_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۶۸۰ ـ جمعه ۲۲ فروردین ۱۳۹۳

  No. 680- Friday 11April 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 



اسماعیل خویی

دو شعر

 

۱

پروانه

 

 

ره نیست به هیچ‌رو پلیدی را

در یاخته‌های پیکرِ پاک‌ات:

 کز افشره‌ی گُل است

پیوسته خوراک همچو نوشاک‌ات.

و آن‌گونه سَبُک ز گُل به گُل می‌گذری

کـ انگار برآمده‌ست

از گوهره‌ی نسیم

                بالِ چالاک‌ات.

 

 

خاموشی‌ی خُرَّم‌ات فراآوازی‌ست

کـ از جادوی آن،

            درونِ گهواره‌ی باد،

قیلوله‌ی لاله ژرف‌تر می‌گردد.

گُل بی‌تو هم البته که زیباست.

امّا

با بودنِ تو

زیبایی‌ی او شگرف‌تر می‌گردد.

 

 

نه ! رای شکار

دور است ـ به جانِ نازک‌ات ـ از سرِ من:

تنها

آرایه‌ی واژه‌های خود می‌خواهم

تیراژه‌ی پَر فشانده‌ای را که تویی !

پروانه‌ی نازنین!

            بیا بنشین

یک لحظه براین ،

              همین ،

                    ترانه

                       در دفترِ من.

 

۱۶ امرداد ۱۳۹۲ ـ بیدرکجای واشنگتن دی‌سی،

در خانه‌ی پری خانم و صمصام جان کشفی

 

۲

بر بامِ این سپیده

 

و آسمان زلال‌تر از جانِ من

در لحظه‌ی حریری‌ی عشق.

آیا خدا،

نَفَسی پیش،

بر بامِ این سپیده گذشته‌ست؟

 

۲۰ آبان ۱۳۵۶ - تهران


حسین اکبری (سِمَن)

دو شعر

 

۱

شعر . . . !

 

این سیر در متن شکیبایی‌ی پاییزی‌ی یک برگ،

                                    در پچپچه‌ی مرگ !

این قوس و قزح در دلِ یک شب،

                                    آرامش در تب !

این دغدغه‌ی ذهن کبوتر،

                        در جشن صنوبر

این ساده‌گی‌ی معجزه،

این معجزه‌ی عشق به ماندن

آن معجزه‌ در واژه نشاندن

                          . . . این شعر !

 

 

۲
احساس (
۲)

 

گلوی ابر، انگار بُغض را

تا کبود گونههای‌اش می‌فشارد

 

وای اگر باران نبارد !

 

زمستان ۱۳۷۷


 

بهاره فریس آبادی

... و حیرت ابتدای فراموشی ست

 

این حیرانی‌ی مداوم چشم‌های من

از رنگِ ماتِ شب است

ماسیده بر اشیای اتاق

پریدن پلک چپ‌ام امّا،

نشانه‌ی خوبی نیست!

 

نترس!

فاصله‌های افتاده بین نفس‌هام

اجزای تلخ آن شب است

پاشیده بر شاخه‌های درخت

پرهای ریخته کنج اتاق‌ام امّا،

علامت خوبی نیست!

و

این باد می‌برد مرا یک روز

از هول پیچیده توی دامن‌ام بفهم

از موهای پیوسته‌ی آشفته‌ام

و انتخاب قهوه‌های صبحانه

بدون شکر . . .





           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره‌ی ۶۸۰ ـ جمعه ۲۲ فروردین ۱۳۹۳

  No. 680- Friday 11April 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
         
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



   

جویا تبریزی

میرزا داراب‌ بیگ تبریزی جویا

(شاعر پارسی‌سرای هند)

[پایانه‌ی سده ی یازدهم تا آغازه‌ی دوازدهم قمری /  هژدهم میلادی ]

۱

همتم تا دست پر زور هوس پیچیده است

در دل تنگ‌ام حباب آسا نفس پیچیده است

می‌چکد خون نیاز عاشق از بال و پرت

ای کبوتر نامه را دست چه کس  پیچیده است

از زمین تا آسمان آوازه‌ی بی‌داد اوست

ناله‌ام در تنگنای این قفس پیچیده است

تا دل صد چاک را دردت به شور آورده است

در فضای سینه آواز جرس پیچیده است

شب شراری در دل از گرمی‌ی خونی اوفتاد

در سراپا آتش‌ام مانند خس پیچیده است

باده‌ی غفلت ز هوش‌اش برده تا صبح نشور۱

بر تو بی‌جا این قدر جویا عسس پیچیده است

 

