_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۷۰۱ ـ جمعه ۱۴ شهریور ۱۳۹۳

  No. 701 - Friday 5 September 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


 

سیاوش کسرایی

[ ۱۳۷۴ ـ ۱۳۰۵ خورشیدی /  ۱۹۹۵ـ  ۱۹۲۶ میلادی]

چند شعر

 

آن‌جا که می‌تپد دل نوزاد زندهگی

 

بار دگر اگر به درختی نظر کنم
یا از میان بیشه و باغی گذر کنم
چشمم به قد و قامت دار و درخت نیست
چشمم به روی نقش و نگار بهار نیست
چشمم به برگ نیست
چشمم به غنچه و گل و سبزینه خار نیست
چشمم به دست‌های پر شاخسار نیست
این بار چشم من به سوی آشیانه‌هاست
آن‌جا که می‌تپد دل نوزاد زندهگی
و اندر هجوم سخت‌ترین تندباد‌هاست
آماجگاه تیر تگرگ و سنان برق
پروازگاه خوش˙دلی و خانه‌ی بلاست
چشمم به لانه‌هاست
ای جوجهگان از دل توفان برآمده
چشمم پی‌ی شماست

 

             پاییز

           خورشیدهای خیس
           مهتاب‌های کال
           الماس‌های سرد  

            فانوس‌های تار
            سرشاخه‌های غم
            گل‌برگ‌های مرگ
            بیماری‌ی غروب
             بی‌کاری‌ی غبار

 

زمستان

 پاروی خیس و افسرده‌ی تنها
تکیه داده به دیوار نمناک
چند گلدان خالی‌ی لب حوض
توی هم چیده افتاده بر خاک
می‌کشد پر کلاغی ز شاخه
می جهد بر زمین‌های خاموش
از دل ناودان کهنه‌یی باز
می دود چک چک قطره در گوش
دست خشکیده‌یی پشت شیشه
می‌خزد هر طرف با شتابی
چشم کم سوی پیری از آن‌جا
جست و جو می‌کند آفتابی












 

عباس صفاری

دو شعر

 

اختيار دست‌هاي‌ام

 

نمي‌دانم دوباره از من

چه گناهي سرزده است

که به اين اخم مليح

محکومم کرده‌ای!

 

اختيار دست‌هايم در خواب،

باور کن دست خودم نيست . . .

 

صرف کردن فعل هستی

 

مرگ می تواند

گنجشک در هم چروکیده‌یی باشد

که از شاخه‌ی درختی در پیاده‌رو

میان کالسکه‌ی نوزادی خفته

بی هوا فرو افتد

یا حوض ترک خورده‌ی خانه‌یی کلنگی

در میان دو برج نو ساز 

 

هستی نیز مانند مرگ

هزاران چهره دارد

فعل آن اما

بی همسفر صرف نمی‌شود

حتا رابینسون کروزو نیز

جزیرهیی داشت و جمعه همسفری

تا در پناه‌شان در کند از تن

خستهگی‌ی هستیدن را .

 


 

فاطمه حقوردیان

این نُتها

 

این که روى تن‌ام مى‌کشى

آرشه نیست
ارّه است
این نت ها که پشت هم ردیف مى‌
کنى
این ناله‌ها که از تن‌ام مى پراکنى...

زن نیستم زیر بار جمله‌های‌ات نزایم
گلوی‌ام ورم کرده
حامله
گى‌ی خارج از رحم دارم
این بار
 
توله‌ى نخواستن‌ات را بالا مى‌آورم
پاره‌ام
از زیر و رو
 
کوک ام بزن.
ساز ناکوک توام
این نت ها که در من فرو مى کنى
رکوییم
۱ خام خداحافظى ست
این که روى تن‌ام مى‌کشى،
دست نیست
دست مى‌کشى
دارى از من
با ارّه توى دل‌ام دست مى‌کشى . . .

 

 

۱.  رکوییم یا مس رکوییم(Mass Requiem) که به آن موسیقی‌ی مردگان نیز اتلاق می‌شود، یک موسیقی آیینی برای آرامش مردهگان در کلیسای کاتولیک‌هاست.

