_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۳۶ ـ جمعه ۱۷ خرداد ۱۳۹۲

  No. 636 - Friday 7 June 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

احمد شاملو

[۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۴ خورشیدی / ۲۰۰۰ ـ ۱۹۲۵ میلادی]

سه شعر

۱

هنوز در فکرِ آن کلاغ‌ام . . .

 

برای اسماعیل خویی

 

هنوز

 در فکرِ آن کلاغم در دره‌های یوش:

 

 

با قیچی‌ی سیاه‌اش

 بر زردی‌ی برشته‌ی گندمزار

 با خِش‌خِشی مضاعف

 از آسمانِ کاغذی‌ی مات

قوسی بُرید کج،

و رو به کوهِ نزدیک

 با غار غارِ خشکِ گلوی‌اش

                              چیزی گفت

 که کوه‌ها

بی‌حوصله

در زِلِّ آفتاب

 تا دیرگاهی آن را

با حیرت

 در کَلّه‌های سنگی‌شان

تکرار می‌کردند.

 

 

 

 

گاهی سووال می‌کنم از خود که

یک کلاغ

 با آن حضورِ قاطعِ بی‌تخفیف

 وقتی

       صلاتِ ظهر

 با رنگِ سوگوارِ مُصرّش

 بر زردی‌ی برشته‌ی گندمزاری بال می‌کشد

 تا از فرازِ چند سپیدار بگذرد،

 با آن خروش و خشم

                          چه دارد بگوید

 با کوه‌های پیر

 کـ این عابدانِ خسته‌ی خواب‌آلود

 در نیم˙روزِ تابستانی

 تا دیرگاهی آن را با هم

 تکرار کنند؟

 

شهریورِ ۱۳۵۴

 

۲

The Day After

 

در واپسین دم

 واپسین خردمندِ غم◦خوارِ حیات

 ارابه‌ی جنگی را تمهیدی کرد

که از دودِ سوختِ رانه و احتراقِ خرجِ سلاح‌اش

 اکسیری می‌ساخت

 که خاک را بارورتر می‌کرد و

 فضا را از آلوده‌گی مانع می‌شد!

 

 ۲ بهمنِ ۱۳۷۱

 

 

۳

نه عادلانه نه زیبا بود

جهان

پیش از آن که ما به صحنه بر آییم.

 

به عَدلِ دست نایافته اندیشیدیم

و زیبایی

در وجود آمد.

 

کامران بزرگ‌نیا

تعلیق

 

جز نرمه‌گَردی

چه به كف می‌ماند

كه به انگشت بسایی و در مشت بسایی و . . .

 

گاهی فقط صدایی هستی

از گنجه‌‌یی سرمی‌زنی

و بیدار می‌كنی روز را

ونقش‌هایی بی‌معنا می‌زنی

حاشیه‌هایِ تاریكِ هنوز را

 

گاهی خیالی هستی

خاكستریْ معلق

بر آسمانی كه . . .

                      ــ گاهی چه كوتاه است آسمان ــ

معلق

میانِ ماندن و باریدن

 

حالا بگذار هِی سر بَرزَنَد خورشید

هی نور بپاشد غروب

هی سیاه شود‌، ‌شب شود‌،‌ستاره شود

وقتی كه نیست و نمی‌مانَد

جز نرمه‌گردی به‌كف

تا بسایی به انگشت و بسایی به مشت و

بمانی

معلق

میانِ ماندن و باریدن

 

 

پاییز۱۳۷۴


 

  

فهیمه غنی‌نژاد

بی فانوس

 

 

هیچ کس

آن قدر عاشق نیست

که برای رسیدن به تو

از همه‌ی بهانه‌هایت بگذرد

بی فانوس

و ماه را هم نبیند

که با فریادهایت

شیشه‌اش می‌لرزد

 

هیچ کس آن قدر عاشق نیست

 

ماه را می بینم

از بالای شانه‌های تو

که نورش

در شیشه

 می لرزد و

تا اتفاق های سبز باغچه 

کشیده می شود

 








 

 

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۳۶ ـ جمعه ۱۷ خرداد ۱۳۹۲

  No. 636 - Friday 7 June 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

نعمت ‏الله ولى

سيد نورالدين نعمت‏الله‏ کوه‌بنانی‌ی كرمانى

[پایانه‌ی سده‌ی هشتم تا آغازه‌ی نهم ‌قمری / ۱۴ و ۱۵ میلادی]

 

 

رنديم و دگر مست‌ايم تا باد چنین بادا

توبه همه بشكستيم تا باد چنين بادا

چون قطره از اين دريا ديروز جدا بوديم

امروز بپیوستیم تا باد چنین بادا

عقل از سر نادانی درد سر ما می‌داد

عشق آمد و وارستیم تا باد چنین بادا

ما دست برآوردیم در پاش سرافکندیم

مستانه از آن دست‌ایم تا باد چنین بادا

زنّار سر زلف‌اش افتاد به دست ما

زنّار چنان بستیم تا باد چنین بادا

آن رند خراباتی رندانه حریف ماست

او سرخوش و ما مست‌ایم تا باد چنین بادا

ما سید رندان‌ایم با ساقی‌ی سرمستان

در می‌کده بنشستیم تا باد چنین بادا

 

