_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۴۰ ـ جمعه ۱۴ تیر ۱۳۹۲

  No. 640 - Friday 5 July 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

احمدرضا  احمدی

صدا

 

صدا

از برگ جدا شد

گسست،

نشکست

ما

همچنان خویش را آویختیم

به شاخه‌‌یی آشکار،

به درختی نزدیک،

به مهری که دور از خانه‌مان بود

شاخه‌یی که هرکس می‌دید،

می‌شنید،

و بی پرسش می‌شناخت

ما

در انتظار رسیدن میوه‌ی خیلی دیر بودیم

صدا

در تماس با ما بود

ما

در نگین آغاز زنده‌گی‌ی خود بودیم

صدا

نمی‌دانست که شهر چیست

و چه‌گونه ساده و غم‌انگیز

آفتاب را نوازش می‌کند

صدا

با دست‌های گرم سرزمین آرامش

اندام ما را پرداخت

ما

روشنایی را پاسخ دادیم

روشنایی

با چشمان بسته‌اش

لب‌˙خند قهرمانی خفه را برایمان پیام آورد

ما

دست‌هایمان را از نو شناختیم

گرم و گوناگون و زنده بود

دست‌ها راه را آموخت

نخستین سفر ما

خواندن نامه‌های پایتخت یک شیشه‌ی رنگین بود

که رنگ‌های آن :

نان

آفتاب

آسمان

مردم خاموش

و شاخه‌های وسیع بود . . .

شهر، رفتار غم‌انگیز آب سفال پرنده‌گان مرده را داشت

ما با صدا،

شهر را از نو ساختیم

شهر لباس‌های حیرت خود را چنگ زد

شهر با ما خنده‌های نازنین را عبادت کرد

هر کس درخت صدا بود:

زنان

مردان

پرنده‌گان

و کودکان

میوه دادند

صدا

برگ‌ها را رنگ کرد

رنگ‌ها را در چشمان نوازنده‌یی کور گستراند

ما

میوه دادیم

میوه‌ی ما،

فراموشی‌یی در ژرفای گذر کودکی‌مان بود

ما

بینا شدیم چه می‌دانستیم که:

هرگز یک‌دیگر را نخواهیم دید

صدا

به برگ بازگشت.

 

 

فرامرز سلیمانی

 

۱

خانه ها خفته اند

از خیابان های بی درخت می گذریم

و به هم می اندیشیم

ماه در کوچه‌یی غریب

به سفر ادامه می دهد

نگاهی به روز داریم

دیری‌ست به هم تکیه کرده‌ایم

 فاصله‌ها تنها یک پرواز است

پروازی بلند

به گستره‌ی چشم اندازی

که چشمان شیشه‌یی‌مان به هم می‌پیوندد

به هم تکیه می‌کنیم

یکی می شویم

یکی می شویم

 

۲

خدنگی دیگر

بر قلّه‌ها نشاندیم

خلخال‌ها

گام جوان‌مان را

آواز می داد

نبض زخمی‌ی کلام

     می‌تپید

 

۳

و موج

لبا‌ن‌اش را

بر لبان موج گشود

و موج

با لبان آبی‌ش

بر لبان موج بوسه نهاد

و موج

آتش شد

بر موج آتش

شرار آبی می زد عشق بر آب های آشوب

 


 

فاطمه راکعی

دو شعر

 

۱) انگار نه انگار

 

از خاک برآمدیم

و

بر باد شدیم

آب

از

آب

تکان نخورد

 

 

۲) دختر هندو

 

آتشی بیافروز

            مهربان!

در قطبی‌ترین زمستانِ

                        جهان

                            که من‌ام

 

در عمق نگاه

            تابستانی‌ات

جادو پریانی

در رقص آتش‌اند . . .

