_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۵۸ ـ جمعه ۱۷ آبان ۱۳۹۲

  No. 658 - Friday 8 November 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر




   

 

ضیا موحد

دو شعر

 

۱

و ناگهان

 

هنوز

برای من روشن نیست

چه‌گونه جایی ناگهان ماهیان

کنار یک‌دیگر جمع می‌شوند

و ناگهان صیاد می‌رسد

و این تجمع را تور می‌کند

و تور

دوباره این برگرد یک‌دیگر جمع‌ِ آمدن را

شکل می‌دهد

 

هنوز اول صید است

دوباره جایی دیگر

            ماهیان دیگر جمع می‌شوند

 

 

و باز صیاد این ماهیان دیگر را

                            در تور دیگری جمع می‌کند

و تور در تور

 

 

و شکل

       دریا

           ماهی

                  تور

                     شکل

و ناگهان یک ماهی

میان حیرت دریا

                بال از دو پهلو در می‌آورد

و آب را

به یک به هم زدن چشم

گره به قلب هوا می‌زند

 

 

۲

این کشتی‌ی شکسته به ساحل

 

این کشتی‌ی شکسته به ساحل

روزی عروس دریاها بود

مست از غریو هلهله‌ی موج‌ها

آراسته به زیور سبزِ حباب

که ابرهای آبستن، ظرف‌های او را

از آب‌های شیرین پر می‌کرد

و بادهای سرکش او را

سوی جزیره‌های طلا

و گنج‌های پنهان می‌راند

 

هر چند من برآن‌ام

این کشتی‌ی شکسته به ساحل

هرگز عروس دریا روزی نبوده است

امّا چه می‌توان گفت

وقتی که ناخدایانِ پیر زیرِ لب

                          همه می‌گویند :

این کشتی‌ی شکسته به ساحل

روزی عروس دریاها بود.

 

رضا چایچی

هر روز

 

هر روز

نشریه‌یی تازه

روی دکه‌ها خود فروشی می‌کند

تنها جمعه‌ها نفسی آ سوده می‌کشم

شنبه

یک‌شنبه ...

مثل باد می‌گذرد .

 

ای دوست

گوش بسپار به صدا هایی

که هرگز اعتنایی به آن نیست

نسیمی که از لابه لای شاخه ها می‌گذرد.

بارانی که اضافه می‌شود بر بوی خاک ،

و هزاران جمله‌ی زیبا و عمیق ،

که طبیعت با سخاوت تمام در اختیارمان می‌گذارد.

 

ای دوست

از دکه ها

رادیو و . . .

فاصله‌یی بعید بگیر .

 

۲۹ آبان ۱۳۹۰


 

سارا محمدی اردهالی

دلم مرد می‌خواهد

 

دلم

مرد می‌خواهد:

نابینا؛

خط بریل بداند،

فصل به فصل

تن‌ام را بخواند.

بازی‌های ادبی‌ام را کشف کند،

دستش را بگیرم،

بازو به بازو.

دنیا را برایش تعریف ‌کنم :

چشم‌اش شوم ،

عصای‌اش،

و تمام زشتی‌ها‌ی جهان را

برای او

از قلم بیاندازم

 

۲۴ شهریور ۱۳۹۲

 












 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۵۸ ـ جمعه ۱۷ آبان ۱۳۹۲

  No. 658 - Friday 8 November 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



   

 

فُرقتی

میرزا ابوتراب بیگ فُرقتی‌ی جوشقانی

[ پایانه‌ی سده‌ی دهم تا آغازه ی یازدهم قمری / ۱۶ و ۱۷ میلادی]

 

۱

این‌قَدَر تدبیر بهر کشتن‌ام در کار نیست

مرگ پیش عاشقان چون زنده‌گی دشوار نیست

کاوکاوِ نیشِ مژگان‌ات نصیبِ جانِ ماست

از گلستان تو مارا حاصلی جز خار نیست

عشق‌بازان جان‌فروشان‌اند در بازار حُسن

چیز دیگر جز متاع جان در این بازار نیست

هرکه راهِ عشق پوید، کار صد مجنون کند

عشق را با هرزه‌گرد کوه و صحرا کار نیست

 

۲

در غم هجر تو از جور زمان آسوده‌ایم

در فرا‌ق‌ات از قضای آسمان آسوده‌ایم

ما خسارت دیده‌گانِ کاروانِ ماتم‌ایم

از امید سود و از بیم زیان آسوده‌ایم

نیست ما را میل گشتن در گلستانِ کسی

یعنی از ناز و عتاب باغبان آسوده‌ایم

 

