_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۴۸ ـ جمعه ۸ شهریور ۱۳۹۲

  No. 648 - Friday 30 August 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر




لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)

[ ۱۳۸۴ ـ ۱۳۱۲ خورشیدی / ۲۰۰۵ ـ  ۱۹۲۳ میلادی]

 

چهار

 

رگ پرنده ها را

در کوچه‌ها گریستن

از کوچه‌ها گریختن

زیستن

در کوچه باغ‌ها

شب‌ها

با چراغ‌ها شکفتن

خفتن با لاله‌های لال

نام تو را شنیدن از رود

خاموش و بی‌خیال

از رودها گذشتن

در چشمه‌های باران

یاد سبز آب ها را

شنیدن

رفتن

رفتن

دیدن

اشراق آفتاب تماشا را

بی‌گانه بودن

بودن

در خواب‌های سنگین

رنگین

رنگین کمانی بودن

آرام

بیدار

بیدار بودن

بودن

بازیچه‌ی خیال شدن

به سرابی سیراب شدن

افسانه‌یی گفتن

در خواب شدن

در پشت پیش‌خوان دکان‌ها

آواز خواندن

مستانه خواندن

ناساز خواندن

در پشت پیش‌خوان دکان‌ها

در خواب رفتن

در خواب دیدن

گل‌دوزی‌ی ستاره ها را

بر دریا

و سوزن سپیدهی شبنم ها را بر انگشت

بوی خون گل ها را

ترسیدن

بیدار شدن

با دست‌های خونین آواز خواندن

تو را نامیدن

تو را ندیدن

گرییدن

مهربان بودن

گریان بودن

خواندن

خواندن

 

 






 

 

میرزاآقا عسکری (مانی)

خطابه‌ی ششم

 

پنجره‌های بی‌لب˙خند

بامدادان شهر را

انتظار می‌کشند

هر اسب که مردی را به‌ملاقات خورشید بُرد

با خورجینی پر خون و

نعشی غریب باز پس آمد.

اینک

بر هر چهار سوق

شمشیر شکسته‌ی دلاوری را به‌تماشا نهاده‌اند!

هنگامه‌یی‌ست

هر کس حیات خویش را

در مرگ آن دیگری می‌جوید

و هیچ‌کس

بیرق عشق را

بر دوش نمی‌کشد.

این‌همه را کدام کسان رسم نهادند؟

من امّا آموخته‌ام

که قلاعِ آهنین را

چه‌گونه با کلمات فرو ریزم

و کلاف خورشید را

بر پنجره‌های انتظار

با قلم خویش بگشایم.


 

مهتاب کرانشه

دو شعر

 

۱

صدا

 

صدا که سَر به سَرِ سودا می‌گذارد و هی . . .

 

صدا که سُر می‌خورد سوا می‌شود و باز . . .

صدا که کافِ کواکب است و کوک می‌کند/ می‌دمد بر این شراره‌ها

 صدا که ساز می‌زند بر نون ِنباتی‌ی نُت‌ها

 صدا که گاهی سایه است و گاهی سوز و گاهی ساز

 شاید / شاید / شاید

 

صدای تنِ صباست

 

۲

فصل بریده‌ی تبعید

 

اردیبهشت‌ام شکست

اقاقی‌ام صورت‌اش را سیاه

روزهایی این

روزهایی آن

پوست چرق چرق . . . چین بردار

کِش بیا در رقص‌های روی هوووی

تاتی تاتی

تن بر جرم‌های نباتی بمال

صدا زدیم سار بیاید این ورها . . . آه شد و پر ریخت هوا

دنگ دنگ بی زبان می‌ریزی به روز

چین چین چاره می‌باری به چون

و همه‌ی قصّه‌ها که هی دوووود!

- کودک‌ام . . . کودک‌ام؟ کوکی باز بر تاری‌ی تکرارها؟

و این شد و نشدهایی که هی می‌رود و . . .

