_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۷۰۰ ـ جمعه ۷ شهریور ۱۳۹۳

  No. 700 - Friday 29 August 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 



فریدون توللی

[۱۳۶۴ ـ ۱۲۹۸ خورشیدی / ۱۹۸۵ ـ  ۱۹۱۹ میلادی]

دو شعر

 

۱

آرزوی گم˙شده

 

 

ماه ، دل افسرده ، در سکوت ِ شبانگاه

بوسهی غم زد به کوهسار و فرو رفت

چهرهی او بود گوییا که غم آلود

رفت و ندانم چها که بر سر ِ او رفت

سایه فزونی گرفت و دامن ِ پندار

رفت بدانجا که بینشان و کران بود

رفت بدانجا که خنده مستی‌‌ی غم داشت

رفت بدانجا که اشک بود و خزان بود

خسته ز آوارهگی ، به درّهی تاریک

سر به سر ِ صخره کوفت بد و بنالید

چون دل آواره بخت ِ من که هوسناک

روی به هر آستان نهاد و بنالید

راست ، تو گفتی نگاه ِ دوزخیان داشت

دیدهی اندوهبار ِ اختر ِ شبگرد

یا غم ِ آیندهگان ِ خاک همی دید

کـ این همه افسرده بود و خسته و دل˙سرد

من به شب ِ تیره بسته دیده‌ی افسوس

مست ، در اندیشههای غمزده بودیم

پنجره بگشاده بر سیاهی‌ی شبگیر

در پیری‌ی آن آرزوی گم˙شده بودم

باد بتوفید و ناگهان ز دمی سرد

شمع خموش گرفت و کلبه بیافسرد

خش خش ِ آرام ِ پایی از گذر ِ باغ

روی به ایوان نهاد و حلقه به در خورد

خاستم از جا هراسناک و سبک˙خیز

کلبه سیه بود و باد در تک و پو بود

کیست ؟ در آن تیرهگی دو بازوی پر مهر

گرم و سبک حلقه زد به گردنم

او بود.

 

 

۲

عشق ِ رمیده

 

در پای آن چنار ِ کهن ، کـ از بسی زمان

سر بر کشیده یکه و تنها میان دشت

عشقی رمیده ، رفته ز افسردهگی به خواب

غمگین ز سر گذشت

غوغاکنان ، گروه ِ کلاغان به شامگاه

سوی  درخت ِ گم˙شده پرواز می کنند

پر می زنند و از پی‌ی خواب ِ شبانگهان

آواز میکنند

شب میرسد گرفته و سنگین نفس ز دور

سوسو زنان ، ستاره نظر میکند به خاک

و اندر سکوت ِ شامگهان ، ژرف حالتیست

آرام و سهمناک

گهگاه ، از میانِ یکی ابر ِ تیره رنگ

برقی به چشم می رسد از کوهسار ِ دور

وز گوشهی سیاه ِ یکی دخمه سایه‌یی

سر میکشد ز گور

آنجا ، کنار ِ قلعهی ویران و دوردست

افروختهست دختر ِ شبگرد ، آتشی

او خود به خواب رفته و نالان بهگرد ِ او

روح ِ مشوشی

باد از فراز ِ کوه ، خروشان و تند خیز

میافکند به خاک ، چنار ِ خمیده را

میپیچدش به شاخه و بیدار میکند

عشق ِ رمیده را .


مهرانگیز رساپور

دو شعر

 

۱

رویای خار

 

رطوبتِ زن

 صحرا .  .  .

               و خورشید آتش‌زا!

امّا

زبانِ زن . . . مرطوب

می‌لیسد رویای خار را

           شکوفه می‌شکفد در سرپنجه‌های‌اش!

می‌لیسد رویای خاک را

                               چشمه می‌زند!

می‌لیسد

رویای خشکِ خردترین برگ را

                             بر شاخه می‌پرد!

 و زن ؟

گم می‌شود در جنگل!

 

 

 

 

۲

شب به خير!

 

 

طاووس ام

مخمل ام

قوي‌ام

پرستوي‌ام

          داروی خواب‌آورم

                                  امشب!

 

امشب

         به خوابِ يکايک شما می‌آيم

و پگاه

           همه

با تبسمی پُرترديد

از يک‌ديگر می‌پرسيد

                          صبح به خير؟!

 

 

فردا . . .

خوابتان

در محاصره‌ی معبران فضايی خواهد بود

 

شب به خير!

















