_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۳۸ ـ جمعه ۳۱ خرداد ۱۳۹۲

  No. 638 - Friday 21 June 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

سهراب سپهری

[۱۳۵۹ ـ ۱۳۰۷ خورشیدی /   ۱۹۸۰ ـ  ۱۹۲۸ میلادی]

تا

 

بالارو ، بالارو. بندِ نگه بشكن، وهمِ سيه بشكن.

 

- آمدهام ، آمدهام، بوي دگر ميشنوم، باد دگر ميگذرد.

 

روي سرم بيد دگر، خورشيد دگر.

 

- شهر تو ني ، شهر تو ني ،

 

مي شنوي زنگ زمان : قطره چكيد. از پي‌ی تو ، سايه دويد.

 

شهر تو در كوي فراترها ، درّه‌ی ديگرها.

 

- آمدهام، آمدهام، ميلغزد صخره‌ی سخت، ميشنوم آواز ِ درخت.

 

- شهر تو ني ، شهر تو ني ،

 

خسته چرا بال عقاب؟ و زمين تشنه‌ی خواب؟

 

و چرا روييدن، روييدن، رمزي را بوييدن؟

 

شهر تو رنگ‌اش ديگر. خاك‌اش ، سنگ‌اش ديگر.

 

- آمدهام ، آمدهام، بسته نه دروازه نه در، جن‌‌ها هر سو بگذر.

 

و خدايان هر افسانه كه هست. و نه چشمي نگران، و نه نامي ز پرست.

 

- شهر تو ني ، شهر تو ني ،

 

در كفها كاسه‌ی زيبايي، بر لبها تلخي‌ی دانايي.

 

شهر تو در جاي دگر ، ره ميبر با پاي دگر.

 

- آمده ام، آمده ام ، پنجره ها ميشكفند.

 

كوچه فرو رفته به بي سويي، بي هايي، بي هويي.

 

- شهر تو ني ، شهر تون ي ،

 

در وزش خاموشي ، سيماها در دود فراموشي.

 

شهر تو را نام دگر، خسته نهاي ، گام دگر.

 

- آمدهام، آمدهام، درها رهگذر باد عدم.

 

خانه ز خود وارسته ، جام دويي بشكسته. سايه يك روي زمين، روي زمان.

 

- شهر تو  ني اين و نه آن.

 

شهر تو گم نشود ، پيدا نشود.

 






 

محمود فلکی

چیزی از همیشه ی اکنون

 

 

چیزی از اندام ِ سحر با من است

وقتی که سایه‌یی دنیا را پس می‌زند

 

چیزی از حواس ِ راه با من است

وقتی که مهاجری در جادوی بی‌گانه‌گی

زبان اشیا را نمی‌فهمد

 

چیزی از آوای دانسته‌گی در من است

وقتی که مرده‌گان از خاک می‌گریزند

و برگلوی پرنده‌گان می‌آویزند

 

چیزی از زن، از ساعت، از خودم

در من بیدار می‌شود

وقتی که شب

در خاطره‌ی آب می‌خزد

و سکوت،

در درشتی‌‌ی زمان، آب می‌شود.

 

من این‌جایم، این‌جایی‌ام

در همیشه‌ی اکنون پیدای‌ام

در شادی‌‌ی راه

خاطره‌ی پنهان‌ام.

 

هامبورگ   ۲۰۱۱


 

رزا جمالی

لاله

   

منهای لاله‌هایی که در اجاق سوختند

عکس لاله را در آب ریختیم

 

منهای لایه‌های خونی‌ی درازی که تا لاله‌های گوش‌ات ادامه داشت

منهای شکل خون‌ات

که لای موهایم شکل بوسه لخته شد

 

خیز برداشت خون ِ من، تا لاله خیس نشود

 

عکس لاله را در آب ریختیم!

 

من منهای ِ خون من چسبید روی میز     در خودکارهای ِ سیاه لخته شد

در خودکاری قرمز تمام

 

من منهای ِ تو

پاره پاره - خط خطی - روی خاک.

 

از لاله دو لام مانده که بخوابد

لالایی لام‌ها    بر لاله‌های خون    قبل از مردن

 

ثانیه‌های بعدی سر رفتن مردمک ها  [در داخل سیاهی]

 

- پلک‌هایم چسبید به دقیقه‌های آخرم

آخرین شماره بوسه را مکید      فشار داد          له کرد

تا بخوابد

 

- هیس.