                        دخترِ

                           هندو

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۴۰ ـ جمعه ۱۴ تیر ۱۳۹۲

  No. 640 - Friday 5 July 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

آصفی

خواجه کمال‌الدین (مقیم‌الدین) آصف قهستانی

[سده‌ی نهم قمری / ۱۵ میلادی]

 

 

۱

در ره‌ات طفل سرشکم به تظلم افتاد

که تو را جانب او چشم ترحم افتاد

آبروی ابدم گرد سجود ره توست

عاقبت کار عبادت به ترنم افتاد

تاب ابروی تو در دیده نیاورد سرشک

پرده در بود، ز تاق دل مردم افتاد

شب که بر حال گلستان دلم ابر گریست

آتش صاعقه آن‌جا به تبسم افتاد

دل بی‌صبر مرا شیوه غم اندوختن است

مفلسی در پی‌ی اسباب تنعم افتاد

راز سربسته‌ی خم بی‌خبری می‌  پرسید

موج زد  بحرِ می و ، خشت سر خم افتاد

آصفی شد سبب گریه، تو را اختر بخت

بی سبب نیست که از چشم تو انجم افتاد

 

 ۲

مرا به دامن وصل تو نیست دست رسی

ز دست کوته خود دارم انفعال بسی

سرود مستی‌ی چشم تو هیج‌کس نشنود

مگر به مردم چشم تو سرمه داد کسی

شبی که زنده نمی‌خواستم چراغ فراق

ز صبح وصل تو امید داشتم نفسی

مگو رقیب به چشم تو در نمی‌آید

روا مدار که آرد مرا به گریه خسی

مرا ز غم، سر برگ گل و بهار نبود

هوای روی تو انداخت در سرم هوسی

ز کنج غم نرود آصفی سوی گلشن

چو بلبلی که بود خو گرفته در قفسی

 














 

 

 

همایون

امیر همایون اسفراینی

[سده‌ی نهم قمری / ۱۵ میلادی]

 

۱

عاشق روی تو میل گل و گلشن نکند

طایر قدس به ویرانه نشیمن نکند

داغ بر دل، من ِ سودازده سوزم هرچند

به گل و لاله کس آرایش گل˙خن۱ نکند

دل که از خار غم تازه گلی گشت فگار

تا ابد میل سوی سبزه و سوسن نکند

نیست در خانه به جز دود دلم همنفسی

اگر از بخت من آن هم، ره روزن نکند

گشت عاشق چو همایون سخن از هجر مگوی

پیش بیمار کسی قصّه ی مردن نکند

 ۱. گل˙خن : (مرکب از: گل = کردی کل،  حرارت، جوش + خن، خانه، پسوند مکان ) گل‌خان : آتشگاه حمام را گویند.

 

 

  ۲

بی تو جایی که شود خاک دل چاک آن‌جا

تا ابد ناله بر آید ز دل خاک آن‌جا

مهر رخسار تو هرجا که کند جلوه ی حُسن

عقل خیره شود و دیده‌ی ادراک آن‌جا

ز سر کوی تو تنها ره صحرا گیرم

تا بنالم به مراد دل غمناک آن‌جا

هرکجا سرفکند تیغ تو برخاک از شوق

سر برآرند شهیدان همه از خاک آن‌جا

گشته آهوی تو را صید همایون جایی

که نبودی اثر از توسن افلاک آن‌جا


 

فانی

امیرکبیر نظام‌الدین علی‌شیر فانی‌ی نوایی‌ی‌کجکنه

[پایانه‌ی سده‌ی نهم تا آغازه‌ی دهم قمری / پایانه‌ی سده‌ی ۱۵  تا آغازه‌ی ۱۶ میلادی]

 

خوش نیست  غیر دیر مغان خانه ی دگر

و آن‌گاه غیر مغ˙‌بچه جانانه‌ی دگر

پیمانه‌های ما ز می‌ی صاف پر دهید

تا پر شدن ز حادثه پیمانه‌ی دگر

واعظ عذاب دوزخ و می‌خواره‌گان مگو

جز این فسانه نیست‌ات افسانه‌ی دگر؟

ای دل مگو به عشق که مجنون که بوده است

در کوه و دشت مثل تو دیوانه‌ی دگر

روی تو شمع مهر و چو ذرّات اهل عشق

هر ذره پیش شمع تو پروانه‌ی دگر

ای چرخ چند بیم نمایی ز کشتنم

گو نبود این خراب تو، ویرانه‌ی دگر

فانی از این سرای فنا بسته رخت عمر

دارد مگر عزیمت کاشانه ی دگر

 

 
           
       

بالای صفحه