فصل بریده‌ی تبعید

دل در هوای ارغوانی‌ی پارک‌های بالا

دل در هوای اقاقیای کوچه‌های پایین

و دل دل در زبانی که از چشم کمتر ماند

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۴۸ ـ جمعه ۸ شهریور ۱۳۹۲

  No. 648 - Friday 30 August 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

وحشی

شمس‌الدین محمد وحشی بافقی‌ی کرمانی

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

۱

قصه‌ی می خوردن شب‌ها و گشت ماه‌˙تاب

هم حریفان تو می‌گویند پیش از آفتاب

آگه‌ام از طرح صحبت تا شمار نقل بزم

گر نسازم یک به یک خاطر نشان‌ات بی حساب

مجلسی داری و ساغر می‌کشی تا نیم‌شب

روز پنداری نمی‌بینیم چشم نیم‌خواب

باده گر بر خاک ریزی به که در جام رقیب

می‌خورد با او کسی حیف از تو و حیف از شراب

وحشیی دیوانه‌ام در راست˙گویی‌ها مَثَل

خواه راه از من بگردان خواه رو از من بتاب

 

۲

تاب رخ او مهر جهان˙‌تاب ندارد

جز زلف کسی پیش رخ‌اش تاب ندارد

خواب آورد افسانه و افسانه‌ی عاشق

هر کس که کند گوش دگر خواب ندارد

پهلوی من و تکیه‌ی خاکستر گلخن

دیوانه سر بستر سنجاب ندارد

سیل مژه ترسم که تن از پای در آرد

کـ این سست بنا طاقت سیلاب ندارد

گر سجده کند پیش تو چندان عجبی نیست

وحشی  که جز ابروی تو محراب ندارد


 

کاهی‌ی کابلی

سید نجم‌الدین ابوالقاسم محمد میان‌کالی‌ی کابلی

(متخلص به کاهی)

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

۱

چشمه که می‌زاید ای این خاکدان

اشک مقیمان دل خاک دان

نرگس شهلا نبود هر بهار

این که برآید به لب جویبار

چشم بتان است که گردون دون

بر سر چوب آورد از گل برون

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

۲

چنان شد موج زن بحر سرشکم در غم‌اش شب‌ها

که نشناسد خیال‌اش را کسی از جرم کوکب‌ها

به غیر از شمع آه خود ندارم یار دل‌سوزی

که با او در غم هجران به روز آورده‌ام شب‌ها

از آن روزی که شد معلوم طفلان قصّه‌ی حسن‌ات

نمی‌خوانند دیگر سوره‌ی یوسف به مکتب‌ها

بر اطراف چمن‌ها نیست ای سرو روان لاله

که از شوق‌ات گل‌اندامان تهی کردند قالب‌ها

به اهل زهد کاهی آشنا هرگز نخواهد شد

کجا صحبت برآید چون موافق نیست مذهب‌ها

 

عبدی بیک نویدی

خواجه زین العابدین علی شیرازی

(مشهور به عبدی بیک شیرازی و متخلص به نویدی)

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

 

ای ز عشق تو پای دل در گل

وز نسیم‌ات شکفته غنچه‌ی دل

آبدار از تو لعل دل‌داران

وز تو خونین دل جگرخواران

از تو شد زلف مهوشان طراز

چون شب عاشقان سیاه و دراز

تابناک از تو روی دل‌داران

خوابناک از تو بخت بیداران

عارض افروز  ماه تابانی

قامت افروز سرو بُستانی

دل عشاق را رسیده به غور

چشم خوبان سیاه کرده به جور

در رخ دل˙بران بزم آرای

قلم قدرت تو چهره گشای

ای رخ‌ات قبله‌ی غم‌اندوزان

جلوه‌گر در دل جگرسوزان

ننمایی رخ جهان‌تابی

تا کسی دیده را دهد آبی

نتواند کس‌ات عیان دیدن

در دل آگه‌ات توان دیدن

آن‌که دیدار را بود قابل

چشم را آب می‌دهد از دل

تو حلی۱ بند شاهد گلزار

از غم‌اش کرده حال بلبل زار

از تو در این سرای ویرانه

شمع مایل بسوز پروانه

سروی افراختی ز گلشن جان

نام کردی‌ش قامت جانان

شمعی افروختی زا آتش دل

خواندی‌اش روی گل‌رخان چگل۲

از تو در هفت پرده‌ی زر دوز

نور ده هفت شمع بزم افروز

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

برگزفته از هفت اختر عبدی‌بیک نویدی

 

 

۱. حلی: پیرایه

۲. چگل: گل و لای و لجن را گویند

 







 
           
       

بالای صفحه