_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۴۲ ـ جمعه ۲۸ تیر ۱۳۹۲

  No. 642 - Friday 19 July 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

پرویز ناتل خانلری

[۱۳۶۹ ـ ۱۲۹۹ خورشیدی / ۱۹۹۰ ـ ۱۹۲۰ میلادی]

دو شعر

 

۱

ظهر

 

بنگر! این کوه دیو بیماری‌ست

تن ز رنجی نهان به درد و گداز

پشت بر آفتاب درمان بخش

پای در رودخانه کرده دراز

 

سبزپوشان درّه از دم صبح

دامن باد را گرفته به دست

می‌کشیدند هر یک از سویی

همچو نوباوه‌گانِ سرخوش و مست

 

واینک استاده‌اند بهت‌زده

به سوی پشته دیده‌ها نگران

که مبادا بجنبد از جا دیو

خشم‌اش آید ز بازی‌ی ایشان

 

جوی ره دور کرده از سر حزم

زآن سوی دّره می‌رود آرام

دیو بدخوی و این جوانان مست

او چرا خویش را کند بدنام

 

گه شتابان ز ره درآید باد

گویی او را هوای دل‌دار است

دوستان را نشاط بازی نیست

هیس! آهسته! دیو بیمار است

 

فرامه ـ تیر ۱۳۲۳ خورشیدی

 

۲

یغمای شب

 

شب به یغما رسید و دست گشود

در ته درّه هر چه بود، ربود

رود دیری‌ست تا اسیر وی است

بشنو این های های زاری‌ی رود

 

گنج باغ از سپید و سرخ و بنفش

همه در چنگ شب به یغما رفت

شاخ گردو ز بیم پای نهاد

برسرشاخ سیب و بالا رفت

 

شب چو دود سیه تنوره کشید

رو نهاد از نشیب سوی فراز

دست و پای درخت ها گم شد

برنیامد ز هیچ یک آواز

 

بانگ برداشت مرغ حق: شب! شب!

برگ بر شاخ بید لرزان شد

راه فرسوده بر زمین بخزید

لای انبوه پونه پنهان شد

 

شب دمی گرم بر کشید و بخفت

اینک آسوده از هجوم و ستیز

یک سپیدار و چند بید کهن

بر سر پشته اند پا به گریز

 

فرامه ـ مرداد ۱۳۲۳ خورشیدی











 

 

عباس عارف

دو شعر

 

۱

پروا ...

 

بمانم ؟. . .

            نه

                        يک نفس هم نمی‌شود  می‌دانم ؛

با دسته گلِ سياه‌اش دمِ درِ اين حياتِ منتظر ايستاده است

می‌روم ، ديگر ، نمی‌توانم . . .

 

تجريش  ـ دوشنبه  ۱۸ مهر ۱۳۸۵

 

۲

باغِ بانی ...

 

و . . . چه روزانه◦شبانه‌ها

که صفحهْ‌صفحه‌ی افق‌های تشنه◦منتظرم را

کـرده‌ام سياهِ سياه ،

چه سپيده‌دمْ روانه‌ها

دل سپرده به چشمه‌ی پرنده‌گانِ

                                        آن

                                             باغِ  پُر کرشمه‌ی سوسنیْ زبان

پاره‌پاره‌های خطِّ هر افقِ نهان     در نوشته را

سپرده ام به سپورِ خسته تر از سراينده‌ی راه ؛

تا

لاله‌ی زبان بسته‌ام

                       آتشکده شکفت آخِر

                                                 برای تو

از دل ِخاکسترِ خموشانه‌ام  پوشنده‌ی گُرگُرِ رَگانم     پگاه تا پگاه . . .

 

 

تجريش  ـ سحرگاه يک‌شنبه ۶ اسفند و نيم‌روز ۱۶ اسفند ۱۳۸۵

 


 

ساقی قهرمان

بهشت آسمان آبی دارد

 

بهشت آسمان آبی دارد

حیاط درندشت

پنجره‌ی پهن

دود علف

چای داغ

و عطرِ گونه‌ی همسایه‌یی که گاهی از پشت دیوار می‌گذرد

 

من روی تختی از مخمل نشسته‌ام

چشم‌های تابان دارم

تب دارم

پاهایم را فرو کرده زیر ملافه زیرا پاهایم جا به جا خراش خورده اند

سرفه می‌کنم

از زیر پوستم جوجه پروانه‌ها پر بیرون می‌کشند      خونی

هوای تن‌ام در تلاطم است

ناگهان نگاه می‌کنم به آن گوشه‌یی که زیر خروارها آرمیده‌ام

 

 

و این که می‌گویند جهان جای دلکشی است دروغ می‌گویند

امّا

برگ، سبز

آب، آبی

ستاره سفید است

راست گفته ام.

