_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۵۱ ـ جمعه ۲۹ شهریور ۱۳۹۲

  No. 651 - Friday 20 September 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر




لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

اسماعیل خویی

دیدارگاه جان وخطرکردن

به : شاهرخ محمدزاده

 

تنهایی‌ی کویری‌ی ما آسان نیست .

 

دستت درآستانه پیوستن می لرزد ،

زنهار !

تنهایی‌ی کویری‌ی ما آسان نیست .

 

تنهایی‌ی کویری‌ی ما

ــ این راستای نور وغرور ،این گشادگی عریان ــ

آسان نیست .

این‌جا

برشانه های تشنه‌گی‌ات

هرگز

       چتر نخواهد گشود

گیسویی از نوازش باران ،

 

اینجا

برگیسوان خسته‌گی‌ات

          هرگز

  مروارید نخواهد فشاند

ایثارآبشاران ،

وگام‌های آمدن‌ات را

        هرگز

تفسیر نخواهد کرد

دیدار چشمه ساران ؛

 

وشاخ بارور شدن‌ات

      هرگز

          آرام نخواهد یافت

درچتر بال گستردن

ــ چونان درختی سرشار ــ

برجوجه‌گان برگ وجوانه

درلانه های رویش‌زاران .

 

 

 

این‌جا

بیدارباش خش خش

     درخاربن

آذین هوش تو؛

ومرگ ،

مرگ گزنده ، مرگ گریزنده ،

همسایه‌‌ی هماره‌ی تنهایی‌ی تو خواهد بود

درخشم˙‌زهرِشرزه˙ماران.

تنهایی‌ی کویری‌ی ما آسان نیست .

هشدار !

این‌جا

خورشید بوته واری از تفنن است ؛

و نور تازیانه‌ی بیداری است ،

و هُرم خون مردان است.

دریاوشی که در رگ توفیدن

ازکرانه‌ی خشم و شن

جاری ست .

 

 

 

این‌جا

شب ، مثل شب ،

صد آسمان ستاره بیدار باید باشی ،

ورنه

غول هزارچشم هراسیدن

زودا که برتو راه ببندد ،

و روز ، مثل روز ،

روشنتر ازنگاهی هشیار باید باشی ،

ورنه

آیینه های هیچ نمای سراب

زودا که برتو بازنمایند

نقش تورا ،

به گونه‌ی نقشی برآب .

 

 

دستت در آستانه‌ی پیوستن می لرزد .

 

تنهایی‌ی کویری‌ی ما آسان نیست .

 

زنهار !

 

این‌جا

 

مردان ره به کنگره‌ی آسمان‌˙شکاف نترسیدن برمی شوند

با رسیمانی از مار .

 

دوم مهر ۱۳۴۸ تهران

 

شیدا محمدی

شوهر زن‌های همسایه

 

 

شوهر من که شوهر بام‌های جهان است

 

هر شب با آسمان آن سوی پنجره‌ام همخوابه می‌شود

 

و صبح

 

بوی پیاز داغ و اسکادا

 

وهم اتاقم را منتشر می‌کند.

 

 

شوهر من

 

که :

 

از اسلام

 

        چهار زن صیغه‌یی‌اش را می‌داند

 

و از یهود

 

پهلوی چپ مرد را

 

و از مسیح

 

بکارت عذرا را

 

 برای همه زن‌های همسایه ،

 

دوستان دوره‌ی دبستانم ،

 

و همه‌ی همکاران اداره‌ام

 

تره خرد می‌کند

 

سفره می‌اندازد

 

و از زیبایی‌ی نگاه و سینه‌هاشان سخن می‌گوید!

 

و هر بار که ته مانده‌ی سفره را در سر من می‌تکاند

 

می‌گوید:

 

ــ باید امسال بهار بچه بیاوری !

 


 

شعری از

رسول یونان

 

 

داشتم از این شهر می رفتم

 

صدایم کردی

 

جا ماندم

 

از کشتی‌یی که رفت و غرق شد

 

البته

 

این فقط می تواند یک قصه باشد

 

در این شهر دود و آهن

 

دریا کجا بود

 

که من بخواهم سوار کشتی شوم و

 

تو صدایم کنی

 

فقط می‌خواهم بگویم :

 

ــ تو نجاتم دادی

 

تا اسیرم کنی

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۵۱ ـ جمعه ۲۹ شهریور ۱۳۹۲

  No. 651 - Friday 20 September 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

