_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۷۰۳ ـ جمعه ۲۸ شهریور ۱۳۹۳

  No. 703 - Friday 19 September 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 



منوچهر آتشی

[ ۱۳۸۴ ـ ۱۳۱۰ خورشیدی / ۲۰۰۵ ـ ۱۹۳۲ میلادی ]

سیمرغ

 

ما

هفت تن

جمعیت عظیم ایالت عشق

در جست و جوی شاهی

از دودمان عشاق

راهی شدیم

.......

 

از عزلت تمام جزیره‌ها

از غربت تمام بیابان‌ها

و انزوای هر غار

بگذشتیم

.............

 

از جاده‌ی قدیم‌ترین کتب

پیران هر دیاری را پرسیدیم

به مخنقای مدفون هر ویرانه

سر زدیم

با قلعه‌های ممنوع

پیوستیم

در کوهسار پر خطر

در لانه‌ی پلنگان

بیتوته کردیم

از جاده های بز رو

لغزیدیم

اما تمام ریش سفیدان

و آیینه‌ی مقعر صدها قاف

و الواح بس کتیبه‌ی مکشوف

و عابدان زاویه‌ی اعتکاف

نام عشیره‌های کهن

و دودمان های کهن تر را

از یاد برده بودند

.............

 

گفتند

شعر !

اما

شعر

با آن‌که باغ وحشی بود از عشاق

جز نام‌هایی مبهم

یا وصف جانورهایی

که جلوه‌ی غریزه‌شان را

با یاوه نام عشق نهاده‌اند

دردی دوا نمی کرد از ما

..........

 

تاریخ

نیز تذکره‌یی غمناک

می‌داد از قبیله‌ی عشاق

نه نوه نه نبیره

جز سرگذشت تلخ و تنهایی

بر جا نمانده از این تیره

از جاده ی قدیم روایت

رفتیم

پیران هر دیاری را

پرسیدیم

به ملتقای محو هزاران رد آهو

که هر کدام

از اخنقای دامی

می شد آغاز

و جمله باز

به مخنقای دامی دیگر

بزرگتر

می‌انجامید

بگذشتیم

ما

هفت تن

جمعیت عظیم ایالت عشق

شوریده رنگ و نومید

با تیشه‌ی سترگ فرهاد

و نعل اسب مجنون

برگشتیم

و . . .  آخر تمام تکاپوها

تدبیر بی‌سرانجامی را

به مشورت نشستیم.

 


         ساقی قهرمان

            عکاس

 

            در سکوت این سطر را آغاز می کنم ادامه می دهم تا ته

           سطر بعد را در سکوت ادامه می دهم سطر بعد را آغاز می کنم در سکوت

          در سکوت می روم به آخر سطر، سطر بعد را آغاز می کنم در سکوت ادامه می دهم
           ساکتِ ساکت می روم تا میانه‌ی سطر می ایستم ساکت
           ادامه می دهم تا ته سطر

            سطر بعد را وا می کنم در سکوت تا ته سطر ساکت می روم

            یک قدم عقب یک قدم به راست

            زاویهی خوبی نیست

            اندکی به چپ

           زاویهی خوبی نیست

           راست زاویه‌ی بدی است چپ زاویه‌ی کجی است
           یک قدم جلو می روم خم می شوم به جلو

          از دریچه نگاه می کنم به ته سطر تا همان ته سطر خم می شوم به جلو زوم می کنم روی ساکتِ   ساکت
           انگشت را ساکت می گذارم روی شاسی در سکوت انگشت را می فشارم روی شاسی
                                                                                                                    عکس می گیرم

 

      چیزی به هوا می پرد من نمی پرم ساکتِ ساکت پرت می شوم


 جولای ۰۳ ۲۰




 

وريا مظهر (و. م. آیرو)

[۱۳۹۰ـ ۱۳۵۴  خورشیدی / ۲۰۱۱ ـ ۱۹۷۵ میلادی]

ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺎ    

 

دﯾﺮوز ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﺗﻮی ﭘﺎرک  

زل زده ﺑﻮدم 

ﺑﻪ ﻓﻮج ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﺮود آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و 

ﭘﯿﺮزﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ داﻣﻦ ﺑﻠﻨﺪ و ﭼﺮوک و ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ

ﺑﺮای ﺷﺎن ﻧﺎن  ﻣﯽ رﯾﺨﺖ 

ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺎﻟﻢ  ﺑﻪ ﻫﻢ ﺧﻮرد از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ آراﻣﺶ  

ﭘﯿﺮﻣﺮدی ﮐﻪ ﺣﺪودا ﺷﺼﺖً ﺳﺎﻟﻪ  ﻣﯽ‌ﻧﻤﻮد 

ﻧﺰدﯾﮏ آﻣﺪ:

ﺗﻮی ﮐﺸﻮر ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺴﺖ؟

ﮔﻔﺘﻢ : اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، اﻣﺎ  ﮔﻮش ﺗﺎن را ﺟﻠﻮ  ﺑﯿﺎورﯾﺪ: ﺗﻌﺪاد ﮐﺒﻮﺗﺮﺑﺎزﻫﺎی ﻣﺎ از ﺗﻌﺪاد ﮐﺒﻮﺗﺮهای‌ﻣﺎن بیشتر اﺳﺖ!

ﺧﻨﺪﯾﺪ و رﻓﺖ  ...

ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ: 

 

ﺗﻮی ﭘﺎرک، ﻫﯿﭻ ﮐﺒﻮﺗﺮی ﻧﺒﻮد 

و آن ﭘﯿﺮزن 

ﺳﺎل ﻫﺎ ﭘﯿﺶ از اﯾﻦ ﻣﺮده  ﺑﻮد.















           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۷۰۳ ـ جمعه ۲۸ شهریور ۱۳۹۳

  No. 703 - Friday 19 September 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم و پنجم قمری / دهم  و یازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



منجیک ترمذی

ابوالحسن علی ا‌بن محمد منجیک ترمذی

[سده‌ی چهارم قمری/ دهم میلادی]

 ۱

مرا ز دیده گرفت آفتاب خواب زوال

کجا بتابد خیل ستارهگان خیال

به خانه در بنشستم، به جای می خوردم

به جام ناله،‌ می‌ی‌ داغِ دوست مالامال

هزار دستان آواز داد و گفت چه بود

مرا ز شاخ فگندی به ناله بیش منال

جواب دادم و گفتم تو را مگر بنکُشت

قضا به دست فراق اندرون چراغ وصال

فغان من همه ر آن زلف کـ اندر آن نقش است

همه طراز ملاحت بر آستین جمال

چنان بنالم اگر دوست بارِ من ندهد

که خاره خون شود اندر شخ۱ و زرنگ ز کال۲

تبارک الله از آن چهرهی بدیع و لطیف، آنکه

همه سراسر فهرست فتنه را تمثال

به زلف تنگ ببندد بر آهوی تنگی

به دیده، دیده بدوزد ز جادوی محتال۳

هوای او به دلم بر همه تباهی کرد

هوای خوبان جستن همه غم است و، وبال

چرا به صبر نکوشم که صبر دوست بود

کسی که بسته بود عقل او کمر به کمال

بتاز و آن فرس۴ تند سیر پیش من آر

که ساق او ز جنوب است و سمّ او ز شمال

هر آنگهی که به بیشه درون زند شیهه

ز بیم شیههی او شیر بفگند چنگال

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

به گاه پویه۵ بر او بر تذرو خایه نهد

به گاه شیب بدرّد کمند رستم زال

به سان کشتی‌ی زرّین همی خرامد کَش۶

نه هیچ گرسنهگی و نه هیچ رنج و کلال۷

بُراق گام و ره انجام و شادکام و تمام

نه آدمی و همانند آدمی به خصال

عنان او نکشم تا جناب آن ملکی

که بوقبیس۸ به شاهین حلم او مثقال

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

برآرد ابر شجاعت ز دل ببارد و زو

به باغ عمر شکفته شود گل آجال۹

بدانگهی که دو صف گرد را برانگیزند

فراخ باز نهد گام اژدهای قتال

به چابکی برباید چنانک نازارد

ز پوست روی مبارز به نوک پیکان خال

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

به طبع چون جگر عاشقان تپیده و گرم

به رنگ چون علم کاویان خجسته به فال

بگوی تا بفروزند و بر فروزانند

بدو بسوزان دی را صحیفه ی اعمال

کجا شد آن صنم ماه روی غالیه موی

دلیل هر خطری بر دل رهی به دلال


کجاست آن که به دل قفل برفگند به خشم

چرا همی نگشاید قنینه۱۰ را قیفال۱۱

بخواه آن که بکرده‌ست تا به شیشه بود

هوای ساغر و صهبا کند دل ابدال۱۲

به یاد جام فریدون گرفته رطل به دست

به خیل جود گشاده حصار بیت المال

بقات بادا چندان که تا چو مرزنگوش

ز روی آتش افروخته بروید نال

تو شادمانه و اعدای تو بدرد درون

کفیده۱۳  پوست به تن بر چو مغز کَفته۱۴ سفال

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

 

۲

گوگرد سرخ خواست ز من سبزی من پریر

امروز اگر نیافتمی روی زرد می

گفتم که نیک بود که گوگرد سرخ خواست

گر نام خواجه خواستی از من چه کردمی!

 

۳

نیکو گل دو رنگ را نگه کن

دُرّ است به زیر عقیق ساده

یا عاشق و معشوق روز خلوت

رخساره به رخساره بر نهاد

 

 

۴

ای خواجه مر مرا به هجا قصد تو نبود

جز طبع خویش را به تو بر کردم آزمون

چون تیغ نیک کش به سگی آزمون کنند

و آن سگ بود به قیمت آن تیغ رهنمون

 

۵

ما  می بخواستیم زدن دوش جام جام

چون تو بیامدیش بماندیم خام خام

از آدم اندرون ز تبارت کسی نماند

کــ او را هجا نکرده‌ست منجیک نام نام


 

1.        شخ: زمین محکمی که در دامن کوه و سر کوه باشد

2.        کال: خام، زمین شکافته

3.        محتال: حیلهگر

4.        فرس: اسب تازی

5.        پویه: رفتاری متوسط نه آهسته و نه تند

6.        کَش: خوش، خوب

7.        کلال: رنجور

8.        بوقبیس: ابوقبیس نام کوهی ست در مکه

9.        آجال: اَجَل ، به معنی وقت و مدت معین و محدود و مرگ

10.     قنینه: آوندی که شراب در آن پر کنند،

11.     قیفال: رگ بازو که فصد کنند.

12.     ابدال: جمع بدیل

13.     کفیده: از هم بازشده؛ ترکیده

14.     کَفته: شکسته، ترکیده


 

         
       

بالای صفحه