۳

امشب به بزم وصل چو پروانه سوخت‌ایم

تا صبح همچو شمع در این خانه سوخت‌ایم

تا دور گردد از رخ زنار چشم بد

همچون سپند سبحه‌ی صد دانه سوخت‌ایم

خاک‌اش ز پای شمع و کفن عکس شعله شد

از رشک نیک‌بختی‌ی پروانه سوخت‌ایم


 

زلالی‌ی خوانساری

مولانا حکیم زلالی‌ی خوانساری

[ پایانه‌ی سده‌ی دهم تا آغازه ی یازدهم قمری / ۱۶ و ۱۷ میلادی]

 

رفت پیشین گاهی از ویرانه‌یی

سوی بازار حلب دیوانه‌یی

گرم بازی گشته با دیوانه‌گی

داده بر باد جنون فرزانه‌گی

خرقه چون گل پاره پاره در بَرَش

مو پریشان همچو آتش بر سرش

در چگرسوزی دل‌اش چون لاله بود

بندبندش همچو نی پرناله بود

ناگهان دیوانه شورش دررسید

بر درِ دکان شیشه‌گر رسید

شیشه‌یی ز آن شیشه‌ها بر سنگ زد

در شکستن شیشه‌ خوش آهنگ زد

چون‌˙‌ک زنگِ شیشه‌ در گوش آمدش

دل درون سینه در جوش آمدش

یک به یگ بر سنگ می‌زد بی‌درنگ

کـ از دل‌اش بردی صدای شیشه زنگ

شیشه‌گر را زآن تماشا دل شکست

دور از آن دیوانه در کنجی نشست

تند گشت و بانگ بر دیوانه زد

مصلحت را اتش اندرخانه زد

این سخن دیوانه چون از وی شنید

بر جنون افسون معقولی دمید

گفت : ـ ای صاحب˙کرم معذور دار

از شکستن خاطرت را دوردار

کـ آن‌چه کردم بی تأمل کرده‌ام

شیشه را هم دل تعقل کرده‌ام

در شکست دل چو آن دیوانه باش

بر سر هر شعله چون پروانه باش

چون زلالی قلب را درهم شکست

بت شکست و خود به جای بت نشست!

( برگرفته از مثتوی‌ی شعله‌ی بیدار)

 

ظهوری‌ی تُرشیزی

مولانا نورالدین محمد ظهوری‌ی تُرشیزی

[ پایانه‌ی سده‌ی دهم تا آغازه ی یازدهم قمری / ۱۶ و ۱۷ میلادی]

 

وقت می گل به گلستان آرم

آب و رنگی به روی جان آرم

به تماشای شوخی‌ی ساقی

نگه پیر را جوان آرم

پی ی گم کرده ی حریفان را

به در خانه ی مغان آرم

رفته تا مغز جان شکسته دلی

مومیایی در استخوان آرم

دل به کبریت احمر آب دهم

مسِ تن را طلای جان آرم

هم کناری گرفته نوروز است

باده‌‌ی کهنه در میان آرم

بهر روشن دلان صاف عیار

کیمیای زلال از آن آرم

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

سفر عشق کرده‌ام، غزلی

بهر عشاق ارمغان آرم

جرف رویت چو برزبان آرم

یک جهان باغ و بوستان آرم

به حدیث طراوت سمن‌ات

آب در رنگ ارغوان آرم

به فروغ جمال‌ات آینه را

نور در مغز استخوان آرم

گوشه‌ی چشم خوابناک تو را

فتنه‌ها‌ی فسانه‌خوان آرم

مژه صد سینه تیردوز کند

چون خم ابرویت کمان آرم

راز درد تو فاش نتوان کرد

ناله را مُهر بر دهان آرم

دل طلب کردم و ندادی پس

به فدا صد هزار جان آرم

باید از ناله‌ی جدایی کرد

چه نَفَس‌های بالامان آرم

دل به مهر تو می‌کند پرواز

صد ره‌اش گر به آستان آرم

سینه تنگ‌ام ولی به وسعتِ دل

مهربانی جهان جهان آرم

بخت آن کو  که فرق دعوی‌ی عشق

به دم تیغ امتحان آرم

تا کنی اعتماد من بر من

هم ز خود بهر تو ضمان آرم

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

















 
           
       

بالای صفحه