_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۳۷ ـ جمعه ۲۴ خرداد ۱۳۹۲

  No. 637 - Friday 14 June 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

نصرت رحمانی

[۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۸ خورشیدی /  ۲۰۰۰ ـ ۱۹۲۹ میلادی]

من آبروي عشق‌ام ...     

 

 

لیلی!

چشم‌ات خراج ظلمت شب را

 از شاعران شرق، ـ

طلب می‌کُند

 

 من آبروی عشق‌ام

 هش‌دار . . . تا به خاک نریزی

 

 پُر کُن پیاله را

 آرام‌تر بخوان

 آواز فاصله‌های نگاه را

 در باغ◦‌کوچه‌های فرصت و میعاد.

 

لیلی!

بگشای بند موی و بیافشان

شب را میان شب

با من بدار حوصله اما نه با عتاب!

رمز شبان درد،

 شعر من است!

گفتی:

گُل در میان دست‌ات می‌پژمرد

گفتم که:

ـ خواب،

در چشم‌هایمان به شهادت رسیده است

گفتی که:

خوب‌ترینی؛

 

آری . . .، خو‌ب‌ام!

آرامگاه حافظ‌ا‌م

شعرِ تَرَم،

تاج سه‌ترک عرفان‌ام

درویش‌ام،

خاک‌ام!!

آیینه‌دار رابطه‌ام،  بنشین.

بنشین، کنار حادثه بنشین.

یاد مرا به حافظه بسپار!

اما . . .

نام مرا،

 بر لب مبند که مسموم می‌شوی

 من داغ دیده‌ام!

 

لیلی!

از جای پای تو،

بر آستانه‌ی درگاه خوابگاه،

بوی فرار می‌آید

 

آتش مزن به سینه‌ی بستر

با عطر پیکر برهنه‌ی سبزت

پُر کُن پیاله را

با من بگو در خواب‌های پریشان چه دیده‌ای

که خواب را به شهادت رسانده‌اند در دیده‌گانِ ما

وآن‌گه حرامیان در گود شب‌گرفته‌ی چشم‌ات

با تیغ‌های آخته سنگر گرفته‌اند.

 

دروازه‌های شهر مدینه آغوش بسته‌اند

آغوش باز کُن

از چهارراه خواب گذر کُن

بگذار و بگذریم زین خیل خفته‌گان

دست مرا بگیر تا بسرایم:

در دست‌های من ـ

بال کبوتری‌ست!

 

 

لیلی

من آبروی عاشقان جهان‌ام.

هش‌دار . . .، تا به خاک نریزی!

من پاسدار حرمت دردم

 

ـ چشم‌ات خراج می‌طلبد؟

آنک خراج:

 

لیلی!

وقتی که پاک می‌کُنی خط چشم‌ات را

دیوارهای این شب سنگین را

درهم شکسته، آه . . .، که بی‌داد می‌کُنی.

وقتی که پاک می‌کُنی خط چشم‌ات را

در باغ‌های سبز تن‌ات، شب را ـ

آزاد می‌کُنی

 

>>>

 

>>> دنباله ی شعر رحمانی >>>

 

 

لیلی!

بی‌مرز باش.

دیوار را، ‌ویران کن،

خط را به حال خویش رها کُن،

بی‌‌خط باش

با من بیا . . .، همیشه‌ترین باش!!

 

بارید شب

بارش سیل◦اشک‌ها شکست،

خط سیاه دایره‌ی شب را!

خط پاک شد

گُل در میان دست‌ام پرپر زد و فسرد

درهم دوید خط

ویران شد!

 

لیلی!

بی‌خط و خال باش

با من بیا که خوب‌ترین‌ام

با من که آبروی عشق‌ام

با من که شعرم . . ، شعرم . . ، شعرم!

وای . . .

در من وضو بگیر

سجاده‌ام، بایست کنارم

رو کُن به من که قبله‌ی عشاق‌ام

وآن‌گه نماز را،

با بوسه‌یی بلند، قامت ببند!

 

لیلی!

با من بودن خوب است،

من می‌سرایم‌ات!

 


 

 

رویا تفتی

اتاق شیشه‌یی

 

 

من در اتاق شیشه‌یی زنده‌گی می‌کنم

من در اتاق شیشه‌یی خیانت می‌کنم

من در اتاق شیشه‌یی خواب خیانتم را می‌بینم

 

در اتاق شیشه‌یی فکر می‌کنم  فکر می‌کنم

هر روز به یک نتیجه می‌رسم

خیانت در اتاق شیشه‌یی راحت نیست

این یکی دگردیسی‌ی من است و خیانت نیست

خودش زمینه را فراهم کرد

 

در اتاق شیشه‌یی، شیشه‌یی‌ام

بچرخم رنگ‌های روشن‌تری از هر طرفم ساطع می‌شود

من، شیشه‌یی

اتاق، شیشه‌یی

چرخ، شیشه‌یی

چیزی که به مردم و چشم‌های تو می‌رسد

سال‌های دوری است

چند تایی خط شکسته بسته که نه

عبوری است

 

