوز.

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره‌ی ۷۰۹  ـ جمعه ۹ آبان ۱۳۹۳

  No. 709 - Friday 31 October 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم و پنجم قمری / دهم  و یازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



 


شهید بلخی

ابوالحسن شهید ابن حسین جهودانکی بلخی 

 [ سده ی چهارم قمری  /   دهم میلادی]

 

 

 

۱

دانش و خواسته‌ست نرگس و گل

که به یک جای نشکفند به هم

هر که را دانش است خواسته نیست

و آن که را خولسته است دانش کم

 

۲

عذر با همت تو نتوان خواست

پیش تو خامش و زبان کوتاه

همت شیر از آن بلندتر است

که دل آزرده باشد از روباه

 

۳

چند بردارد این هریوه خروش

نشود باده بر سرودش نوش

راست گویی که در گلوش کسی

پوشکی* را همی بمالد گوش

 

۴

اگر غم را چو آتش، دود بودی

جهان، تاریک بودی، جاودانه

در این گیتی سراسر گر بگردی

خردمندی نیابی، شادمانه

 

۵

ابرهمي گريد چون عاشقان

باغ همي خندد معشوق وار

رعد همي نالد مانند من

چون که بنالم به سحر گاه زار

 

۶

دانشا ! چون دریغم آیی از آنک

بی بهایی، و لیکن از تو بهاست

بی تو از خواسته مبادم و گنج

همچنین زار وار با تو رواست

با ادب را ادب سپاه بس است

بی ادب را با هزار کس تنهاست


۷

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

داند کـ از وی به من همی چه رسد

 دیگر باره ز عشق بی‌خبرا

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 چو سد یاجوج  بایدی دل من

که باشدی غمزهگان‌اش را سپرا

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 و گر بدانستمی که دل بشود

نکردمی بر ره بلا  گذرا

 

۸

خـُنُك اين آفتاب و زهره و ماه

كـه نباشنـد جـاودانـه تباه

همه بر يك نهـادِ خويش‌ دَوَنـد

كه نگردند هرگز از يـك راه

راست گويى ستاره‌گان مـَلـِك‌اند

چـشمه‌ى آفتاب شاهنشاه

دوستان‌اند پيش‌ رو با روى

يك به ديگر همى كنند نگاه

بر فلك بر دو شخص‌ پيشه‌ورند

آن يكى دَرزى‌، آن دگر جُولاه

اين ندوزد مگر كلاهِ مـُلوك

آن نبافد مگر پلاسِ سياه

 

۹

مرا به‌جان تو سوگند و صعب سوگندى

كه هرگـز از تو نگردم نـه بـشنوم پنـدى

دهند پندم و من هيچ پند نپذيرم

كه پند سود ندارد به‌جاىِ سوگندى

شنيده‌ام كه بهشت آن‌كسى تواند يافت

كه آرزو برساند به ‌آرزومندى

هـزار كَبـْك ندارد دلِ يكى شاهين

هزار بنده ندارد دلِ خداوندى

ترا اگر مَلِكِ چينيان بديدى روى

نمـاز بُردى و ديـنار بَر پَراگَندى

ترا اگر مَلِكِ هِندوان بديدى موى

سجود كردى و بُت‌خانه‌هاش‌ بَركَندى

به‌مـَنجَنيـق عـَذاب اندرَم چو ابراهيم

به‌آتش‌ حَسـراتـم فِگَند خواهندى

ترا سلامت باد اى گلِ بهار و بـهشت

كه سوىِ قبله‌ى روي‌ات نماز خوانندى


*  پوشک = گربه 

         
       

بالای صفحه