_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۶۸۳ ـ جمعه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۳ 

  No. 683- Friday 2 May 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


 


علی باباچاهی

با گل نارنج

 

 

نافه رها می‌شود

            به سحر وجادو

می‌آبد از پس مه

            از پس اسپند

                          او

می‌افتد سیب معطر از کف چرخ نیلوفری

با پر طاووس، زمین را می‌پوشاند

                              عشق.

باد

   ز کشمیر می‌وزد

             یا ز سمرقند؟

عود و عبیر می‌وزد

              با شکر و قند ؟

مجمری از گل

            گلاب می‌افروزد

                        بر سر ایوان ما ؟

طلعت زرینی از شکوفه‌ی نارنج،

                         می‌دمد آیا؟

تا من و

       فکر چشمی بادامی

                        از بُن خوابی ویران برمی‌خیزیم

عشق

            به شکرانه می‌چرخاند آتش گردان‌اش را

می‌تابد آذر و اسپند و

            آذرخشی از دل و دست‌ام پُر می‌شود.

بر بام سوسن عریان

رنگ و

       درنگ ماه و

             غزل های سوزاناش از چیست ؟

با گل نارنج

            کیست

                ورق میزند دیوان حافظ را ؟

این فوران گل و کبوتر

            از کرشمه و ناز کدام غلام زیباست ؟

آهوکان رها شده در سبزه و رؤیا

                               چرا

                                   از پستان باد

                                          عسل می نوشند؟

پس تُنگِ شراب ام را برمیدارم و

                          پای افزارم را

بیخوف و اعتنا به مار و شتر خار

دستی میجنبان ام

            شالی میچرخان ام در هوا

کژ مژ نامی که میوزد از بام سمرقند و بخارا

تیغام تا میتپد به قند کوچههای سمرقند،

جوباری از عسل و

            دشتی از آهو

                        گرد چشم و زبانام میچرخد.



 

 

پرویز اسلامپور

از شعر شقیقهی لیلی

 

.  . . . . . .

دیوانه نشستهست

و خون سرخ لیلی در رگ‌های‌اش سیاه می شود

دیوانه

       با غروب زنگوله‌های‌اش

                         بر گوش

دیوانه نشسته‌ست

و برای خون سیاه لیلی می‌نویسد.

 

 


 

 

مهدی فلاحتی

افسوس

 

 

از پناهی به پناهی

 شدن از چاله به چاهی

 

 سر به افسوس

 تکان می دهد این بید

 که آشفته سراپاست

 

 از نگاهی به نگاهی

 فقط‌ام فرصتِ آهی

 

 چون به هرسوی

 نظر می بَرَم اشک است

 که بر گونه‌ی انبوهِ سیه پوش

 هویداست

 

 لندن ۲۲ بهمن ۱۳۸۵


 

مهتاب کرانشه

خیال

 

ذهن‌ام را به نسیم می‌سپارم

تا

تمامی اوهام‌ام بارور می‌شوند

 

قطره‌های آبی‌ی خیال

بر دشت خشک ذهن می‌تراود

 

آرام آرام

ابر بارانی‌ی نگاه‌ات

تمامی اوهام‌ام را خیس می‌کند

وجوانه‌های تازه رسته

از هر سو سر بر می آورند

 

روزنی تازه از نگاه‌ات پیداست.

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره‌ی ۶۸۳ ـ جمعه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۳ 

  No. 683- Friday 2 May 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
         

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



 

ثابت اِلَه‌آبادی

میرمحمدافضل اِلَه‌آبادی

متخلص به ثابت

(شاعر پارسی‌سرای هند)

[سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

۱

ساقی‌ی من که جهان مست ز میخانه‌ی اوست

آسمان حلقه به گوش خط پیمانه‌ی اوست

چشم از حیرت آن شعله‌ی فانوس خیال

گر شود صورت دیوار که پروانه‌ی اوست

یار من با همه نزدیکتر از خویشان است

کیست در عالم ایجاد که بی‌گانه‌ی اوست

کعبه پیداست که خالی ز اثاث‌البیت است

دل هر کس که تهی شد ز هوس خانه‌ی اوست

شمع رویی که شب افروزی‌ی او در همه جاست

در هر خانه که دیدم ره کاشانه‌ی اوست

همچو دریا که ز مهتاب لبالب گردد

عالم آب پر از جلوه‌ی مستانه‌ی اوست

یارب آن مایه‌ی آرام چه شورانگیز است

هر که را خوب برد گوش بر افسانه‌ی اوست

خودنمایی همه جا گرچه بود عیب ولی

داغ‌ام از حسرت آن شمع که در خانه‌ی اوست

ثابت از دلبری‌ی لیلی‌ی ما هیچ مپرس

عقل با این عظمت عاشق دیوانه‌ی اوست

 

