_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۳۲ ـ ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۲

  No. 632 - Friday 10 May2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

حافظ موسوی

سه شعر

 

۱

شاه‌زاده‌ی رؤیاهایم بود

دختری که لباس کهنه و

صورت رنگ پریده و

هراس دایم از دیر رسیدن به خانه

ذرّه‌یی از زیبایی‌اش نمی‌کاست

 

پری‌زاد خواب‌ها و خاطره‌هایم بود

دختری که کمتر از پنج کلاس درس خواندن‌اش

ذرّه‌یی از فصاحت چشم‌هایش

ــ به وقت ابراز عشق ــ

نمی کاست

 

خیال باریک و

نکته سنجی‌ی غافل‌گیر کننده‌ی کوتاه ترین شعرهای جهان بود

دختری که خدمت‌کارِ خانه‌ی کارمندی عالی‌رتبه

در شهر کوچکِ ما بود

و پیش از دومّین بهار آشنایی‌مان

همراه خانواده‌ی ارباب

به شهر دیگری کوچ کرد

و شعرهای مرا

در جست و جو ی کوچک‌ترین نشانه‌یی از خود

سرگردان کرد.

 

۲۹  مهر ۱۳۸۴

 

۲

نامت را در هیچ‌یک از شعرهایم نمی‌نویسم

از تو

با هیچ‌کس

حتّا در لفافه

حرف نمی‌زنم

در جمع، با تو چون غریبه سخن می‌گویم

 

 

از روسوایی می‌ترسم

پنهانی به دیدارم بیا

همچنان پذیرای تو خواهم بود

در حیاط خلوت روحم

که مخصوص ملاقات‌های خصوصی‌ست

 

مهر ۱۳۸۴

۳

قالیچه‌ام را در آسمان پهن کرده بودم

تا به ستاره‌ها و خدا نزدیک‌تر باشم

 

چند وقتی گذشت

مادرم گفت: سماور و قوری هم با خودت ببر

امّا من منصرف شده بودم

و کمی بعد به زمین برگشتم

 

تنهایی‌ی آسمان، حوصله‌ام را سر می‌بُرد.

 

۳۰ مهر ۱۳۸۴

 












 

 

بهرام بهرامی

دو شعر

 

۱) پیکره‌ی هفت

 

گاهی از خود می‌پرسم

پرده که فرو افتاد

بازیگران نمایش چه می‌شوند؟

 

 

همین چندی پیش

زنی را دیدم

که چشمان‌اش باران بود

 

 

گاهی می‌پرسم

پرده چرا فرو می‌افتد

بازی که تمام نشده؟

 

 

دیروز

همسایه ام یک سبد ستاره خرید

امّا یک سبد به چه درد می‌خورد؟

 

 

پیش از آن‌که شب شود

باید دل به دریا بزنم

امّا بی گُدار نمی‌شود به خواب زد.

 

 

۲) پیکره

 

همان و همین

نگاه تو مهتاب است

هنگام ریزش باران

            ( می‌گویمت)

به خنده می‌گویی

من کجا و آسمان کجا؟

 

 

ستاره‌یی و پرنده‌یی آن دورهای دور

 

 

همین و همان

 


فریبا صدیقیم

سه شعر

 

۱

آن‌که پشت در ایستاده بود

با اخمی روی لب

و تگرگ روی پیشانی

من بودم

 

 

۲

قطره‌یی انگور می‌چکانم روی شصت بلندت

و با پنج انگشت کوچکم می نویسم گیلاس

تا رنگ

از گونه‌ام نپرد

 

 

۳

باران تمام لحظه‌‌های پنجره را پر کرده بود

تو رفته بودی

و مانده بود تنها

جای پای چند گوزن

که روی خاک سم می کوبیدند

 

باران

و یک چتر پر از سوراخ

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۳۲ ـ ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۲

  No. 632 - Friday 10 May2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

ابن معین

مولانا فخرالدین یحیا شیرازی ( ابن معین)

[سده‌ی هشتم ‌قمری / ۱۴ میلادی]

 