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۳۸ ـ جمعه ۳۱ خرداد ۱۳۹۲

  No. 638 - Friday 21 June 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

شرف

شرف‌الدین علی یزدی مخدوم

[ پایانه ی سده‌ی هشتم تا آغازه‌ی  نهم قمری /  ۱۵ میلادی]

 

چشمم چو بر آن طلعت زیبای تو افتاد

از دست برون شد دل و درپای تو افتاد

مرغ دلم از آرزوی دانه‌ی خال‌ات

در دام سر زلف سمن‌سای تو افتاد

خونابه‌ ز چشم من و خون در دل ساغر

از شوق لب لعل شکرخای تو افتاد

در طرف چمن لرزه بر اعضای صنوبر

از شرم خرامیدن بالای تو افتاد

از خانقه زهد به می‌خانه‌ی مستی

شیخ از هوس نرگس شهلای تو افتاد

عالم به در میکده از شوق تو آمد

زاهد به خرابات ز سودای تو افتاد

گنجی‌ست شرف گوهر اسرار محبت

کـ از غیب به دست دل دانای تو افتاد


 

امیرشاهی

امیرآق ملک فیروزکوهی‌ی سبزواری (شاهی)

[سده‌ی نهم ‌قمری / ۱۵ میلادی]

 

ای نقش بسته نام خط‌‌ ات با سرنوشت ما

این حرف شد ز روز ازل سرنوشت ما

کارم به سینه تخم وفای تو کِشتن است

خود عقل خنده می‌زند از کار و کشت ِ ما

ما شرمسار مانده ز تقصیرهای خویش

لطف تو خود نمی نگرد خوب و زشتِ ما

ای شیخِ شهر اگر به خرابات بگذری

رشک آیدت ز کلبه‌ی همجون بهشت ما

بخرام سوی تربت شاهی که بشنوی

بوی وفا ز طینت عنبر سرشتِ ما

 


 

آذری

شیخ فخرالدین حمزه‌ی توسی‌ی اسفراینی‌ی بیهقی (آذری)

[سده‌ی نهم قمری / ۱۵ میلادی]

 

ای گل تو را ز صحبت خاری گریز نیست

و آن را که می  خورد ز خماری گریز نیست

گر عارض‌ات گرفت غباری ز خط، چه باک

آیینه ی تو را ز غباری گریز نیست

ای نا گزیر گر کنی از ما گزیر تو

جان منی، مرا ز تو باری گریز نیست

منعم مکن ز مهر نگار خود ای رقیب

چون حمزه را ز مهر نگاری گریز نیست

 

 

ابن حُسام

شمس الدین محمدِ بن حسام‌الدین خوسفی‌ی قهستانی

[سده‌ی نهم قمری /  ۱۵ میلادی]

 

 

ساقی‌ی بزم افق دوش که ساغر شکست

مُهر‌ه‌ی سیم‌آب‌گون در قدحِ زر شکست

دودِ غسق۱ روشنی از رخ عالم ببرد

شعله ی زردشت را در دل اخگر شکست

طوطی‌ی طاووس پر بیضه در آتش نهاد

باز سبک سیر را زاغِ سیه‌پر شکست

گنبد پردود را هندوی شب درگشود

سقفِ زراندود را  شرفه۲ و منظر شکست

شعبده‌باز جهان باز به صد شعبده

در تتقِ۳ اصفری۴ گوهر احمر شکست

حجله‌نشینانِ غیب بر در بام آمدند

ماه به نظّاره شد شقه‌ی رُخ بر شکست

تیر به نوکِ قلم بس که صنایع نمود

دفترِ مانی بِشُست خامه‌ی آزر شکست

مطربِ بزمِ طرب شاهدِ  عَذرا عُذار

جلوه‌گری را ز رخ گوشه ی چادر شکست

خسرو چارم سریر رو به هزیمت نهاد

تاجِ مرصع نهاد زینت و زیور شکست

ترک سیاست سگال تیغِ ستم برگشود

کوکبه‌ی موکب‌اش حشمتِ قیصر شکست

صدر عدالت قرین روی سعادت نمود

خانه‌ی بی‌داد را دولت او در شکست

هندوی تازی خیال بر سر ایوان نشست

خامه‌ی اقبال را نکبت او سرشکست

طبع سخن‌ساز من مونس و دم‌سازِ من

مطلع دیگر نهاد مقطع دیگر شکست

یار سر زلف باز خم به خم اندر شکست

زینت گل برگ داد رونق عنبر شکست

 

 

۱. غسق: تاریک شدن

۲. شرفه: آهنگ

۳. تتق: چادر و پرده‌ی بزرگ

۴. اصفر: زرد رنگ


 

 

 

 
           
       

بالای صفحه