ولی

میرزا محمد ولی‌ی دشت بیاضی

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

۱

من بی خبر و از پی‌ی دل عشوه‌گری هست

دل بی تپشی نیست، حریفان خبری هست

یک چند دل از بخت فریب عجبی خورد

پنداشت تو را با من مسکین نظری هست

تهمت زده‌ام کرد به عشق،دگری، کاش

پرسند که غیر از تو به عالم دگری هست

چون دید ولی قاعده‌ی مرحمت دوست

دانست که صدبار ز دشمن بتری هست

 

۲

ای غم‌ات همدم یار جانی

کشت شوق تو مرا تا دانی

درد دل با تو نگویم، ترسم

که به درمان دلم درمانی

هست در میکده‌ی عشق مرا

با وجود همه بی سامانی

سینه‌یی همچو خم می در جوش

دیده‌یی همچو قدح مرجانی

یک دل و بی‌هده چندی غم و درد

یک سر و این همه سرگردانی

عمر رو کرده به بی‌هوده روی

بخت خو کرده به نافرمانی

مهره‌ی طالع‌ام از گردش چرخ

مانده در ششدر بی‌سامانی

بعد از این چاره ندارم که کنم

با شه اظهار غم پنهانی

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .  

.   .   .   .   .   .   .   .   .   . 

 


 

قراری‌ی گیلانی

حکیم نورالدین محمد گیلانی قراری

[سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

۱

در هر دلی که عشق بتان آشیانه ساخت

بگذاشت شادی و به غمِ جاودانه ساخت

قربان دل شوم که ز روی وفا رمید

از قدسیان و،  با سگِ این آشیانه ساخت

خود جلوه کرد با خود و خود نرد عشق باخت

ما و تورا به عاشقی‌ی خود بهانه ساخت

در حیرت از فسرده‌گی‌ی آن دلم که او

بگذاشت درد عشق و به جور زمانه ساخت

 

۲

باز این دل خراب شده‌ جای دیگر است

سرگرمی‌ی طلب ز تمنای دیگر است

آبستن است هر شبم از روز محشری

هر روزم از پی‌ی شب یلدای دیگر است

ای میرِ حاج، کعبه روان را ز من بگوی

کـ آن خانه‌یی که یار بود جای دیگر است

چون گم شدم ز عشق تو دیدم که در تنم

هر موی را به فکر تو سودای دیگر است

 

اقدسی

مولانا محمد اقدس مشهدی اقدسی

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

دلا صبح شد خیز و بشکن خمار

چو نرگس سر از خواب مستی بر آر

ز عشرت دل می پرستان شکفت

گل باده بر روی مستان شکفت

خروشیدن چنگ و گلبانگ عود

گره از دل شیشه‌ی می گشود

تو هم لحظه‌یی بی‌خبر باش و مست

مده دامن بزم عشرت ز دست

پی‌ی سِرّ وحدت به‌هر سو مدو

بیا راز سربسته از خم شنو

شرابی به لب نه که صد آفتاب

به چرخ آمده بر سرش چون حباب

شرابی به گرمی چو خوی‌ بتان

به هر قطره دریای آتش نهان

شرابی کزو کمتر ایمان شود

اگر مور نوشد سلیمان شود

اگر بر فلک پرتو افگن شود

فلک هم‌چو قندیل روشن شود

ز کف ساقی از بهر این تلخ‌کام

اگر افشرد لای خُم را به جام

چو جوشد برون باده از مشت او

چکد آفتاب از هر انگشت او

شد از گرمی، آن می بی خمار

چو شعله سراپای خم بی‌قرار

از این می بخاری بر افلاک شد

ز سیاره رویش عرقناک شد

شده خاک می‌خانه چو مشک از او

لب هفت دریا شده خشک از او

ز تأثیر آن باده بعد از هلاک

ز خاکم تراوش کند جان پاک

چنین باده‌یی گر تورا آرزوست

برون ای چون غنچه یک دم ز پوست

به بزمی قدم نه که صد جبرییل

کند خون خود را به مستان سبیل

در او ساقیان با دل پر نشاط

به زلف طرب رُفته گرد از بساط

کند دود شمع‌اش به صد پیچ و تاب

چو زلف  بتان تکیه بر افتاب

در آن بزم هر دل که مجمر شود

ز دودش  فلک گوی‌ عنبر شود

غبار کدورت ز دل‌های تنگ

کند پاک مطرب به گیسوی چنگ

ز دوق تماشای آن بزمگاه

در آغوش  مژگان نگنجد نگاه

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .  .  

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .  .   .

 







 

 

 
           
       

بالای صفحه