_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۷۰۷ ـ جمعه ۲۵ مهر ۱۹۹۳

  No. 707 - Friday 17 October 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


اسماعیل خویی

غزلواره‌ی ۲۴

 

به من سپار نگاه‌ات را :

            می‌خواهم روشن باشم ؛

و آهوانه‌تر از نور بگذرم

از این سیاه‌ترین پهنه‌ی سیاه‌ترین دوری

                            از فضای شکفتن ؛

و چلچراغی از انگورِ کهکشان باشم

                         برتاکِ بی‌نهایت زیبای شب ،

و، با شکیبِ شکیبای شب ،

               بپرورانم بر شاخه‌ی درازترین ،

                                     امّا دل‌نوازترین ،

                                                   رنج

ترنجِ فاخر ِ خورشید را

                برای شکفتن ؛

و در تپیدنِ بالِ کبوتر ِ نَفَسم ،

                            بامدادوار ،

ببینم از همه سو بال می‌زند صدای شکفتن .

و در زلالی‌ی ذرات ذاتم ،

                    خورشیدوش ،

بلوغ ِ جنگل ِ سرشار ِ کهکشان‌ها را دریابم ؛

و باغ ِ هستن را بنگرم

که ، در سپهری از زایش و فزایش ،

                            در چارسوی ،

                             برگ و بال می‌گشاید ؛

و خودفزایی‌ی انبوه شاخساران‌اش را ،

                              خورشید افشان ،

                                           می‌آراید

                                              جوانه‌های شکفتن .

به من سپار نگاه‌ات را :

                  تا ناگهان

                        جهانم

                               زیبا باشد .

 

 

دلم هوای شکفتن دارد :

مرا ببوس و

             بهارانم کن .

بِوَز از اوج ِ نوازش ،

              بِوَز چو موج ِ نوازش ،

                            بِوَز چو زمزمه در جنگلِ رگانِ من ،

                                                                آری ؛

نوای پچپچه در چنگ ِ شاخسارانم کن .

و گیسوان‌ات را ،

              آبشاروار ،

                   بیافشان بر شانه‌ام .

خوشا بلندی‌ی ایثار ، تا نثار ِ تو باشم :

شکوهمند و فروتن چو آبشارانم کن .

 

 

زلالِ زنده‌ی لب‌خندِ توست خاستگاهِ پگاه .

شب ِ شکفته‌ی چشمان توست گاهواره‌ی ماه.

من ، آه، امّا ،

          بر ساحلِ نشستن و هستن ،

دلم گرفته چو بغضی سیاه .

نگاه کن به نگاهم :

چو خنده‌های پگاهی مرا گشایش بخش ،

شبانه ، با شب ِ چشمان‌ات

                        ستاره بارانم کن .

 

 

و چتر گیسوان‌ات را بر شانه‌ام دوباره بباران :

                                            باری ،

تمامِ تن تَپشم ، نبض سبزِ بارانم کن .

 

 

به من سپار نگاه‌ات را :

می‌خواهم زیبا باشم .

 

۶ فروردین ۱۳۵۲ ـ تهران

 

پگاه احمدی

پرده ی سهراب اعرابی

 

ﺟﺰ ﺷﺎﻝ ﺳﺒﺰﻡ ، ﺩﻭﺭ ِ ﮔﺮﺩﻧﻢ ﭼﻪ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ؟

ﺟﺰ ﺧﻮﻥ ، ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﺧﻂ ﺑﺮﻭﻡ؟

ﺷﻌﺮی ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻪﺩﺳﺘﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖِ  ﺯﻫﺮﺍ ﺳﺮﻭﺩ،

ﺭﺩﻳﻒِ ِ ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺎﻓﻴﻪ ﺑﻮﺩ؟

ﭼﻨﺪ ﺭگ، ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﭘﺸﺖِ  ﺳﺮﻡ، ﺩﺭ ﺩﻓﺘﺮﻡ؟

ﮐﻪ ﺳﻴﻢ ﻫﺎی ﺷﻬﺮ ِ ﺧﻮﻧﯽ‌ﺍﻡ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ِ ﺧﻂ، ﮔﺮﻭﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ

ﭼﻴﺰی ﻧﮕﻮ! ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ِ ﺭﺍﻩ ﺭﺍﻩ ِ ﮐﺘﻒ ِ ﭼﭗ ﺍﺕ،

ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺭﺍه‌‌‌اﻴﻢ

ﺗﺎ ﺑﺎ ﺑﺎﺗﻮﻡِ ﭼﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭِ  ﭼﻬﺎﺭ ﺭﺍﻩ ِ  "ﭘﺎﻣﻨﺎﺭ " "ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ ﺑﻪ ﺁﻏﺎﺯ ِ ﻓﺼﻞ ِ [ﺯﺍﺭ ...]" 

ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺎی ﺍﺷﮏ ﺁﻭﺭ

ﺍین‌جا ﻫﻨﻮﺯ ﻣﯽ‌ﺗﺮﺳﻢ ﭘﺪﺭ!