۲

مرد هر دم قطع اسباب معیشت می‌کند

هرچه می‌افتد به دست تیغ قسمت می‌کند

بر نمی‌دارد سرشک از داغ‌های سینه چشم

طبع این طفلان به سیر باغ رغبت می‌کند

حُسن بازاری نبیند پاکی‌ی دامن به خواب

صورت مخمل به هر جا استراحت می‌کند

دانه‌ی زنجیر ما مزد جنون من بس است

دل به یک بادام تا عمری قناعت می‌کند

ترک چشم‌ات می‌دهد گر آب تیغ غمزه را

تشنه‌ی خون خودم با من عنایت می‌کند

چشم او از کم نگاهی صبرم از دل می‌برد

ترک مفلس بیشتر در شهر غارت می‌کند

هستی‌ی او چون نماز بی‌وضو باطل بود

هر که ثابت در جهان بی می اقامت می‌کند


 

گرامی‌ی کشمیری

میرزا گرامی‌ی کشمیری

(شاعر پارسی‌سرای هند)

[سده‌ی دوازدهم  قمری / هژدهم میلادی]

 

۱

بهار بی‌خودی‌ها کی به دل فکر خزان دارد

به وقت برگ‌ریزان گلستان در گلستان دارد

ندارد بیم آفت هر که دارد جرأتی در دل

به صحرا گله‌ی شیران چه پروای شبان دارد

به روی بستر گل شبنم بی دست و پا بنگر

به یمن عشق از خورشید تابان سایه‌بان دارد

شراب لاله‌گون ما ندارد رنگی از سامان

ز خوناب جگر پیوسته بحر بی‌کران دارد

گرامی چند فکر شعر گفتن‌‌ها خلد در دل

تو خاموشی گزین لب را گشودن‌ها زبان دارد

 

آفرین لاهوری

فقیرالله لاهوری

متخلص به آفرین

(شاعر پارسی‌سرای هند)

[سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

۱

سخت دشوار است تعمیر دل دیوانه‌ها

خانه بر دوش دم سیل‌اند این ویرانه‌ها

برنمی‌تابد خلل جمعیت روشن‌دلان

کی شود از خوشه‌ی پروین پریشان دانه‌ها

آه مظلومان اثر دارد اثر، هشیار باش

نیست بی تعبیر ظالم خواب این افسانه‌ها

حسن را در اضطراب آرد شکوه عجز عشق

شمع می‌لرزد به خویش از شوخی‌ی پروانه‌ها

فیض عشرت ‌آفرین در گردش افلاک نیست

از می‌ی بی نشأه پر کردند این پیمانه‌ها

 

۲

زهی نخل قدت چون شمع آیین بند محفل‌ها

دوانده خال روی‌ات چون سویدا ریشه در دل‌ها

می از جوش نشاط دست ساقی مانده از احسان

سفید افتاد خون‌ها رنگ الفت رفت از دل‌‌ها

به یادم دور عیشی می‌دهد هر حلقه‌ی زلفی

مگر از پنبه‌ی میناست تار شمع محفل‌ها

هنوز آواره‌ام در آرزوی کعبه‌ی مقصد

در این ره عمر آخر گشت و باقی ماند منزل‌ها

تجلی کشته‌ی شوق‌ام تمنای کسی دارم

که گاهی آتش طور است و گاهی شمع محفل‌ها

به دریا قطره‌ی آخر آفرین گرداب می‌گردد

ز دوران بیشتر این‌جا تهی چشم‌اند واصل‌ها


 

گرامی‌ی کشمیری

میرزا گرامی‌ی کشمیری

(شاعر پارسی‌سرای هند)

[سده‌ی دوازدهم  قمری / هژدهم میلادی]

 

۲

عمرم گذشت و ساکن می‌خانه‌ام هنوز

خم‌ها ز می تهی شد و فرزانه‌ام هنوز

هر چند فصل گل شد و باد بهار رفت

جوش نشاط هست به کاشانه‌ام هنوز

گر محتسب شکست خم می چه می‌شود

می‌ریزد آب خضر ز پیمانه‌ام هنوز

برداشتند شمع و ز مشرق سحر دمید

من از نشاط وجد چو پروانه‌ام هنوز

سودای عشق در خور هر طرف داده‌اند

مجنون به هوش آمد و دیوانه‌ام هنوز

هرچند گشته از دل مجنون خراب تر

سیل است در کمینگه ویرانه‌ام هنوز

بشنو گرامی این که نظیری چه گفته است

مردم گمان برند که فرزانه‌ام هنوز 



         
       

بالای صفحه