_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۲۷ ـ جمعه ۱۶ فروردین ۱۳۹۲

  No. 627 - Friday 5 April 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر




لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

علی باباچاهی

در فراق زمین

 

دایره‌یی از گل می‌چرخد

دور سرم

نان جوین

            در عسل و انگبین

                                    فرو می‌رود

می‌فشرد دست مرا مادر هجران کشیده از شکافِ زمین؟

یا که زنی‌ست،

در یکی از کوچه‌های چین

                        یادی از من کرده‌ست؟

پس به سر انگشت

سیب درشتی از هر شاخی بر می‌گیرم

تا به چراغی روشن

                        مرگ

                             ملول و متواری گردد

تا که به پای انار بُن

لعل مجسم شود

قطره‌ی خونی که می‌چکد از بال ارغوان.

تا نفسی تازه می‌کنم

                        از در دیگر می‌آید

                                        مرگ

                                                به طراری

برگی پژمرده به کف دارد و

                        سیبی دندان‌زده را

می شود آیا که رپ رپ سم اسبی

                                    براندش از پیشِ چشم؟

یا که به عذر گناه، آمده باشد؟

 

 

ریگ روانی از تن و جان آدمی

                                    می‌گذرد بر افق عریان

هست مجالی که رها سازم

            ریگی در آب و

                        غزالی را در شبنم و ابریشم؟

 

پا به نسیم و اطلس

            پس بزنم

                        گرد گل از روی عزیزان را؟

[کیست که می‌کوبد بر طبل گران

می‌لرزاند پشت چهانی را؟]

 

تا که سرانجانم

گامی برمی‌دارم و

            در گودالی از بر

                        آرام می‌گیرم

هدهد از این گوشه گذر می‌کند

یا پر سیمرغ

بر آتش می‌نهند؟

بس‌که ز جا برمی‌خیزند و

                        دور مرا می‌گیرند

منتظرانی زیبا

            که در فراق زمین نالیده‌اند.

                                         


 

سارا محمدی اردهالی

سه شعر

 

۱) نیلوفر چشمان تو

 

پاهايم سست مي‌شوند

کند مي‌شوند

سنگ مي‌شوند

مي‌ايستم

نگاه مي‌کنم:

 

جفت چشمان توست

پيچيده به زانوانم . . .

 

سعید یوسف

سوی آن پشته

 

پشت آن دریا، نه

پشت آن كوه نه، آن جنگل نه

پشت یك پشته‌ی خاك

پشت یك خرمن كاه

پشت یك توده‌ی سرگین، خواهم كرد غروب

و پس‏ از من تا چندی هر چشم

سوی آن پشته‌ی هر چیز كه هست

نگران خواهد ماند

 

و نخواهندم بخشید، نخواهندم بخشید

خانه‌هایی كه نتابیدم از روزن‌شان

سیب‌هایی كه نراندم دندان در تن‌شان

 

و نخواهندم بخشید، نخواهندم بخشید

ابرهایی كه ندیدم من و در باد پراكندند

باغ‌هایی كه نبوییدم‌شان هرگز و خشكیدند

دخترانی كه نبوسیدم‌شان هرگز و پژمردند

 

و نخواهندم بخشید، نخواهندم بخشید

خنده‌هایی كه فرو خوردم

گریه‌هایی كه فرو خوردم و رو گرداندم

خشم‌هایی كه نهفتم در یك سایش‏ دندان

حرف‌هایی كه نگفتم جز با خویش‏ به تنهایی

عشق‌هایی كه نورزیدم جز در دل

جنگ‌هایی كه نكردم

 

و نمی‌‌بخشدم این چشم كه دیری‌‏ست به من خیره شده‏ست:

چشم این ماهی‌‌ی غلتان در نفت

با دهان‌اش‏ كه به فریادی خاموش‏ در این لجّه‌ی بوناك گشوده ست

(آخر

او در این لجّه به دنبال چه بوده ست؟)

 

و نمی‌‌بخشدم آن دختر ده ساله كه یك دست نداشت

و نمی‌‌بخشدم آن كشته كه سودای جهانی بهتر داشت به سر

و نه آن فیل كه جان بر سر یك عاج گذاشت

و نه آن میمون با مغز سرش‏ در بشقاب

 

و نمی‌‌بخشدم این تُخم كه دارد می‌‌روید در خاك

و نمی‌‌‌بخشدم این لخته‌ی خون

و نه این حسّ ِ فروپاشیدن

و نه پایم كه هنوز

چند گامی بَرَدَم آن‌سو تر، تا پسِ آن پشته‌ی خاك

پشت آن توده‌ی هر چیز كه هست

 


سارا محمدی اردهالی

 

 

۲) گره کور

 

امان از گره‌های کور!

چرا باز نمی‌شود

نخ نگاهم

از انگشت اشاره‌ات؟

 

۳) . . .

