_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۵۲ ـ جمعه ۵ مهر ۱۳۹۲

  No. 652 - Friday 27 September 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر




لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

محمدرضا شفیعی کدکنی

چهار شعر

 

۱

در اقلیم پاییز

 

آن بلوطِ کهن، آن‌جا، بنگر

 نیم پاییزی و نیمی‌ش بهار:

مثل این است که جادوی خزان

 تا کمرگاه‌اش ،

            با زحمت ،

رفته ست و از آن‌جا دیگر

نتوانسته بالا برود.

آکسفورد ـ پاییز ۱۹۷۴

 

۲

شاعر

 

پُلی میان بهار و پرنده و شب و روز

پُلی میان خدا و

             جهان،

                  درخت و نسیم

پُلی میان اگرها

            و کاشها و

                        هنوز

 

۳

مرثیه‌ی عشقی

 

من نمی‌دانم که راهی

هست کوته‌تر ز آهی

هیچ در بین زمین و آسمان

                        آیا؟

5

شاعران را می‌توان

            با یک گلوله

کشت

شعر را هم می‌توان

                   آیا؟

 

۴

از برگ‌های حیرت

 

این‌چنین که با

            جوانه‌ها

                    شکوفه‌ها و

                           سبزه‌ها

لحظه لحظه باغ و دشت و کوه

رو به گسترش نهاده این زمان

ای زمان!

        عجب مدار

گر نگنجد این زمین

زیرِ هفت آسمان

 

 




 

عیدی نعمتی

دو شعر
 
۱
همه‌ی واژه‌گانِ من .  .  . 
 
همه‌ی واژه‌گانِ من
خیس از خیال باران‌اند
و من
که فرزند همه‌ی خشک‌سالی‌های جهان‌ام
صدای شکستن هر درختی
جغرافیای چشم‌ام را خیس می‌کند.
همه‌ی واژه‌گانِ من
خیس از خیال باران‌اند.
 
۲
بوی سیب می‌آید .  .  .
 
پوی سیب می‌آید
از گلوی پیراهن‌ات
گردش در باغِ تن‌ات وسوسه‌ام می‌کند.
پشت می‌کنم به بهشت
تو را
به آغوش می‌کشم.

 

حسنا صدقی

دو شعر

 

۱

بند کفش

 

می‌ترسد

چشم که بر هم می‌گذارد

همه چیز تمام شود

اراده‌ی رفتن به تار و پود بی‌جان‌اش محکم گره بخورد

و چشم باز کند

در غربت پا برهنه‌ها

 

۲

نمایش

 

صحنه‌ی نمایش را ترک کنید

بازی‌ی امشب هم به پایان رسید

پرده‌ها را پایین بکشید

سن را جارو کنید

 

.  .  .  .  .

 

کات

از نو شروع می‌کنیم

گمان کنم هنوز غزل شاعر ناتمام است.

نمای بسته‌ی دوربین

شهوت سوخته‌ی تن دود می‌شود

نمای بسته‌ی دوربین

نفس‌های من به شماره می‌افتند

نمای بسته ی دوربین

اوج بی‌خبری‌‌ات در آسمان نقاره می‌زند.

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۵۲ ـ جمعه ۵ مهر ۱۳۹۲

  No. 652 - Friday 27 September 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

فیضی

ابوالفیض فیضی‌ی فیاضی‌ی اکبرآبادی

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

(از شاعران پارسی‌گوی هند)

 

۱

صبح که ترک مستِ من شیشه‌ گشاد می‌دهد

عقل به خاک می‌زند صبر به باد می‌دهد

هم مزه‌اش ستیزه را دشنه به دست می‌دهد

هم نگه‌اش زمانه را عربده یاد می‌دهد

آه که بر دماغ دل می‌زندم نسیم چون

جرعه‌ی ساغری که آن ترک نژاد می‌دهد

جلوه‌ی کاروان ما نیست به ناقه و جرس

شوق تو راه می‌برد درد تو زاد می‌دهد

فیضی‌ی نامراد من از بد دهر غم مخور

ز آن که مراد اهل دل شاه‌مراد۱ می‌دهد

 