           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره‌ی ۷۰۰ ـ جمعه ۷ شهریور ۱۳۹۳

  No. 700 - Friday 29 August 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم و پنجم قمری / دهم  و یازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



رابعه

رابعه دختر کعب قزداری‌ی بلخی

[سده ی چهارم قمری  / دهم میلادی]

 

۱

فشاند از سوسن و گل سیم و زر باد

زهی بادی که رحمت باد بر باد

بداد از نقش آزر صد نشان آب

نمود از سحر مانی صد اثر باد

مثال چشم آدم شد مگر ابر

دلیل لطف عیسا شد مگر باد

که دُر بارید هر دم در چمن ابر

که جان افزود خوش خوش در شَجَر باد

اگر دیوانه ابر آمد چرا بس

کند عرضه صبوحی جام زر باد

گل خوش بوی ترسم آورد رنگ

از این غماز صبح پرده در باد

برای چشم هر نا اهل گویی

عروس باغ را شد جلوه‌گر باد

عجب چون صبح خوش‌تر می برد خواب

چرا افگند گل را در سَهَر باد

 

 

۲

ز بس گل که در باغ مأوی گرفت

چمن رنگ ارتنگِ مانی گرفت

مگر چشم مجنون به ابر اندر است

که گل رنگِ رخسارِ لیلی گرفت

همی مانَد اندر عقیقین قدح

سرشکی که در لاله مأوی گرفت

سر نرگس تازه از زر و سیم

نشان سر تاج کسری گرفت

چو رُهبان شد اندر لباسِ کبود

بنفشه مگر دین ترسی گرفت

 

 

۳

مرا به عشق همی محتمل کنی به حیل

چه حجت آری پیش خدای، غز و جل؟

به عشق‌ات اندر عاصی همی نیارم شد

به دین‌ام اندر طاغی همی شوم به مثل

نعیم بی تو نخواهم، حجیم با تو رواست

که بی تو شکر زهر است و با تو زهر عسل

به روی نیکو تکیه مکن که تا یک چندا

به سنبل اندر پنهان کنند نجم زحل

هر آینه نه دروغ است آن چه گفت حکیم

فمن تکبر یوما فبعد عز ذل

 

 

۴

الا ای باد شب‌گیری پیام من به دل‌بر بر    

   بگو آ ن ماه خوبان را که جان با دل برابر بر

به قهر از من فگندی دل به‌یک د یدار مه‌رویا

چنان چون حیدر کرار در ان حصن خیبر بر

تو چون ماهی و من ماهی همی سوزم بتابد بر

غم عشق‌ات نه بس باشد جفا بنهادی از بربر

تنم چون چنبری گشته بدان امید تا روزی

ززلف‌ات برفتد ناگه یکی حلقه به چنبر بر

ستم گر گشته معشوقم همه غم زین قبو ل دارم

که هرگز سود ندهد کس به‌معشوق ستم‌گر بر

اگر خواهی که خوبان را به‌ روی خود به عجز آری

یکی رخسار خوب‌ات را بدان خوبان برابر بر

ایا موذن به‌کار و حال عاشق گر خبر داری

سحر گاها ن نگه کن تو بدان  الله اکبر بر

مدار ای بنت کعب  اندوه که یار از تو جدا ماند

رسن گرچه دراز آید گذردارد به چنبر بر

 

۵

عشقِ او باز اندر آوردم به بند

کوششِ بسیار نامد سودمند

عشق دریایی کرانه ناپدید

کی توان کردن شنا، ای هوشمند؟

عشق را خواهی که تا پایان بری

بس که بپسندید باید ناپسند

زشت باید دید و انگارید خوب

زهر باید خورد و انگارید قند

توسنی کردم، ندانستم همی

کز کشیدن تنگتر گردد کمند

 

۶

کاشک تنم بازیافتنی خبر دل

کاشک دلم بازیافتنی خبر تن

کاشک من از تو بر ستمی به سلامت

آی فسوسا، کجا توانم رستن؟!

 

۷

دعوت من بر تو آن شد کـ ایزدت عاشق کناد

بر یکی سنگین دلی نامهربان چون خویشتن

تا بدانی درد عشق و داغ مهر و غم خوری

تا به هجر اندر بپیچی و بدانی قدر من

 

۸

هرگـز روزی به بنده پروات نبود

و اندیشه‌ی این بی دل شیدات نبود

خوردیم زتو خون و نخوردی غم ما

در پای تو مُردیم و سـرمات نبود

 

         
       

بالای صفحه