_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۶۰ ـ جمعه ۱ آذر ۱۳۹۲

  No. 660 - Friday 22 November 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر


   

 

حافط موسوی

دو شعر

 

۱

پاییز هیچ حرف تازه‌یی برای گفتن ندارد

با این همه

از منبرِ بلندِ باد

بالا که می رود

درختها چه زود به گریه میافتند!

۱۳۷۷

 

۲

مسافران

 

بر پوزه‌ی اسب ، دست می‌کشم

کنار حوض مهمانخانه.

دم‌اش به باله شبیه است

و از دهان‌اش آب فواره می‌زند.

 

جز من، یگی دو مسافرِ تنها

کنارِ حوض نشسته‌اند.

و به لنجی فکر می‌کنند که فردا

از غربت این شهرِ ساحلی

به غربت ساحلی‌ی شهر دیگری خواهدشان برد

 

اگر نمی‌خندیدند

بر این اسب آبی سوار نمی‌شدم آیا ؟

بر موج‌ها، به پنج انگشتِ دست

شیار نمی کشیدم آیا ؟

در جزیره‌یی دور

میان اشباح و ارواح ملاحان ، دزدان دریایی ،

                                    جذامیان، زندانیان تبعیدی

فرود نمی‌آمدم آیا ؟

 

در هوای شرجی‌ی مهمانخانه

خوردنِ آخرین صبحانه

چه کیفی می‌داشت

اگر مگس‌ها گذاشته بودند !

 

ناخدا، با آستینِ گشادِ دشداشه‌ی عربی

عرق از پیشانی برمی‌گیرد

و لنج را

چون گهواره‌ی موسا

بر آب می‌راند

 

اگر این گوه تا غروب، آینه باشد این دریا

اگر این‌گونه با حوصله

            ناخدا را مجال کشیدن سیگار باشد

مسافران بی‌گذرنامه

            در بارگاهِ فرعون

فرود نخواهند آمد آیا ؟

 

پیاده شو !

اسبِ آبی

بر ساحلِ جزیره

پهلو گرفته است.

 

۲۲ شهریور ۱۳۸۲

 











 

 

شهاب مقربین

دو شعر

 

۱

دو کلمه

 

دنبال دو کلمه می گشتم

دو کلمه

مانند پچ پچ دو برگ

در گوش هم

یا زمزمه‌ی دو لب

در جست و جوی یک بوسه

 

دنبال دو کلمه می گشتم

مانند دو گوشواره

که آویزه‌ی گوش‌ات کنم

 

کلمات صف کشیدند

دسته دسته

دستبند تو شدند

کلماتی که دست‌ات را دوست می‌داشتند

 

تو چنگ زدی

از هم گسیختی

رشته‌ی کلمات را

در هم ریختی

فرو انداختی

هر یک را به گوشه‌یی

دنبال یک کلمه می گردم

یک کلمه‌ی خاموش

مانند یک بوسه

که جمع کند همه ی کلمات را

روی لب‌های تو

 

۲

همهی کلمات ...

 

همهی کلمات

معنای تو را میدهند

مثل گلها همه

که بوی تو را پراکندهاند

 

سکوت کردهام

که فراموش‌ات کنم

اما مدام

مثل زنبوری سرگردان

رانده از کندویش

دورِ گلم  میگردم

 


 

زری مینویی

تصویرِ ناتمام

 

قطره کشیدی،

            نوشیدم‌اش

                        رودبار شدم.

                                 

بوته کشیدی

            بوییدم‌اش

                        بهار شدم.

 

پَر که کشیدی

            بغل‌اش نکرده

                        انتظار شدم.

 

پس،

شکلِ پَرکشیدن‌ات را بِکَش

                        تا من پرنده‌وار شوم.

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۶۰ ـ جمعه ۱ آذر ۱۳۹۲

  No. 660 - Friday 22 November 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



   

 

صفی‌ی اصفهانی

آقا صفی‌ی اصفهانی

(متخلص به صفیا)

 [ پایانه‌ی سده‌ی دهم تا آغازه ی یازدهم قمری / ۱۶ تا ۱۷ میلادی ]

 

. . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . .

