_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۶۴ ـ جمعه ۲۹ آذر ۱۳۹۲

  No. 664 - Friday 20 December 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر


   

 

احمد شاملو

[۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۴ خورشیدی / ۲۰۰۰ ـ ۱۹۲۵ میلادی]

فصلِ دیگر

 

بی‌آنکه دیده بیند،

در باغ

 احساس می‌توان کرد

 در طرحِ پیچ‌پیچِ مخالف‌سرای باد

یأسِ موقرانه‌ی برگی که

بی‌شتاب

 بر خاک می‌نشیند.

 

5

 

بر شیشه‌های پنجره

    آشوبِ شبنم است.

 ره بر نگاه نیست

 تا با درون درآیی و در خویش بنگری.

 

 

با آفتاب و آتش

 دیگر

 گرمی و نور نیست،

 تا هیمه‌خاکِ سرد بکاوی

در

  رؤیای اخگری.

 

5

 

این

    فصلِ دیگری‌ست

 که سرمای‌اش

از درون

 درکِ صریحِ زیبایی را

پیچیده می‌کند.

 

 

یادش به خیر پاییز

با آن

 توفانِ رنگ و رنگ

که برپا

 در دیده می‌کند!

 

5

 

هم برقرارِ منقلِ اَرزیزِ۱ آفتاب،

 خاموش نیست کوره

چو دی‌سال:

 خاموش

 خود

 من‌ام!

 

 

مطلب از این قرار است:

 چیزی فسرده است و نمی‌سوزد

                             امسال

 در سینه

 در تن‌ام!

 

۱۳۴۹

 

 

۱. اَرزیز. نوعی از معدنیات باشد سپیدرنگ. قلعی . به‌عربی رصاص




 

ناهید کبیری

سایه‌ها

 

صدای‌اش یک دسته‌ی پرطراوتِ نعنا بود

در کَرت‌های پشتِ زنده‌گی‌ام.

می‌گفتم : نزدیک‌تر بیا !

سایه‌های سیاه را نشان می‌داد و نمی‌آمد .

می‌گفتم عشق که از سایه نمی‌ترسد.

آینه را برابر آفتاب می‌گرفت و نمی‌آمد.

سایه‌ها همه امّا آمدند

با حکم‌ها و تبرهاشان

و دیدار عشق

پشتِ پنجره‌های شکسته ممنوع شد.

و من تا بیایم غصّه‌های معطرم را

از روزنِ اتاق فراری بدهم

آسمان را دیدم که کورِ کور شده بود.

 

حالا خورشید

دل‌تنگی‌های خلیج را سرخ می‌کند.

و پروانه‌یی

در کوچه‌های بی‌چراغ

                        پایین و بالا می‌رود.

 

و این چه کنم‌های من و

            زوزه‌ی بی‌تفاوتِ باد

                        دارد کم‌کم دیوانه‌ام می‌کند.

 

زمستان ۱۳۷۹

 


 

سهند آقایی

توس

 

مثل مرده‌های زمین که مرگ می‌کنند با هم

زنده‌گی می‌کنیم با هم

و این دنیا همیشه

لنگری‌ست که به خواب انداخته

مردی را که پروانه شکار کرده با سرنگ

 

رمبو به این راحتی‌ها تسلیم کلاغ‌پر پران ما نمی شود

حال پدربزرگ خراب است .  .  .

حافظ بیاورید!

 

این ملّت همیشه لحظه‌ها را جا مانده پشت شکوه‌اش

ارس را بلند کرده زیر سرش: باران بند بیاید

و لوت لبانش را تر کرده هزار سال و چند ثانیه نور/  قصه می‌گوید:

 

آن‌روز که رفتی آخر داستان کلاغ بگیری نبود       نیست!

این لحظه‌ها

ناگهان سلسبیل و غزال و همان داستان تشنه‌گی‌ست

یادش اگر کنی: چون شال سبز تاب خورده روی کربلا همیشه‌یی!

یادش اگر بری: زیر نگین سلیمان گُمی!

چهارمیخ شورِ اُرگ کلیسایی اگر         زیر بمب باران سکندری!

فکر مضراب نخورده بر سازی و روی پرده‌های خمار

دزدیده می‌روی و    انگار

از خراسان رسیده‌ای

 

الفبایی که برای این ناحیه الکن است

روی شن‌ها می‌نویسد با فونتِ درشت:

اﻳن مرد   محمد مختاری

زیر خاک پاک آستان شماست

سهرابی که روی شاهنامه غلت می‌خورد

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۶۴ ـ جمعه ۲۹ آذر ۱۳۹۲

  No. 664 - Friday 20 December 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



   

 

غیاثای حلوایی

غیاث‌الدین حلوایی‌ی شیرازی

[ سده‌ی یازدهم قمری / ۱۷ میلادی]

 

