_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۹۳  ـ جمعه ۲۰ تیر ۱۳۹۳

  No. 693 - Friday 11 July 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 



احمد شاملو

[۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۴ خورشیدی / ۲۰۰۰ ـ ۱۹۲۵ میلادی]

گریزان

 

برای خانمِ عالیه جهانگیر یوشیج

 

از کوره‌راهِ تنگ گذشتم

 نیز از کنارِ گله‌ی خُردی که

زنگِ برنجیِ‌ی بزِ پیش‌آهنگ

 از دور، طرحِ تکاپوی خسته‌یی را

 با جِنگ جِنگِ لُخت‌اش

 در ذهنِ آدمی

 تصویر می‌نهاد . . .

 

 

 

از پُشتِ بوته، مرغی نالان، هراسناک

 پر برکشید و

               یک دم

                      در دره‌های تنگ

 موجِ گریزپاییِ پُر وحشت‌اش

 چون کاسه‌یی سفالین بشکست

 از صخره‌یی به صخره‌یی

                            از سنگ روی سنگ . . .

 

می‌دیدم از کمرکشِ کُهسار

 در شیب‌گاهِ دره‌ی تاریک

 آن شعله‌ها که در دِه می‌سوخت جای‌جای:

پی‌سوزِ آسیاب

 آتش که در اجاق

 دودی که از تنور

 فانوس‌ها به معبرها

                        پُرشیب و پیچ‌پیچ . . .

 

 

وآنگاه

      دیدم

 در پیشِ روی، منظره‌ی کوهسار را

 با راهِ پیچ‌پیچان، پیچیده بر کمر.

 

مشتاق، گفتم:

                  ــ ای کوه!

با خود دلی به سوی تو می‌آورم ز راه

با قعرِ او حکایتِ ناگفته مرده‌یی.

آنجا، به دِه، کسانِ مرا دل به من نبود.

 

بی‌پاسخی از او گفتم:

                           ــ ای کوه!

رنجی‌ست سوختن

بی‌التفاتِ قومی، کـ اندر اجاقِشان

از سوزِ توست اگر شرری هست،

بی‌زهرخندِ قومی، کـ از توست اگر به لب‌هاشان

امکانِ خنده این‌قدری هست.

 

 

بی‌پاسخی از او

 مِه بر گُدارِ سرکش می‌پیچید.

 

از دور، در شبی که می‌آمد

 بر تیزه‌ها فرود

 سگ‌های گله، بر شبحِ صخره‌ها، به‌شور

 لاییدنی مداوم

                  آغاز کرده بودند.

 

اعماقِ دره، با نفسِ سردِ شامگاه،

 از نغمه‌های کاکلی و سینه‌سرخ‌ها

 می‌مانْد بی‌صدا.

 

 گویی به قُلّه‌هایِ ازاکوه اختران

 چون دخترانِ گازُر

 خاکستری‌قبای هوا را

 ــ از خونِ آفتاب بشسته ــ

 در نیل می‌زدند.

 

فانوس‌های دِه

 یک آسمانِ دیگر را، در درّه‌ی سیاه

 اکلیل می‌زدند.

۱۳۳۹ خورشیدی یوش


منصور خاکسار

[۱۳۸۸ ـ  ۱۳۱۷ خورشیدی / ۲۰۱۰ ـ ۱۹۳۸ میلادی]

سودايى

 

افقِ ابرى را

به تصادف

ـ آن‌هم ـ از دورنما

يافتم.       

زلال‌تر ازمصرعِ نخستِ شعر

و پسا پشتِ آن

ندانستم تا كجا

رفتم.

دل به سودایى كه

خانه را روشن كند،

درست يا نادرست.                       

پنجاه و نه سال يا پنجاه و نه ثانيه

چيزى را تغيير نمى‌دهد

حتا اين كليد خالى

كه در دستِ توست.


 

گراناز موسوی

شعر خیس

 

از آسمان صدای سکته‌ی ابرها می‌آید

جاده‌یی که مدام می‌رود

تو را همیشه گم می‌کند سر پیچ

و آینه

تنها کسی‌ست که مانده تا هر صبح

دستی به موهای خسته‌ات بکشد

 

هنوز فکر می‌کنم

روزی کسی از پله‌ها می آید

تا در را بر پاشنه‌ی فردا بچرخاند

مشتی آسمان پشت پرده بگذارد

و دیگر فرقی نخواهد کرد

تلفن زنگ بزند یا نه

از آسمان صدای خواب گنجشکان

و از دست های بی‌چتر

صدای دریا می آید

 


































           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۹۳  ـ جمعه ۲۰ تیر ۱۳۹۳

  No. 693 - Friday 11 July 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی چهارم قمری / دهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



 

دقیقی

ابومنصورمحمدبن احمد دقیقی‌ی توسی

[سده‌ی چهارم قمری/ دهم میلادی]

 