 

سیگار روشن‌ات را

در جنگلِ خشک و آشفته‌ی من انداختی

بعد،

پرسیدی:

مزاحم‌تان که نشدم؟

 

خندیدم:

نه! اصلا

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۲۷ ـ جمعه ۱۶ فروردین ۱۳۹۲

  No. 627 - Friday 5 April 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
           
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

خواجوی کرمانی

ابوالعطا کمالالدین محمود مرشدی‌ی خواجوی‌کرمانی

[پایانه‌ی سده‌ی هفتم تا آغازه‌ی هشتم قمری / ۱۳ تا ۱۴ میلادی]

 

الا ای باد گل˙‌بوی بهاران

ز سنبل کِلّه۱بند گل‌عذاران

طبیب نرگس مخمور بیمار

چراغ‌افروز شب خیزانِ بیدار

عبیرآمیز عطّاران بستان

تتق۲‌بند عروسان گلستان

بشیر نیک‌پی، پیکِ مبارک

زمین را خاکِ پای‌ات تاج تارک

بنات بوستان پرورده‌ی تو

دلِ لاله به دست آورده‌ی تو

نسیم‌ات همدم مشک تتاری

بر آتش از دم‌ات عود قماری

چراغ روح را خوش‌بوی کرده

ز انفاس مسیحا بوی برده

تویی برقع‌گشای چهره‌ی گل

گره‌بند شکنج زلف سنبل

روانِ آب گشته روشن از تو

شده مشکین هوای گلشن از تو

تو رخشِ باد را چون آب رانی

تو درس چشمه را چون آب خوانی

نه آخر مرکب جمشید بودی

هواداری به مرغان می‌نمودی

به کنعان بوی پیراهن رساندی

فسون مصر بر یعقوب خواندی

دمی راحت رسانِ روح ما باش

دواساز دل مجروح ما باش

چو از آتش دلان می‌آوری یاد

دلم خوش می‌شود، یارب خوش‌ات باد

(از گل و نوروز خواجو)

 

۱. کِلّه: پشه‌بند، حجله‌ی عروس

۲. تتق: پرده


  

رُکنِ صایِن

رکن‌الدین ابن صاین‌الدین هروی

[سده هشتم قمری / ۱۴ میلادی]

 

ساقیا موسم گل مژده به می˙خواران ده

وقت عیش است بیا باده به هشیاران ده

همه از شوق تو چون چشم خوش‌ات بیماراند

مردمی کن قدحی باده به بیماران ده

برو ای صوفی‌ی سالوس مکن بی‌خردی

بستان جامِ می و خرقه به خمّاران ده

گر سری داری در پای نگاری انداز

ور دلی داری برخیز و به دل‌داران ده

گرچه در مذهب ما باده گناهی‌ست عظیم

ما بنوشیم، بیا  می  به گنه‌کاران ده

مدتی شد که گرفتار سر زلف توایم

سر آن سلسله روزی به گرفتاران ده

در ره ِ عشق گرفتار چو رکن‌ایم، بیار

سبک آن رطل پر از می به گرفتاران ده

 

 

عصامی

خواجه عبدالملک عصامی

 ـ شاعر پارسی‌گوی هند ـ

[ سده‌ی هشتم قمری / ۱۴ میلادی]

 

سخن بین که ترکیب شد از سه حرف

که گاه بیان است هریک شگرف

سرش را ز سین تا که تاج آمده‌ست

خرد بر درش با خراج آمده‌ست

کمر تا ز خا بست شاهِ سَخُون۱

شد از قاف تا قاف گاهِ سَخُون

ز نون تا رکاب فلک‌سای اوست

ز کا تا به نون در تهِ پای اوست

شنیدم سخا۲ بود اوّل سَخُن

وز آن پس به تأثیر تعلیلِ کُن۳

ز نقش سخا حرف علت فتاد

قضا آخرِ کُن به جایش نهاد

شنیدم ز اهل سخن این سَخُن

که آمد سخن دُرّ دریای کُن

سخن آمد از آسمان بر زمین

وَز او در شرف شد همان و همین

سخن کز زبانِ خرد ناطق است

از انسان و حیوان هم او فارق است

و گرنه بسی مردم یاوه گو

شد از یاوه گفتن ز گاوان فرو

چو گاو ار بود مرد نادان خموش

چه داند کس آهَرمن است یا سروش

دلی را که ذوق سخن حاصل است

هم آن است دل و آن دگرها گِل است

جهانی اگر پر سخنور بود

سخن سنجِ سنجیده دیگر بود

سخن‌گوی چالاک  گوی‌ی سخن

به چوگان معنی برد ز انجمن

اگر جایی اندر جهان کیمیاست

همین طبع موزون˙‌سْت دیگر هَبا۴ست

ور آب حیاتی‌ست در خاکدان

نهفته به هر طبع چالاک دان

و گر در جهان است سِحرٍ حلال

همین نظمِ خوش هست، دیگر وبَال

سخن‌گوی تا حیّ و قایم بود

سخن گفتن‌اش ناملایم بود

سخن چون سخن‌گوی گردد رمیم۵

شود قیمتی هم‌چو دُرّ ِ یتیم

 

 

 

۱. سخون: سخن، کلام

۲. کُن: صیغه ٔ امر است به معنی شو(باش )، مشتق از کان یکون کوناً. و اشارت باشد به امر حق تعالی در روز ازل درباب پیدا شدن موجودات

۳. سخا: جوان‌مردی

۴. هبا: گرد وغبار که از روزن در آفتاب پدید آید

۵. رمیم: پوسیده شدن استخوان . جمع آن ، رِمام . استخوان پوسیده





 
           
       

بالای صفحه