۱

چنان در کاوش آن سر دهم چشم گهرزا را

که افتد بخیه‌ها بر روی کار از موج دریا را

ز شوق وعده‌ی وصل‌ات سواد چشم من گویی

که بر دامان خود بسته بیاض روز فردا را

دل‌ام سودای آن دارد که بیند یار را جایی

ز سر بیرون کند ای کاشکی سودای بی‌جا را

 

 

۲

دیوانه دل که سوخته و مبتلای توست

بی‌گانه‌ی من است ولی آشنای توست

کندم به نوک ناخن و هستم خجل ز تو

این سینه را که تخته‌ی مشق جفای توست

غمگین مشو که سوخته جانی ، که بی غرض

تو در فنای اویی و او در بقای توست

یک گام در پی‌ات ز غیوری کسی نرفت

حیران سایه‌ام که چه‌سان در قفای توست

 

 

۳

ز بس که خاک سر کوی اوست دامنگیر

زمانه کرد به هر ذره‌اش دلی تسخیر

دلیل سنگ‌دلی‌های آسمان این بس

که هم ز آه خودم می‌کند نشانه‌ی تیر

به دست بوس کس و ناکس‌اش بباید ساخت

کسی که هست چو جام شراب صاف ضمیر

 


 

نفعی

نفعی‌ی نعمت سرا‌ی رومی

( شاعر  پارسی سرای ساکن استانبول)

[ سده‌ی یازدهم قمری / ۱۷ میلادی]

 

 ۱

ساقی بده آن جام که خورشید بهار است

آن باده که مهتاب فروز شب تار است

آن شعله که تابِ نگه افروز فروغ‌اش

آب رخِ گل‌های گلستان عذار است

آن آتش رحشنده که چون صبح تجلی

از شعله‌ی او مهر یکی مرده شرار است

آن مهر جهان‌تاب که در عالم عشرت

هرگاه که از مشرق خُم شعشعه بار است

از پرتو او با همه تنگی دل ِ تاریک

چون عرصه‌ی پهنای فلک آینه زار است

در ده قدحی ز آن می و یک بوسه ز لب هم

زیرا غرض از صحبت می بوس و کنار است

رندانِ جهان‌ایم که بی باده و دلْ‌بر

گلزار جنان در نظر ما خس و خار است

ما عاشق شوریده و مستان خراب‌ایم

تا عشق بتان‌است اسیر می‌ی ناب‌ایم

 

شاپور

آقا شاپور تهرانی

[ سده‌ی یازدهم قمری / ۱۷ میلادی]

 

هر کس که زد به صدق دم از عشق چون سحر

از جیب آفتاب بر آرد همشه سر

ز آسوده‌گی‌ست گر بُوَدَت پیرهن درست

از خامی است گر بُوَدَت آب در جگر

از خویشتن برون رو ز آن‌سان که سوی دوست

صد بار اگر شوی نشود مایه را خبر

از جور یار بر نتوان داشت دل ز یار

از بهر دردِ سر نتوان کرد ترکِ سر

در فرقت تو روز حیات‌ام به شب رسید

ای شام طره‌ات شب هجرِ مرا سحر

یک ره چو دولت از در امید من درآی

ای از غم جمال تو خورشید دربه در

ای فتنه را کرشمه‌ی چشم تو رهنمای

دل‌های خسته را سر زلف تو راهبر

مگذر به بوستان که مبادا کند ز شوق

با قامت تو سرو سهی دست در کمر

دست طلب ز دامن خورشید باز داشت

هر ذرّه‌یی که دید به روی تو یک نظر

ای رشک آفتاب به دوران حُسنِ تو

رسمی‌ست تازه عاشقی‌ی ذرّه با قمر

انجم ز دیدنِ مهِ روی تو کرده‌اند

خورشید را ز انجمنِ آسمان به در

مغرورِ حُسنِ خویشی و دانسته‌ای تو هم

کـ این رتبه در جمال ندارد کسی دگر

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .


 

نفعی

نفعی‌ی نعمت سرا‌ی رومی

( شاعر  پارسی سرای ساکن استانبول)

[ سده‌ی یازدهم قمری / ۱۷ میلادی]

 

۲

ساقی بده آن شعله‌ی رنگین و روان را

تا آب دهم لاله‌ستان دل و جان را

آن شعله که گر به فلک افتد تف و تاب‌اش

آتش فگند خاکِ ره کاهْکشان را

آن باده که از پرتو انوارِ جبلّی

هم‌پنجه‌ی خورشید کند برگِ رزان را

آن مایه‌ی پیرایه‌ی عالم که ز فیض‌اش

خاصیّت نوروز دهد طبع خزان را

سرمایه‌ی مردی که گر اندیشه کند یار

بر معدن الماس زند تیغ زبان را

یادش گذرد گر ز دل غمزه‌ی خوبان

بر هم شکند کارگه کون و مکان را

گر عاشق بی‌تاب کشد جرعه‌ی جام‌اش

آماده شود معرکه‌ی ناز بتان را

ما عاشق شوریده و مستان خراب‌ایم

تا عشق بتان‌است اسیر می‌ی ناب‌ایم

 




 
           
       

بالای صفحه