_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۶۸۴ ـ جمعه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۳

  No. 684- Friday 9 May 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


 

 


سعید سلطان‌پور

[ ۱۳۶۰ ـ ۱۳۱۹ خورشیدی / ۱۹۸۱ ـ ۱۹۴۰ میلادی]

عاشقانه

 

سرود در به دری‌ها را

در کوچه‌های گرد گرفته

در شاه‌راه‌ها و خیابان‌ها

                می‌خوانم:

                      دیدی چه گونه ویران‌ام کرد؟

                     دیدی چه‌گونه قلب‌ام چون تکه‌یی سفال

                     در گردبادهای محبت

                                       برخاست؟

                     و بر چکادهای فراموشی

                                         افتاد؟

                     بشکست

                     و هیچ‌کس

                     این تکّه‌های در به دری را

                    با دست‌های مهر نپیوست؟

 

بی‌تو

     سرود در به دری‌ها را

                        در خارستان

آرام و پابرهنه، می‌خوانم.

 

 

من زنده‌ام به ظلم تو ای دوست، ای عزیز!

زیرا که ظلم تو

پاهای بی‌پناه مرا عریان کرد

و در فصول ثابت یخ

                  با من گفت:

                              ای مرد

                                    ای محبت

                                                ای مغلوب

                                    در خارزار خاطره گردش کن.

 

 

من زنده‌ام به ظلم تو ای دوست، ای عزیز!

زیرا که ظلم تو

مثل شب از ستاره سرشار است

من

معتاد خنجر و خشم توام.

 

 

اکنون

     در این سیاهی

                  سرود در به دری‌ها را

                                         باید

تنها

با بادهای شب بسپارم.

 

ویران‌تر از غبارم و حیران‌تر از نسیم

 

 

آیا چه‌گونه شد که من آن شب

دریافتم که نام تو

                  ویرانی‌ی من است

نام تو را چو بوته‌ی آتش

در دست‌های سوخته می‌گیرم

و می‌دوم، میان شب و

                           خار وُ

                                    بانگ وُ

                                           باد.

 

برگرفته از : صدای میرا


محمد حسین مُدِل

دو شعر

 

۱

و در کدام لحظه

            می‌شود

                    آیا

شرحِ تو را

با لب‌های‌ام

بیاندیش‌ام

 

۲

من که نوری تپنده در تپشهایام

                                    محو میکند

                                    نفسهای بیگاهام را

و شروع صبح

در نگاهام

طراوت باران است

 

من که از خاک‌ام وُ

                با خاک

                     گره میگشایم

                                از روح

و نمی‌هراسام از

صداهای بی اندام

جاری می شوم وُ

            رنگ نمی بازم

                        به نیازهای

                                 بی شکل

                                        خودم

 

و لب

خون چکان از پندهای پنهان تو

به عصب های اِبرازم

سکوتی ناخوشایند

            هدیه میدهد.

 


 

همایونتاج طباطبایی

توازن

 

بدون لبخندت

آیینه در ابدیت‌اش

سقوط می کند

بی آن‌که در توازن شب

                        با ماه

بال بگشاید.

 

پیش آینه‌ها منشین

شبی که گریه گرفته است

تمام شب‌ات را

باران

هاشور قاطعی ست

و عشق را

یک آینه بیشتز نیست.





 

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره‌ی ۶۸۴ ـ جمعه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۳

  No. 684- Friday 9 May 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
         

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود




غنیمت پنجابی

محمد اکرم غنیمت پنجابی

(شاعر پارسی‌سرای هند)

[سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

۱

مرا روزی به دل شوق آشنا شد

کتاب صبر را شیرازه وا شد

به امید تماشای نگاری

نمودم جانب مکتب گذاری

برآمد بر در مکتب خروش‌ام

که من سی پاره‌ی دل می‌فروش‌ام

به گوش شاهد آمد ناله‌ی من

بغل پرورده‌ی تب‌خاله‌ی من

مرا از مهربانی‌ها درون خواند

خرد از همرهی بیرون در ماند

ز سر پا کرده رفتم یک‌قدم پیش

بلا گردان لطف طالع خویش

بگفتا پیشتر آ، پیش رفتم

تکلف بر طرف، از خویش رفتم

ز دست من به صد اعزاز برداشت

غلط کردم به چندین ناز برداشت

به مهر اول غبارش را برافشاند

پس آنگه سوره‌ی اخلاص برخواند

پسندش کرد و گفتا من خریدار

بگفتم گر شود طالع مددکار

بگفتا قیمت‌اش؟ گفتم نگاهی

بگفتا کمترک، گفتم که گاهی

بگفتا یافتم، زین بیش مخروش

مبادا بشنود آخوند، خاموش!

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

۲

طاقت باخته آماده‌ی جنگ است این‌جا

ناخن ریخته همدست پلنگ است آین‌جا

بی تو روی چمن آمد به نظر پشت پلنگ

نکهت گل نفس کام نهنگ است این‌جا

دل گرفتار اداهای تو کافر ستم است

کعبه حیران تماشای فرنگ است این‌جا

تا کمان ابروی ما رفت غنیمت از بزم

بی رخ‌اش نغمه‌ی نی تیر خدنگ است این‌جا

 


 

فقیر دهلوی

میرشمس‌الدین شاهِ جهان آبادی‌ی دهلوی

متخلص به فقیر

(شاعر پارسی‌سرای هند)

[سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

۱

طلب ای عاشقان خوش رفتار

طرب ای نیکوان شیرین‌کار

تا کی از خانه ، هین ره صحرا

تا کی از کعبه هین درِ خمّار

زین سپس دست ما و دامن دوست

بعد از این گوش ما و حلقه‌ی یار

در جهان شاهدی و ما فارغ

در قدح جرعه‌یی و ما هشیار

خیز تا ز آب روی بنشانیم

گرد این خاک توده‌ی غدّار

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

 امید همدانی

میرزا محمدرضا (قزل‌باش خان) همدانی

متخلص به امید

[سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

۱

خانه‌ی طاقت ز سیل اشک ویران کرده بود

دیده امشب در فراق‌ات باز توفان کرده بود

دوش از بهر نثار خاک پای قاصدت

چشم من هم گوهر اشکی به دامان کرده بود

ناله می‌روید به جای نی ز دامان دل‌اش

در بیابانی که مجنون تو افغان کرده بود

کرده  امید وصال‌اش کار را مشکل امید

ور نه با من نا امیدی سخت آسان کرده بود

 

۲

از کوی عشق بانگ درایی نمی‌رسد

گم گشت راه و راهنمایی نمی‌رسد

پیراهنی ز شوق تو هر کس نموده چاک

بی‌چاره دست من که به جایی نمی‌رسد

بهر سگان کوی تو دارم، عجب مدار

گر استخوان من به همایی نمی‌رسد

امید چند شکر کنی در جفای یار

هر پادشه به حال گدایی نمی‌رسد


 

فقیر دهلوی

میرشمس‌الدین شاهِ جهان آبادی‌ی دهلوی

متخلص به فقیر

(شاعر پارسی‌سرای هند)

[سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

۲

واله چو به یار این غزل خواند

گویی نمکی به داغ‌اش افشاند

بگریست بر آن ستم رسیده

گِل کرد زمین ز آب دیده

تا پای به گِل بماند آن‌جا

کی در گِلِ مانده سیل را پا

حاصل چو ز حد گذشت زاری

و آن محنت و درد و بی‌قراری

کردند وداع یک دگر را

بستند ز زنده‌گی نظر را

واله چو قدم نهاد در راه

از نقش قدم فتاده در چاه

از پستی‌ی طالع زبون‌اش

شد راه به چاه رهنمون‌اش

گردون که ستیزه‌اش بود خو

بر بست کمر به خصمی‌ی او

سرگشته چو گردباد کردش

آواره ی صد بلاد کردش

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .











 

         
       

بالای صفحه