ﻭَ ﻗﺒﺮﻫﺎی ﺑﯽ ﭘﻼک ﻭ ﺑﯽ ﺗﺎﺭﻳﺦ ،

ﻫﺮﺷﺐ ، ﺑﺎ  "ﺳﻬﺮﺍﺏ  "ﻫﺎی ﺟﻮﺍﻥ ِ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ

بدﺭﻗﻪ‌ﺍﻡ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻨﺪ.

 


 

رسول یونان

دو شعر

 ۱

انسان قرن بیست و یکم

 

با شعر و سیگار

به جنگ نابرابری‌ها می روم

من، دون کیشوتی مضحک هستم

که جای کلاه˙خود و سرنیزه

مدادی در دست و

قابلمه‌یی بر سر دارد

عکسی به یادگار از من بگیرید

من انسان قرن بیست و یکم هستم!

 

۲

پاییز...

پاییز از راه رسید
ساحل دوباره از رونق افتاد
همه رفتند
نوازنده در راه شهر است
اسب ها در راه دهکده
دریاچه در راه آسمان

 



























           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۷۰۷ ـ جمعه ۲۵ مهر ۱۹۹۳

  No. 707 - Friday 17 October 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم و پنجم قمری / دهم  و یازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود




دقیقی

ابومنصور محمد دقیقی‌ی توسی

 [سده ی چهارم قمری/  دهم میلادی]

 

۱

شب سياه بدان زلفكانِ تو ماند

سپيد روز به پاكى رخانِ تو ماند

عقيق را جو بسايند نيك سوده‌گران

گر آب‌دار بود با لبانِ تو ماند

به‌بوستانِ ملوكان هزار گشتم بيش‌

گلِ شكفته به‌رخساره‌گانِ تو ماند

دوچشم آهو و دو نرگس‌ شكفته به‌بار

درست و راست بدان چشمكان تو ماند

كمانِ بابليان ديدم و ترازى‌ی تير

كه بركشيده بود، به ابروانِ تو ماند

ترا به‌سرو، اين بالا قياس‌ نتوان كرد

كه سرو را قد و بالا به‌ان ِ تو ماند

 

۲

کاشکی اندر جهان شب نیستی

تا مرا هجران آن لب نیستی

زخم عقرب نیستی بر جان من

گر وُرا زلف معقرب نیستی

ور نبودی کوکبش در زیر لب

مونسم تا روز کوکب نیستی

ور مُرکب نیستی از نیکویی

جانم از عشقش مرکب نیستی

ور مرا بی یار باید زیستن

زنده‌گانی کاش یارب نیستی

 

۳

جهانا همانا فسوسى و بازى
كه بر كس نپائى و با كس نسازى
يكى را نعيمى، يكى را جحيمى
يكى را نشيبى يكى را فرازى
چرا؟ زير كانند بس تنگ روزى؟
چرا؟ ابلهانند با بى
 نيازى
چرا؟ عمر طاووس و دراج كوته؟
چرا؟ مار و كركس زيد در درازى
اگر نه همه كار تو باژگونه
چرا؟ آن كه ناكس
 تر، او را نوازى؟

 

۴

در افکند ای صنم ابر بهشتی

زمین را خلعت اردی بهشتی

چنان گردد زمان هزمان که  در دشت

پلنگ آهو نگیرد جز به کُشتی

زمین بر سان خون‌آلود دیبا

هوا بر سان مُشک اندوده مُشتی

بهشت عدن را گل‌زار ماند

درخت آراسته هور بهشتی

بدان ماند که گویی از می و مُشک

مثال دوست بر صحرا نبشتی

بُتی رخسار او هم‌رنگ یاقوت

می‌یی بر گونه‌ی جامه‌ی کُنشتی

جهان طاووس‌گونه گشت گویی

به جای نرمی و جای درشتی

ز گل بوی گُلاب آید بدانسان

که پنداری گل اندر گل سرشتی

دقیقی چار خصلت برگزیده‌ست

به گیتی از همه خوبی و زشتی

لب یاقوت رنگ و ناله‌ی چنگ

می‌ی چون زنگ و کیش زردهشتی

 

۵

به دو چیز گیرند مر مملکت را

یکی پرنیانی یکی زعفرانی

یکی زرّ ِ نامِ ملک برنبشته

دگر آهن آب داده‌ی یمانی

که‌را بویه‌ی وصلت ملک خیزد

یکی جنبشی بایدش آسمانی

زبانی سخن‌گوی و دستی گشاده

دلی هَمْش کینه هَمَ‌اش مهربانی

که ملکت شکاری‌ست کـ او را نگیرد

عقاب پرنده نه شیر ژیانی

دو چیزاست کـ‌ او را به بند اندر آرد

یکی تیغ هندی دگر زرِّ  کانی

به شمشیر باید گرفتن مر او را

به دینار بَستَنْ‌ش پای ار توانی

که‌ر ا بخت و شمشیر و دینار باشد

نباید تنِ تیر و پشتِ کیانی

خرد باید آن‌جا وجود و شجاعت

فلک مملکت کی دهد رایگانی

         
       

بالای صفحه