چو یک چند گاهی برآمد برین   

درختی پدید آمد اندر زمین  

از ایوان گشتاسپ تا پیش کاخ   

درختی گشن بیخ و بسیار شاخ  

همه برگ او پند و بارش خرد   

کسی کو چنا برخورد کی مِرَد  

خجسته پییی نام او زردهشت   

که آهرمن بد کنش را بکشت  

به شاه کیان گفت پیغمبرم   

تو را سوی یزدان همی رهبرم  

جهان آفرین گفت بپذیر این   

نگه کن بدین آسمان و زمین  

که بی‌خاک و آب‌اش برآورده‌ام   

نگه کن بدوتاش چون کرده‌ام  

نگر تا تواند چنین کرد کس   

مگر من که هستم جهان‌دار و بس  

گر ایدونک دانی که من کردم این   

مرا خواند باید جهان آفرین  

ز گوینده بپذیر بِهِ دین اوی   

بیاموز از او راه و آیین اوی  

نگر تا چه گوید بر آن کارکن   

خرد برگزین این جهان خوار کن  

بیاموز آیینِ دین بهی   

که بی دین نه خوب است شاهنشهی  

چو بشنید از او شاه بِه دین بِه   

پذیرفت از او راه و آیین بّه  

نبرده برادرش فرخ زَریر   

کجا ژنده پیل آوریدی به زیر  

پِدرش آن شه پیر گشته به بلخ   

که گیتی به دل‌ش اندرون بود تلخ

شده زار و بیمار و بی‌هوش و توش   

به نزدیک او زهر مانند نوش  

سران بزرگ از همه کشوران   

پزشکان دانا و گُندآوران  

پس این زردهشت پیمبرش گفت   

کـ ازو دین ایزد نشاید نهفت  

که چون دین پذیرد ز روز نخست   

شود رسته از درد و گردد درست  

شهنشاه و زین پس زریر سوار   

همه دین پذیرنده از شهریار  

همه سوی شاه زمین آمدند   

ببستند کُستی به دین آمدند  

پدید آمد آن فره ایزدی   

برفت از دل بدسگالان بدی 

 

(برگزیده از گشتاسپنامه)

 
















 

منجیک ترمذی

ابوالحسن علی‌بن محمد منجیک ترمذی

[سده‌ی چهارم قمری/ دهم میلادی]

 

۱

خدایگانا فرخنده مهرگان آمد

ز باغ گشت به تحویل آفتاب احوال

سرای پرده‌ی صحبت کشید سیب و ترنج

به طبل رحلت،  برزد گل بنفشه دُوال۱

به سان ماهی‌ی زرین کنون فرو ریزد

ز بید برگ به یک زلزله در آب زلال

کجاست آن‌که پدر˙ش آهن است و مادر سنگ

عدوی عنبر و عود و جرای کفر و ضلال

به طبع چون جگر عاشقان تپیده و گرم

به رنگ چون علم کاویان خجسته به فال

بگوی تا بفروزند و برفروزانند

بدو بسوزان دی را صحیفه‌ی اعمال

 

۲

در باغ گل فرستد هر نيم‌شب عبير

وز شاخ عندليب بسازد همى صفير

رخ‌سار آن نگار به گل بَر ستم كند

و آن روى را نماز برد ماه مستنير۲

اى آفتاب‌چهره بُتِ زاد سرو قدّ

كز زلف مشك‌بارى و وز نوك غمزه تير

بنگاشته چنين نبود در بهار چين

تمثال روى يوسفِ يعقوب بر حرير

از برگ لاله دو لب دارى فرازِ وى

يك مشت حلقه‌ى زره از مشك و از عبير

گويى كه آزر از پى زهره نگار كرد

سيمين‌ْ˙ش‌ عارضين و بر او گيسوان چو قير

گويى كمند رستم گشت آن كمند زلف

كز بوستان گرفته گل سرخ را اسير

گويى خداي‌اش‌ از مى‌ىِ چون لعل آفريد

يا دايه‌گان‌˙ش‌ داده ز ياقوت سرخ شير

 

۱.  دوال: چوبهی طبل، به معنای تازیانه و تسمه هم آمده

۲. مسنیر: روشن


 

منطقی

ابو محمد منصور منطقی‌ی رازی

[پایانه ی سده ی چهارم قمری / دهم میلادی]

 

نگاری سمن بوی و ماهی سمن‌بر

لب‌اش جای جان و رُخ‌اش جای آذر

بهار بتان‌است و محراب خوبی

به روی دل‌‌آرام و زلفینِ دل بر

بدان چنبرین زلف و بالای سروین

ز چنبر کند سرو و از سرو چنبر

شنیدم که در خلد کژدم نباشد

چرا با رخ توست دایم مجاور

مگر کژدم عنبرین‌است شاید

کجا کژدم خلد باشد معنبر

به انگشت بنمایم ار دو رُخان‌ات

همی باده ز انگشتم آید مقطر

فری روی تابان‌ات چون روی دولت

فری قد یازانْ‌ت چون عمر اختر

چو بنشینی از پای گویی ز گردون

همی بر زمین آیدی جرم ازهر

 


         
       

بالای صفحه