_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۶۷۶ ـ جمعه ۲۳ اسفند ۱۳۹۲

  No. 676 - Friday 14 March 2014

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


 


منوچهر آتشی

[ ۱۳۸۴ ـ ۱۳۱۰ خورشیدی / ۲۰۰۵ ـ ۱۹۳۲ میلادی ]

بی‌بهار سبز چشم تو

 

 

امروز

ــ فرسوده ــ بازگشتم از كار،

                               امّا

لب‌های پنجره

به پرسشِ نگاه‌ام

             پاسخ نگفت

و چهره‌ی بدیعِ تو

             از پشت میله‌های فلزی

                                    نشكفت.

امروز اتاق‌ها

ــ مانند درّه‌های بی‌كبك سوت و كور است

بی‌خنده‌های گرم تو ــ بی‌قال و قیل تو

امروز خانه گور است.

 

 

گلزار پُرطراوتِ قالی امروز

ــ بی‌چشمه‌سارِ فیاض اندام پاك ِ تو

                                         افسرد

گل‌بوته‌های لادنِ نورسته

ــ وقتی تو را ندیدند

                ــ كه از اتاق خندان بیرون آیی

لب˙خند روی لب‌هاشان مُرد

آن ختمی‌ی دو برگه ــ كه دیروز

در زیر پنجه‌های نجیب تو می‌تپید

و آوار خاك را پس می‌زد،

                            پژمرد.

امروز بی‌بهارِ سرسبزِ چشم تو

مرغانِ خسته‌بال ِ نگاه‌ام

از آشیانه پر نكشیدند

و قوچ‌های وحشی‌ی دستان‌ام

در مرتعِ تن‌ات نچریدند.

 

 

امروز

با یادِ مهربانی‌ی دست تو، خواستم

با گربه‌ی خیال تو بازی كنم

چنگال زد به گونه‌ام از خشم

و چابك

       از دستم لغزید،

                        رفت!

امروز عصر

گنجشك‌های خانه

              ــ همبازیانِ خوبِ تو

                             بی‌دانه ماندند

و آن پیرِ سایل از دم دَر،

                      ناامید رفت!

 

 

امروز

در خشت و سنگ خانه، غربتِ غمناكی بود

و با تمامِ اشیا

           ــ دیگ و اجاق و پنجره و پرده

                                    اندوهِ پاكی بود.

دست‌ام هزار مرتبه امروز

دست تو را صدا كرد.

 

 

چشم‌ام هزار مرتبه امروز

چشم تو را صدا كرد.

 

 

قلبم هزار مرتبه امروز

قلبِ تو را بلند صدا كرد،

                            آن‌گاه

یك دم كلاف ِ كوچه‌ی یادم را

گام پُر اضطراب ِ تپش، وا كرد.


عباس صفاری

عکس یادگاری با آدمک برفی

 

آدمک برفی

شال و کلاه می‌کند

که عکسی به یادگار

با سازنده‌اش بگیرد

اما جایی قرار نیست برود

 

تو نیز

جایی قرار نبود بروی

اما عکسِ یادگاری‌ات

هنوز دانلود نشده رفتی

و جای دست‌ات را

بر گردن آدمک برفی‌ات

جا گذاشتی

 

کسی که چنین سرد و سنگین

چمدان‌اش را بی رحمانه می‌بندد

باید شنیده باشد

که زیر آسمان ِخدا

فقط قلبِ آکبندِ فرشته‌ها

هرگز نمی‌شکند

و قلبِ آدمک برفی

که ذرّه  ذرّه آب می شود

در آفتاب اواخر اسفند .  


 

ناهید عرجونی

آواز مرده‌یي كه برنمي‌گردد!

 

كسي از شنبه‌هامان عكس نمي‌گيرد

از نگاه‌هاي شرقي‌مان در غروب اردوگاه

و زن‌هايي كه مي‌دانند وطن

آواز مرده‌یي‌ست كه برنمي‌گردد!

 

ما شناسنامه‌هامان را برداشته‌ايم

با ترس‌هامان كه بزرگ‌ترند!

 

كسي از ما با چشم‌هاي بادامي‌اش گريه مي‌كند

كسي از ما با چشم‌هاي درشت

من با چشم‌هاي جنگ زده‌ام

پرت مي‌شوم

به حاشيه‌ي خبرها

وفكر مي‌كنم شيميايی شده‌اند شعرهاي‌ام

وحنجره‌یي كه با آن بغض مي‌كنم

 

مرا به دريا بياندازيد

مي‌خواهم خوراك كوسه‌ها بشود صبوري‌ام

وتصويرهايي از حلبچه

كه خوراك روزنامه هاي وطن‌ام شد!

 

حالا ما 

به تمام زبان‌هاي زنده‌ي دنيا

گريه مي‌كنيم . . . .