۲

پرده از کار تو بی باکی‌ی صهبا برداشت

کوه تسکین تو را زور می از جا برداشت

کاش برداشتی از خواهش  دنیا دل را

آن که بر دوش هوس بار تمنا برداشت

داده رم وحشت ما کوه‌کن و مجنون را

این به کهسار شد و آن رهِ صحرا برداشت

نقش نعلین تجرد سزدش مهر منیر

آن که پا از سر دنیا چو مسیحا برداشت

کرد آزاد شب هجر تو فیض اشک‌ام

زور این سیل مرا سلسله از پا برداشت

عشق جویا چو به تعمیر خرابی پرداخت

طرح ویرانی‌ی دل‌ها ز دل ما برداشت

۱. نشور : زنده شدن


میر نجات اصفهانی

میر عبدالعال نجات مؤمن حسینی‌ی اصفهانی

متخلص به میر نجات

[ پایانه‌ی سده‌ی یازدهم تا آغازه‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

۱

امشب که حسن‌اش آینه‌ی اهل دید بود

دل گلشن همیشه بهار امید بود

از گریه‌های مستی‌ام آخر گشود دل

سیلاب قفل خانه‌ی ما را کلید بود

روزی که خط بنده‌گی از ما گرفت عشق

این لوح از نگارش هستی سفید بود

منع‌اش مکن به پیری ز اخلاص کودکان

این قوم را نجات به طفلی مرید بود

 

۲

در کمین لشکری از گریه دلا داشته‌ای

خوش لوای دگر از آه برافراشته‌ای

لاله خاکستری از خاک برون می‌آید

بس که در هر قدمی سوخته‌یی کاشته‌ای

سرمه کردند غزالان حرم خاک‌ام را

می‌توان یافت که با ما نظری داشته‌ای

گنه‌ات سخت عظیم است به چشم تو نجات

وسعت رحمت حق را تو چه پنداشته‌ای

عالی‌ی شیرازی

میرزا محمد نعمت خان شیرازی عالی

(شاعر پارسی‌سرای هند)

[پایانه‌ی سده ی یازدهم تا آغازه‌ی دوازدهم قمری /  هژدهم میلادی ]

 

۱

حُسن و عشق از یک دگر پیدا کند جانانه را

جلوه‌ی هستی ز هم باشد درخت و دانه را

قید وحشت نیست درگیرایی از آرام کم

از رگ سنگ است زنجیر دگر دیوانه را

جور معمار قضا کرده‌ست ما را تنگ‌دل

سخت کوچک ساخت این‌جا گنبد بت‌خانه را

عاشقان را کی رسد پا بر زمین از شوق وصل

شمع باشد چاره‌ی راه طلب پروانه را

خامشی ذاتی‌ست در طبع ملایم بی‌سبب

نیست بهر خواب مخمل هیچ دخل افسانه را

کی کند فضل و هنر اصلاح حال مفلسان

کس ندیده گنج آبادان کند ویرانه را

بخت کو تا چون کمان عالی به قربان‌ات شود

کاش چون سرفاز بوسد آستان خانه را

 

۲

هجوم جلوه به حُسن یگانه‌ی خود کن

چو دیده آینه را آستانه‌ی خود کن

ز هر خدنگ به روی تو واکنم چشمی

مرا به کوری‌ی دشمن نشانه‌ی خود کن

دل از خیال تو هردم به رنگ دیگر شد

بیا و سیر چمن را بهانه‌ی خود کن

برای گوشه نشین دورها بود نزدیک

چو چشم سیر جهانی به خانه‌ی خود کن

سوار ابلق چشمی از این جهان به جهان

اشاره‌ی مژه را تازیانه ی خود کن

همیشه وضع جهان بوده این چنین عالی

قیاس مردم پیش از زمانه‌ی خود کن

 




















 
         
       

بالای صفحه