 


 

ابن نصرت

امیر بها الدین برندق خجندی

[ پایانه ی سده‌ی هشتم تا آغازه ی  نهم قمری /  ۱۵ میلادی]

 

نگار من چو نقاب از عذار بگشاید

ز روی آینه‌ی دل غبار بگشاید

بگیرمش چو الف در میان جان از مهر

گر آن نگار به رویم کنار بگشاید

به یک گره که گشاید ز چین طره‌ی خویش

تمام کار من و روزگار  بگشاید

شبی که از شکن زلفِ عنبر افشانش

 نسیم نافه‌ی مشک تتار بگشاید

سحرگهی که سر طبله‌های عطاری

صبا ز طره‌ی مشکین یار بگشاید

کمان ابروی او خونم از سر مژگان

به تیر غمزه‌ی جوشن گذار بگشاید

به حالتی که شکر خنده می‌کند دهن‌اش

چو غنچه‌یی که لب از لاله‌زار بگشاید

ز شرم عارض او در چمن گلِ سوری

عرق چو دانه‌ی نار از عذار بگشاید

مرا خیال لب لعل او عقیق مذاب

ز جزع دیده ی گوهر نثار بگشاید

به خورد باده پرستان دهم کباب از دل

دمی که نرگس شوخ‌اش خمار بگشاید

چه خوش بود که یکی دیده‌ی ترحم را

به روی جان من دل‌قگار بگشاید

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .




 

قاسم انوار

معین‌الدین علی حسینی‌ی قاسمی

[پایانه‌ی سده‌ی هشتم تا آغازه ی سده‌ی نهم ‌قمری / ۱۴ میلادی]

 

 

ساقى ز کرم پر کن اين جام مصفا را

آن روح مقدس را آن جان معلا را

روزى که دهى جامى از بهر سرانجامى

يک جرعه تصدق کن آن واعظ رعنا را

خواهى که به رقص آيد ذرات جهان از تو

در رقص برافشانى آن زلف چليپا را

ناصح برو و بنشين، افسانه مخوان چندين

از سر نتوان بردن اين علت سودا را

گفتى که ز خود گم شو تا راه به خود يابى

تفسير نمى‌دانم اين رمز و معما را

هر بار که من مردم صد جان دگر بردم

احصا نتوان کردن اعجاز مسيحا را

قاسم نشود عاشق هرگز به هواى خود

ليکن چه توان گفتن آن مالک دل‌ها را

 


  

کاتبی

شمس‌الدین محمد کاتبی‌ی ترشیزی‌ی نیشابوری

[سده‌ی نهم ‌قمری / ۱۵ میلادی]

 

بر سقف نیلی‌کاخ شد     سیم مطلا ریخته

وز نحله‌ی نه طاق شد     زرینه خرما ریخته

تا از کلیم مهرِ یدّ     صبح تجلی کوه زد

شد کوه شام از طور خود     چون طور سینا ریخته

دست بروج افگنده  زر     بر صبح عیسا دم دگر

نقد حواریون  نگر     پیش مسیحا ریخته

هم از سپیداب هوا     گل‌گونه زد بر رخ سما

هم شد عروس چرخ را     از دست حنّا ریخته

این پرگهر خم‌خانه بین     وین زرفشان پیمانه بین

در کنج هر ویرانه بین     صد گنج دارا ریخته

مستان مستی آرزو     مشک صبوحی کرده بو

در جام غمکاه از سبو     آن شادی افزا ریخته

مجلس چو خلد هشت در     گردیده  روحانی سمر

روحانیان از بام و در     بهر تماشا ریخته

ساقی ز رخ جان ساخته     یاقوت گردان ساخته

صد چون بدخشان ساخته       یک جرعه هرجا ریخته

شکل حیات است آب مل     یا فیض حق بر عقل کل

یا قطره‌های آب گل      بر روی زیبا ریخته

مالیده در خلد برین      بر سر چو صندل حورعین

دُردی که ساقی بر زمین            از باده‌پالا ریخته

از مجمر پر عود ما      دودی که گشته عطر سا

صد نافه‌ی چین بی خطا            بر زلف حورا ریخته

آن هشت تار آواش بین     شکل بهشت آساش بین

از صوت هریک تاش بین     صد لطف یکتا ریخته

مانند نسوان جوان     افگنده بر رخ ریسمان

و ز طره‌ی عنبر فشان     عود مطرا ریخته

هم مطرب از درج گهر     در کام کرده نی‌شکر

هم زلف ساقی کحل تر    در چشم صهبا ریخته

 
           
       

بالای صفحه