بده ساقی آن کیمیای رحیق۱

کـ از او شیشه شد لعل و ساغر عقیق

به عزت بیاشام و عزت بده

که درده بزرگ است سالارِ ده

بده ساقی آن عور مستور را

جگر گوشه‌ی تاک، انگور را

مرا میزبانی‌ست هم‌کیشِ من

نهد خوانِ رنج و بلا پیشِ من

به من هر زمان درد و غم می‌دهد

کریم است و منعم، نه کم می‌دهد

جفای فلک را چو رویین تن‌ام

در این آسیا  سنگِ زیرین من‌ام

نیاسایم از جور گردون دمی

نخورده غمی پیش‌‌ام آید غمی

بیا ساقی آن دشمنِ فکر را

به من بخش آن شاهد بکر را

که با او دمی شادمانی کنم

کلاهِ نمد را کیانی کنم

ایا شاهد سروبالای من

فدای قدت جمله کالای من

به رقص اندر آیم کنم جان نثار

به خاکِ ره‌ات سازم ایمان نثار

تو دامن فشانی چو از روی ناز

من‌ات جان فشانم ز راهِ نیاز

نکویی کن و روز فرصت شمار

که هر مستی‌یی دارد از پی خمار

. . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . .

( از ساقی‌نامه‌ی صفیای اصفهانی)

 

۱. رحیق: شراب خالص و صاف

 


نظام شیرازی

میرزا نظام‌الدین دست‌غیب شیرازی

 [سده‌ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی ]

 

ذوق محبتی کو تا سر کنم فغان را

ویران کنم به آهی بنیاد آسمان را

در حیرتم که از مصر تا بوی پیرهن رفت

چون غیرت زلیخا ره داد کاروان را

از بس مرا تعلق با خاکِ این چمن بود

صد جا نهادم از شوق بنیاد خان و مان را

گویا غبار غیری بر آن در است کـ امشب

خوش گرم گریه دیدم چشم گهر فشان را

اشک‌ات ز دیده برگشت گویا نظام امشب

در چشم خود کشیدی آن خاک آستان را

 

 

حیاتی‌ی گیلانی

ابوالفضل كمال الدين حیاتی‌ی گیلانی

[سده‌ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی ]

 

بیا ای ساقی‌ی آیینه گردان

تبسّم را گل اختر به دامان

بده دوری که دوران پنجه گیر است

حدیث‌اش تا ابد زوبین و تیر است

دل دانا ازو دریای خون است

که بی‌دادش ز هر دادی فزون است

 

مغنّی بر لب‌ام پیچیده آهی‌ست

چنان آتش که برق هر گیاهی‌ست

بده کـ از زهر گردون لب ببندم

به گریه در شوم، شکّر بخندم

که با ما چرخ اندر پیچ و تاب است

نخستین گام‌‌اش اندر صد شتاب است

 

بیا ساقی که حرفم باز با توست

نخستین جام می را راز با توست

بده جامی و کم زن ما و من را

به موج باده زن چین و شکن را

 گلستان را ز گل و از رنگ و بو گوی

چرا جز جام می، سنگ و سبو گوی

 

مغنّی درد دارم ناله ناک ام

ز دل تا سینه هرجا، چاک چاک‌ام

نفس آهسته‏تر بر شعله می‏پیچ

که باشد کار دنیا، هیچ در هیچ

به لب آور دمی کان بی‏غمی راست

که جمله بیشی‌ی عالم، کمی راست

 

تو هم ساقی رهی بر جای داری

میافشان تخم را تا دل نکاری

که وقت گل، دل از می تازه باشد

ترنّم را ز مرغ، آوازه باشد

که دارم دیده‌ی بنشسته در خون

ز مژگان رفته تا گردون به جیحون

 

مغنّی این در از تو باز گردد

که غم بیرون ز دل، از ساز گردد

پر پروانه ز آواز تو سوزد

که از هر زخمه برقی برفروزد

دگر ساقی می‌ات خوش با دو جام‌‌ات

که از گل، بو همی آرد پیام‌ات

. . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . .







 
           
       

بالای صفحه