۲۲مرداد۱۳۹۰

 




















 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۳۷ ـ جمعه ۲۴ خرداد ۱۳۹۲

  No. 637 - Friday 14 June 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

عصمت بخاری

خواجه فخرالدین عصمت‌الله بخاری (نصیری)

[ پایانه ی سده‌ی هشتم تا آغازه ی نهم قمری /  ۱۵ میلادی]

 ۱

چو تافت آتش مهر از سپهر مينا فام  

به‌جز طبيعت نارى نماند در اجسام 

ز احتراق هوا کان لعل را شايد 

که باز خون فسرده روان شود ز  مسام۱

زمانه از دم گرم هوا چنان در تافت 

که گاه سير بسوزد فيال۲ را اقدام 

حرارت کره‌ی خاک اگر به وهم آرند  

عجب نباشد اگر محترق شوند اوهام

مى‌ی رقيق درون پياله گر ريزى 

همان‌دم از تف و تاب هوا رسد به قوام

زمين ز سوز درون همچو مهر خرمن سوز  

فلک ز گرمى‌ی خاطر چو ذرّه بى‌آرام

ز گرمى‌ی دل دريا نمى‌توان دريافت  

که طبع آب کدام است و طبع نار کدام

عجب نباشد اگر گلستان شود آتش  

ز پرتو رخ کي‌خسرو سپهر غلام 

بلند مرتبه داراى دين خليل‌الله 

که آتش از قدم او شود چو دار سلام

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

 

۲

کاش فرمودى به شمشير جدایى کشتنم 

تا به خوارى در چنين روزى نديديد دشمنم

باغبان گو در ته ديوار گلزارم بکش  

بى‌وجودش گر کشد خاطر به سرو و سوسنم

شهسوارم کى خرامد باز تا ديوانه‌وار 

خاک و خون آلوده خود را بر سر راه افکنم

خون دل ز آن‌رو همى بارم ز شريان دو عين 

که‌ز فراق‌اش نشتر خوني‌ست هر مو بر تنم

تازه عصمت کى شود آثار دوران خليل

 کـ اين بتانى را که ناحق مى‌پرستم بشکنم

 

 

۱. مسام: سوراخ‌های بن هر موی

۲. فیال: زمینی را گویند که بار اول آن را زراعت کرده باشند

 

 


 

 

 

فیضی‌ی تربتی‌

ملاعلی فیضی‌ی تربتی‌ی گونابادی

[سده‌ی نهم قمری /۱۵ میلادی]

 

۱

شرح جفای دوست نه بهر شکایت است

مقصود ذکر اوست دگرها حکایت است

من با رقیب خوی گرفتم به بوی تو

بنگر که آرزوی توام تا چه غایت است

بر قصد کشتن‌ام چه کشی تیغ دم به دم

چون یک نظر به گوشه‌ی چشمی کفایت است

شد فتنه از حمایت جشم‌ات قوی بسی

آری مدار ِکار جهان بر حمایت است

فیضی متاب روی ز محراب ابرویش

کـ آن قبله‌گاه مطلع نور هدایت است

 

۲

مویی شده‌ام بی خط مشکین رقم او

کو بخت که آیم به زبان قلم او

مجنون به ره عشق ز سر کرده قدم رفت

دارم من دیوانه قدم بر قدم او

خاصیت آن دم که شنیدی ز مسیحا

آمد به ظهور از دم تیغ ستم او

ناکنده دل از عشرت و عیش دو جهانی

لذت نتوان یافت ز درد و الم او

وارسته ز هر نیک و بدی فیضی و بسته است

سر رشته‌ی امید به فیض کرم او


 

مسیحی‌ی پوشنگی

مولانا صفی‌الدین مسیحی‌ی پوشنگی (فوشنجی)

[سده‌ی نهم قمری / ۱۵ میلادی]

 ۱

بازم دل شوریده به جایی نگران است

جایی که مرا بود کنون از دگران است

آن ناصح مشفق که از او باخبرم داشت

اکنون خبر آن است که از بی خبران است

و آن دوست که می‌دوخت گهی دامن صبرم

جون بلبل و گل جامه‌دران نعره زنان است

آن عمر که بگذشت و زما روی بگرداند

شکر است به هر حال که باری گذران است

و آن نرگس بیمار که آسوده به خواب است

رشک نظر دیده‌ی صاحب نظران است

با زلف تو از حلقه‌ی اوراد مسیحی

بگذشته و سر حلقه‌ی شوریده سران است

۲

درآ درآ  که سلام‌ات سلامتی دگر است

ز پا نشین که قیام‌ات قیامتی دگر است

تو بوسه گویی  ومن جان دهم ز نومیدی

که وعده‌های لب‌ات را علامتی دگر است

کرامتی‌ست لب‌ات را که مرده زنده کند

مرا که می‌کشد این هم کرامتی دگر است

گناه اگر به ندامت قرین عفو شود

گناه‌کار تو را زین ندامتی دگر است

مسیحی آن‌که تویی دوست زنده می‌مانی

سزای هر سر موی‌ات ملامتی دگر است

 
           
       

بالای صفحه