 

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره‌ی ۷۰۱ ـ جمعه ۱۴ شهریور ۱۳۹۳

  No. 701 - Friday 5 September 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم و پنجم قمری / دهم  و یازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود




فرالاوی

ابوعبدالله محمد ابن موسی فرالاوی

[سده ی چهارم قمری  / دهم میلادی]

 

 

۱

من رهی پیر و سست پای شدم

نتوان کرد راه بی پالاد۱

 

 

۲

صحرای سنگ روی و کُه سنگلاخ را

از سُم ّ آهوان و گوزنان شیار کرد

 

 

۳

ز چشم مست تو عالم خراب است

به بند زلف تو دل‌ها گرفتار

 

 

۴

نه همچون رخ خوب ات گل بهار

نه چون تو به نکویی بّتِ بهار

 

 

۵

آن کن که بدین وقت همی کردی هرسال

خز پوش و به کاشانه شو از صفه۲ و فروار۳

 

 

۶

نوعاشق‌ام و از همه خوبان زمانه

دخشم۴ به تو است ارجو۵ کهم خوب بوَد فال

 

۷

هم آهو فغند۶ است و هم تیزتک

هم آزاده خوی است و هم تیزگام

 

۸

ماده گاوان گله‌ات هریک

شاه پرور بود چو برمایون۷

 

 

۹

چه شغل باشد واجب تر از زیارت آنک

اگرچه نیک بکوشم به‌ خدمت‌اش نرسم

اگر شفیع نیابم از او به عذر گناه

کریم طبعی او نزد او شفیع بَسَم

چون مورد سبز بود گهی موی من همه

دردا که برنشست بر آن مورد سبز بشم۸

 

 

 

۱۰

آب، گُلفَهشَنگ۹ گشته از فسردن، ای شگفت

همچنان چون شیشه‌ی سیمین، نگون آویخته

 

 

۱۱

اگر با من دگر کاوی خوری ناگه

به‌سر بر تیغ و بر پهلوی شَنگینِه۱۰

 

 

۱۲

روا نبود که با این فضل و دانش

بود شُربم همی دایم ز مَنده۱۱

 

 

۱۳

تو شب آیی ، نهان بوی همه روز

همچنانی یقین که شب یازه۱۲

 

 

۱۴

جودی۱۳ی چنان رفیع ارکان

عمّان چنان شگرف مایه

 

 

۱۵

از گریه و آه آتشینم

گاهی پره۱۴ است و گاه پایه۱۵

 

 

۱۶

میغ چون ترکی آشفته که تیر اندازد

برق تیر است مر او را مگر او رخش کمان

فزون زآن‌که بخشی به زایر تو زر

نه ساده نه رسته برآید ز کان

 


۱. پالاد: اسب کوتل باشد و آن اسبی است که پیشاپیش امرا و سلاطین می‌بردند و اسب پالانی را نیز گفته اند.

۲. صفه: برج کشیک، ایوان مسقف، نشیمنگاه زین

۳. فروار: خانه‌ی تابستانی

۴. دخشم به توست:  نخستین معامله با توست

۵. ارجو : امید

۶. فغند: از جای برجستن باشد بر مثال آهو.

۷. برمایون: نام گاو فریدون فرخ است که به شیر آن پرورش یافت و بر آن سوار می گشت

۸.  بشم: شبنم ریز

۹. گُلفَهشَنگ: آبی که در فروریختن از جای بلندی یخ بسته باشد مانند یخ زیر ناودان

۱۰. شنگینه: . [ ش َ گی ن َ / ن ِ ] (اِ) گواز. چوبی که خر و گاو بدان رانند

۱۱. مَندَه: سبو و کوزه‌ی دسته شکسته

۱۲. یازه: لرز ( شب یازه : شب لرزه)

۱۳. جودی: کوهی‌ست که سفینه‌ی نوح بر آن ایستاد

۱۴. پره : دامن و کناره

۱۵. یایه: پایاب. آن‌جا که پای به ژرفای آب رسد






         
       

بالای صفحه