۲

این چه مستی است که بی باده و جام است این‌جا

   باده کـ از جام بنوشند حرام است این‌جا

ای که از بادیه‌ی عشق خبر می‌پرسی

پای بردار که کونین دو گام است این‌جا

زاهدا منتظر چشمه‌ی کوثر منشین

که به یک جرعه‌ی می، کار تمام است این‌جا

هیچ کس نیست که در دایره‌ی حیرت نیست

صیدگاهی‌ست که جبریل به دام است این‌جا

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .

 

۱. شاه‌زاده مراد پسر اکبرشاه ، پادشاه هند


 

منصفِ اصفهانی

غیاث‌الدین علی منصفِ اصفهانی غیاثا

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

۱

بی‌تو نتواند کسی دیدن رخ می‌خانه را

تا تو رفتی دشمنی شد باده و پیمانه را

هر شراری را که بینی آفت صد خرمن است

می‌تواند سوختن یک شمع صد پروانه را

ما به ذوق خود به دام دوستی افتاده‌ایم

منتی بر صید مرغ ما نباشد دانه را

هست دور از عقل واپس دادن جام شراب

می‌توان خوردن اگر زهر است یک پیمانه را

 

۲

بر سر عشق محال است که ما خون نکنیم

هرکه را دوست توای، دشمنی‌اش چون نکنیم

خاطر از ره‌گذر دوستی‌ی ما جمع است

آن‌چه گفتیم به شمشیر دگرگون نکنیم

منصف از جور زمان شکوه مکن تا ماهم

سر حرفی نگشاییم و دلی خون نکنیم

 

۳

مجروح شد از شکوه‌ی دوران لب ما

ماتم‌کده شد بهشت از یارب ما

ما را چه غم از روز قیامت که بود

آبستن صد روز قیامت شب ما

 

سحابی‌ی استرآبادی

کمال‌الدین سحابی ی استرابادی

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

۱

او  آب جمال داده گلزار تو را

او آتش قهر زد خس و خار تو را

ای آمده در شور که: او کو، او کو

این کیست که کرده گرم بازار تو را

 

۲

هر قرعه که زد حکیم درباره‌ی ما

دیدیم نبود غیر آن چاره‌ی ما

بی‌حکمت نیست هرچه از ما سرزد

مأموره ی اوست نفس امّاره‌ی ما

 

۳

هستی‌ی مرا گشت هنرها همه عیب

ناگاه چو افتاد بر او پرتو غیب

نیلوفر صبح خودنمایی می‌کرد

چون مهر بلند شد فرو رفت به جیب

 

۴

عشق آمد و هر زیان و هر سود بسوخت

جز وجه ابد هرچه که بنمود بسوخت

یعنی به جهان هستی‌ام آتش زد

هر چیز در او سوختنی بود بسوخت

 

۵

هرجا عشق است کام و ناکام کجاست

سیمرغ اسیر دانه و دام کجاست

افسانه‌ی هر دو کوُن بر دل خواندم

او می‌نالد همان، که آرام کجاست

 

۶

ای عشق به درد تو سری می‌باید

صید تو ز من قوی‌تری می‌باید

من مرغِ به یک شعله کباب‌ام، بگذار

کـ این آتش را سمندری می‌باید

 

۷

وصل تو به هر صفت که جویند خوش است

راه تو به هر قدم که پویند خوش است

روی تو به هر چشم که بینند نکوست

نام تو به هر زبان که گویند خوش است

 

۸

ای دعوی‌ی عشق کرده آیین  تو کو

قطع نظر از عقل، دل و دین تو کو

ای دم زده از داغ وفا لاله صفت

پیراهن چاک چاک خونین تو کو

 







 
           
       

بالای صفحه