چه داند آن متنعّم وجود خفته به ناز

که من چه‌گونه به سر می‌برم شبان دراز

بنالد از غم من وحش اگر رسد سویم

بسوزد از نفسم مرغ اگر کند پرواز

مرا چنین که من‌ام دوست هم علاج کند

طبیب عام چه داند علاج اهل نیاز

ز بیم آن‌که بسوزد قلم ز دود دلم

به دوست نامه‌ی دردم نمی‌کنم آغاز

به شرع بر من مجنون نماز واجب نیست

که فرق می‌نکنم نام او زعقدِ نماز

کسی نماز نفرماید ای مسلمانان

مرا که قبله نمی‌دانم از جمال‌اش باز

زهی ز فرقه‌ی خوبان به شاهدی مشهور

زهی ز جمع نکویان به دل‌بری ممتاز

درست گشت و حقیقت به نزد ابن‌معین

که صبرم از رخ نیکو حکایتی‌ست مجاز

 

 


 

کجج تبریزی

خواجه غیاث‌الدین محمد کججانی‌ی تبریزی (کجج)

[سده‌ی هشتم ‌قمری / ۱۴ میلادی]

 

ما در غم‌ات به شادی‌ی جان باز ننگریم

در عشق تو به هر دو جهان باز ننگریم

خوش خوش چو شمع ز آتش عشق تو فی‌المثل

گر جان ما بسوخت به جان باز ننگریم

اسرار تو ز کون و مکان چون منزه است

ما تا ابد به کون و مکان باز ننگریم

سود دو کون در طلب‌ات گو زیان شود

ما در طلب به سود و زیان باز ننگریم

چون شد یقین ما که توای اصل هر گمان

در پرده‌ی یقین به گمان باز ننگریم

در کوی تو دو اسبه بتازیم مردوار

هرگز به مرکب و به عنان باز ننگریم

در عشق تو اگر چه کجج بر کنار رفت

ما از کنار تا به میان باز ننگریم

 


 

 

 

عرب‌شاه

عماد‌الدین عرب‌شاه پزدی

[سده‌ی هشتم ‌قمری / ۱۴ میلادی]

 

چون حکمت ایزدی چنان بود

کـ آن تیر قضا که درکمان بود

از شصت ازل شود روانه

بر سمت ابد سوی نشانه

دریای قدیم جوش گیرد

موج ابدی خروش گیرد

سازد به جواهر ملمع۱

نُه سقف زمردی مرصّع

بندد به سهیل و ماه و پروین

نُه قبه‌ی زرنگار آذین

تا صورت مرغزار گیرد

صحن‌اش سر چشمه‌سار گیرد

هر شب شود این خجسته منظر

چون هیکل رومیان مصور

از نظم جواهر بسایط۲

سازد تن و روح را وسایط۳

صُنع‌اش که کند به خرده کاری

در جوف شکوفه زرنگاری

از آب لطیف و جرمِ اغبر۴

سازد بت آفتاب پیکر

بر قطره‌ی آب سیم سیما

تصویر کند ترنج زیبا

از گل کند آتشین حصاری

و ز گل چو شکوفه تاج‌داری

تا کِلّه۵ کشید روی خوبان

از کبر بر آفتاب تابان

کرده ز بتان ماه‌رخسار

عالم همه چون بهشت ابرار

فریاد ز عاشقان برآید

شور و شَغَب۶ از جهان براید

آن فتنه شود به چشم سرمست

وین بسته به تار زلف چون شست

آن پاره کند ز غم گریبان

و این در فکَنَد به پای دامان

آن در دل شب نهان بزارد

وین وقت سحر فغان برآرد

تا کنج نهان شود هویدا

در هیکل و صورت هیولا

از درج کرم به صنع باهر۷

یک درّ لطیف کرد ظاهر

پس عقل نخست کرد نام‌اش

بخشید ز وصف مستدام‌اش

از معرفت قدیم سیراب

ز ادراک وجود خود جهان‌تاب

این آب چو شد ز تاب روشن

و ان تاب ز عکس آب روشن

ز آن آتش عشق شد جهان سوز

ز این گوهر حسن عالم افروز

ز آن گوهر حسن تازه‌تر شد

ز این آتش مهر شعله ور شد

زاین هر دو لطیف چون خبر یافت

امکان وجود خویش دریافت

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

برگزیده از مونس‌العشاق عرب‌شاه یزدی 

۱. ملمع: روشن کرده شده و درخشان کرده

۲. بسایط: در این جا، مراد از بسائط اربع عناصر خاک وباد و آتش و آب است

۳. وسایط: وسیله ها

۴.اغبر: آن‌چه برنگ خاکی باشد

۵. کِلّه: خیمه

۶. شغب: فتنه و شور وشر

۷. باهر: آشکار

 
           
       

بالای صفحه