 

مرا به دريا بياندازيد

مي‌خواهم با ماهي‌ی سياه كوچكي

كه توي كودكي‌ام بود

حرف بزنم!




           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره‌ی ۶۷۶ ـ جمعه ۲۳ اسفند ۱۳۹۲

  No. 676 - Friday 14 March 2014

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



   

 

سالک قزوینی

محمد ابراهیم سالک قزوینی

[ سدهی یازدهم قمری / ۱۷ میلادی ]

صبحی چو جبین نیکبختان

گلگون شده از شفق درختان

صبحی گلِ روضه‌ی جوانی

سرمشق بهار زنده‌گانی

صبحی چو بیاضِ گردن حور

دیباچه نگار صفحه‌ی نور

صبحی مرآت اهل بینش

سرجوش قوام آفرینش

گل‌برگ ترش صباحت‌انگیز

تُنگ شکرش حلاوت‌ آمیز

پیغام شمال عنبرین دم

هم‌چون نفس مسیحِ مریم

مرغان به ترانه‌ی صبوحی

برهم‌زن توبه‌ی نصوحی۱

صبح از می‌ی انتعاش۲ سرمست

پیمانه‌ی آفتاب در دست

بت‌خانه‌ی چین چمن ز شنگی

بلبل ترسا و گل فرنگی

سنبل به کمند زلف طرار

بسته به میان غنچه زنار

از هم گل و سبزه گشته ناشی

آن متن نوشته این حواشی

مستِ می‌ی انتعاش بلبل

از خنده فتاده بر قفا گل

تردستی‌ی ابر سایه گستر

هر گوشه فگنده طرحِ دیگر

آراسته باغ مجلسِ خاص

گل دایره دست و سرو رقاص

گویا دل شب کشیده باده

نرگس که کلاه کج نهاده

باغ از نم ابر فیض سیراب

برخاسته نرگس از شکر خواب

از موج نسیم سروبنِ تر

یک نیزه گذشته آب‌اش از سر

رخ بر رخ گل نهاده سنبل

غلتیده سیاه مست بر گل

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

۱. توبه‌ی نصوح : توبه‌ی راست . توبه‌یی که باز رجوع نکنند بر آنچه از آن توبه کرده‌اند.  توبه‌ی بی بازگشت . توبه‌یی که نشکند. توبه‌ی صادق

۲. انتعاش: برخاستن . بلند شدن






 

میرزا رفیعا

میرزا رفیعالدین محمد واعظ قزوینی

(معروف به میرزا رفیعا)

 [ سده‌ی یازدهم قمری / ۱۷ میلادی]

 

دل‌ام از گرد کُلُفت شام دیجور است پنداری

در او یاد  جمال‌ات آتش طور است پنداری

نظر بر خرمن جمعیت ما همدمان دارد

جهان تنگ بر ما دیدهی مور است پنداری

شود پر باد چون  از عُجب سوی خویشتن بیند

نگاه چشم خودبین نیش زنبور است پنداری

خموش است و از او در هر رگ جا نیست فریادی

زبان عاشقان مضراب تنبور است پنداری

به چشم زنده دل مرگ است واعظ خواب آسایش

به پیش عاشقان بستر لب گور است پنداری


 

رمزی‌ی کاشانی

شیخ محمد هادی کاشانی

متخلص به رمزی

 [ سده‌ی یازدهم قمری / ۱۷ میلادی]

 

شرابی ده که چون رخ برفروزد

تجلی وادی‌ی ایمن بسوزد

شرابی ده که گر از جام ریزد

غبار از خاک چون خورشید خیزد

شرابی ده که در دل چون درآید

نفس از دل چو بوی گل برآید

شرابی ده که جان تازه بخشد

به خاک‌ام فیض بی‌اندازه بخشد

دل ام را زین کدورت پاک سازد

مرا آیینه‌ی ادراک سازد

اگر نوشد از آن پیر کهن‌سال

ز سر گیرد جوانی همچو اطفال

اگر ممسک از آن یک قطره نوشد

نظر از هرچه غیر اوست پوشد

اگر کافر خورد گردد مسلمان

مسلمان گر خورد گردد سلیمان

خرابی کرده‌ای آباد گردان

ز بند غم دمی آزاد گردان

بیا ساقی که جوش بلبلان است

 اثر با تیر آه‌ام همعنان است

فروغی از شراب بی‌غش‌ام ده

چراغ افسرده جانم آتش‌ام ده

تجلی ده ز جام طور دل را

 مخمر کن ز نو این آب و گل را

 بزن آبی بر آتش این ادادان

 که آب آتشین‌ات می‌دهد جان

چه آتش یعنی آب زنده‌گانی

گل شاداب عیش جاودانی

بیا ساقی که سیر بوستان است

زمین امروز رشک آسمان است

 
         
       

بالای صفحه