 

 

۶ فوریه۲۰۱۰

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۴۲ ـ جمعه ۲۸ تیر ۱۳۹۲

  No. 642 - Friday 19 July 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

هلالى

نورالدين (بدرالدین)  هلالى‌ی استرآبادی‌ی جغتايى

[سده‌ی دهم ‌قمری / شانزدهم میلادی]

 

۱

جامه‌ی گلگون، روی آتشناک از گل پاک‌تر

 جامه آتشناک و رو از جامه آتشناک‌تر

 تا چو گل نازک تن‌اش را دیدم، از جیب قبا

 سینه‌ی من چاک شد، چون دامن من چاک‌تر

 حیف باشد آن که: دوزم دیده بر دامان تو

 زآن که باشد دامن‌اش از دیده‌ی من پاک‌تر

 التماس قتل خود کردم، روان، برخاستی

 الله الله! برنخیزد سرو ازین چالاک‌تر

 صد مسلمان از تو در فریاد و باک‌ات هیچ نیست

 این چه بی‌باکی‌ست؟ ای از کافران بی‌باک‌تر!

 گفته‌ای از بهر پابوسم، هلالی، خاک شو

 من خود اول خاک بودم، گشتم اکنون خاک‌تر

 

 

۲

گل رویت عرق کرد از می‌ی ناب

 ز شبنم تازه شد گل برگ سیراب

 به ناز آن چشم را از خواب مگشای

 همان بهتر که باشد فتنه در خواب

 تعالی‌ الله! چه حسن است این که هر روز

 دهد سرپنجه‌ی خورشید را تاب؟

 ز پا افتادم آخر دست من گیر

 همین گویم مرا دریاب، دریاب

 چو در سر میل ابروی تو دارم

 سر ما کی فرود آید به محراب؟

 بهاران از در می◦‌خانه مگذر

 عجب فصلی‌ست، جهد کرده دریاب

 هلالی می به روی ماه‌رویان

 خوش آید، خاصه در شب‌های مهتاب


 

امیدی

خواجه ارجاسب امیدی تهرانی‌ی رازی

[ پایانه ی سده‌ی نهم تا آغازه‌ی دهم قمری / ۱۵ میلادی ]

 

۱

کاش گردون از سرم بیرون برد سودای تو

یا مرا صبری دهد چندان‌که استغنای تو

از غرور حسن اگر نبود تو را پروای ما

از جنون عشق ما را نیست هم پروای تو

شهره‌ی شهری چو ماه نو تو از پهلوی ما

ما به رسوایی علم در عالم از بالای تو

عشق چون پنهان نماند زین درم آواره کن

تا نه تو بدنام گردی و نه من رسوای تو

شب نهان از سر امیدی بر سر آن کوی رو

تا نبیند روز آن‌جا کس نشان پای تو

 

۲

خوش آن‌که چاک گریبان به ناز باز کنی

نظر بر آن تن نازک کنی و ناز کنی

تو پاک دامن و من رند پیرهن چاک‌ام

عجب نباشد اگر از من احتراز کنی

چرا ز من گذری با هزار استغنا

به دیگری رسی اظهار صد نیاز کنی

به چشم من نکنی خواب و شرم می‌دارم

که پیش مردم بی‌گانه پا دراز کنی

گمان مبر که شود عشق بی‌نیاز قبول

اگر به کعبه روی و اگر نماز کنی

ترنج غبغب او را نهال گشت بلند

تو دست کوته امیدی چرا دراز کنی

 

 

هاتفی

ملا عبداﷲ هاتفی‌ی خبوشانی‌ی جامی

[ سده‌ی نهم ‌قمری / ۱۵ میلادی]

 

مغنی بیار آن نو آیین نوا

دل دردمند مرا ده دوا

نوایی که در مغز جوش آورد

به یک نغمه‌ام در خروش آورد

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .

بیا مطربا ساز کن چنگ را

به نغمه در آر آن خوش آهنگ را

ز درمانده‌گی‌ها جدا کن مرا

به وارسته‌گان آشنا کن مرا

بیا ساقی آن مجلس افروز می

که باشد گل سرخ در ماه ِ دی

به من ده که مخمور دیرینه‌ام

برافروز زآن نور دل سینه‌ام

بیا ای مغنی‌ی خاطر فریب

غزل را ده از حسن آواز زیب

ز اندیشه‌ام ده زمانی فراغ

که دارد خیال‌ام پریشان دماغ

همان منزل است این منقش رباط

که گسترده آن‌جا فریدون بساط

همان است این کهنه‌ی نوعروس

که زد در عروسی‌ش کاوسِ کوس

عروس جهان‌است نااعتمید۱

از این سست پیمان چه داری امید

در آن دل˙‌ربا دل نبندد کسی

که هردم بود غمگسار کسی

همان‌است این برکشیده رواق

که بنشست داراش در زیرطاق

کجای‌اند آن چند انگشترین

که روی زمین بودشان در نگین

کجا رفت آیا جم و جام او

چه شد حال آغاز و انجام او

ندیده کسی تا ابد زنده‌گی

خدای جهان راست پاینده‌گی

نماند به کس این جهان پایدار

خدای جهان است بر یک قرار

بیا ساقی آن آب کرده عقیق

که در خون بود زو بهشتی رحیق۲

به من ده که فارغ کند از غم‌ام

رهاند ز اندیشه‌ی عالم‌ام

 

 

۱. اعتمید: اعتماد

۲. رحیق: شراب بهشتی

 














 

 
           
       

بالای صفحه