_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۲۵ ـ جمعه ۲ فروردین ۱۳۹۲

  No. 625 - Friday 22 March 2013

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

   

 

بریز باده که هنگامه ی بهار آمد . . .

سرتان خوش باد ازباده ی بهاری!

 
 

تماس با صفحه‌‌ی شعر


آرشیو



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

محمدعلی سپانلو

زیر این حقیقت شفّاف

 

انبوه عابران و فروشنده‌گان

ظهر بهار و لحظه‌ی چشم‌انداز را

آکنده‌اند در همه سوی پیاده‌رو . . .

منشور آب‌میوه‌ها

در آفتاب الوان ـ تبخیر می‌شود!

بی‌کاره‌ها، مهاجرها، کولی‌ها

سربازها که خواب سفر دارند

با ریش ِ چند روزه و دمپایی

در معبر بخار ِگس ِچای

بین بساط دست˙فروشان

از نی‌فروش با نی‌ی سحرآمیزش

تا فال˙گیر، طوطی‌ی آینده

پیوسته در غبار بهاری

انبوه می‌شوند و رها می‌شوند

تا با عبور فوج مدارس

تصویر را برآشوبد

صف‌های راه‌پیمایان

فریادِ اعتصاب

 

***

 

اینک پرنده‌باز

با چرخ˙دستی‌اش

یک آسمان پرنده‌ی خشکیده را

می‌آورد برایِ فروش فصل

و کودک محصّل

می‌گوید: السلام آقا پرنده‌ها!

 

***

 

این آسمانِ تازه نفس می‌کشد

یک لحظه می‌نشیند باد

و آن‌گاه پرتلاطم‌تر می‌خواند

با برگ‌هایِ نورس، با خرده‌ریزِ اعلان‌ها

با اهتزاز بیرق جمهوری‌ی جدید.

انگشت باد در کار است

پرپرزنان به‌گشت می‌آید

بین کتاب‌های کنار پیاده‌رو؛

با حرکتی همآهنگ

این چاپ‌های تازه ورق می‌خورند

یک لحظه، گاه، عکس شهیدی

لب˙خندزن نمایان می‌گردد

و روزهایِ سال ورق می‌خورند

در زیر این حقیقت شفّاف.

 

۲۸ فروردین ۱۳۵۸

 


 

 

جهانگیر صداقت‌فر

رویای دل˙پذیر نوروز

 

به جستجوی بهار می‌‌روم، رویازده

و پرسه می‌‌زنم آرام

                   در روزهای دیر:

حجم وجودم

پر می‌‌شود زطربناک بوی آشنا در خم کوچه.

 

 

یکی‌ پرده کنار می‌‌رود،

ناگاه

و پنجره یاد تو را به‌‌ چارچوب خاطره قاب می‌‌کند:

سکوت همهمه

ز آوای عشق می‌‌شکند

و پروانه ها

            - سپید و زرد و بنفش -

پر به رقص نسیم می‌‌سپرند

                         در آغوش باغچه،

و شکوفه‌ی سیب

                 لب به تبسم می‌‌شکفد.

 

****

 

هلا جوانی‌ی‌ گم شده،

های!

در امتداد کوچه ی بن‌بست فرودین

به جست و جوی تو آمده بودم.

            

تیبوران-۱۱ مارس ۲۰۰۷


 

زیبا کرباسی

فصل‌ها

 

بهار می‌آید،

            با گلوبندی از نیلوفر

                         برگردن فروردین،

با تاقه‌یی از گل‌های سرخ

                        بر گیسوان‌اش.

 

تو می ایی،

            با دولاله‌ی شرم

                        بر گونه هایم.

و بستری از حریر بوسه و یاس.

 

بهار می‌رود؛

 

و مشتی پیچکِ خشک

برجای

می‌ماند. 

 

تو می‌روی و

گلِ سرخی                     

در دل ِ من می‌روید.                                   

زمستان ۱۳۷۲ 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۲۵ ـ جمعه ۲ فروردین ۱۳۹۲

  No. 625 - Friday 22 March 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

اوحدی مراغه‌یی

رکن الدین ابولحسن مراغی‌ی اصفهانی

[پایانه‌ی سده‌ی هفتم تا آغازه‌ی سده هشتم قمری / ۱۳ تا ۱۴ میلادی]

 

بهار آمد و باغ پیرایه بست

چمن سبز پوشید و در گل نشست

ز سرما زمین داغ بر چهره داشت

چو سبزه برست از سیاهی برست

چو بلبل در آمد به دستان ز شوق

برآید گل اکنون به هفتاد دست

بر گل بنفشه ز بیم قفا

زبان در کشیده‌ست و افتاده پست

به بزم چمن غنچه هشیار ماند

نه چون نرگس و لاله مخمور و مست

نسیم گل از شرم بوی سمن

سحر گه ز دیوار بستان بجست

درست گل سرخ اگر شد روان

دل لاله چندین نباید شکست

یکی پنجه بگشاد بر شاخ بید

که مرغ‌اش در آمد چو ماهی به‌ شست

اگر خرده‌‌یی از گل آمد پدید

به شکرانه در باخت برگی که هست

نهادیم سوسن صفت سر در آب

که بودیم چون لاله دردی پرست

کنون اوحدی گر بنالد رواست

که چون بلبل‌اش دل به خاری بخست


 

امیرخسرو دهلوی

امیر ناصرالدین ابوالحسن خسرو دهلوی

(از شاعران پارسی‌گوی هند)

 [پایانه‌ی سده‌ی هفتم تا آغازه‌ی هشتم قمری / ۱۳ تا ۱۴ میلادی]

 

بشگفت گل در بوستان آن غنچه‌ی خندان کجا؟

شد وقت عیش دوستان آن لاله و ریحان کجا؟ 

هر بار کو در خنده شد چون من هزارش بنده شد

صد مرده زان لب زنده شد درد مرا درمان کجا؟ 

گویند ترک غم بگو تدبیر سامانی بجو

درمانده را تدبیر کو دیوانه را سامان کجا؟ 

از بخت روزی باطرب خضر آب خورد و شست لب

جویان سکندر در طلب تا چشمه‌ی حیوان کجا؟ 

می‌گفت با من هر زمان گر جان دهی با من امان

من می برم فرمان به جان آن یار بی فرمان کجا؟ 

گفتم : تویی اندر تنم ما ه است جان روشنم

گفتی که : آری آن من‌ام، گر آن تویی پس جان کجا؟ 

گفتی صبوری پیش کن مسکینی از حد بیش کن

زینم از آنِ خویش کن من کردم این و آن کجا؟ 

پیدا گرت بعد از مهی درکوی ما باشد رهی

از نوک مژگان گه‌گهی آن پرسش پنهان کجا؟ 

زین پیش با تو هر زمان می‌بودمی از هم‌دمان

خسرو نه هست آخر همان ؟ آن عهد و آن پیمان کجا؟ 

 

 

حسن دهلوی

امیر نجم‌الدین حسن ‌سجزی‌ی دهلوی

(از شاعران پارسی‌گوی هند)

[پایانه‌ی سده‌ی هفتم تا آغازه‌ی سده هشتم قمری / ۱۳ تا ۱۴ میلادی]

 

نه دل بدید و نه دل˙بر، نه زر به‌دست و نه زورم

رها کنید که لختی چو بخت خویش بشورم

چه مرد عشق زنخدان‌ش بوده‌ام من مسکین

به چَه فگند در آخر دلالتِ دلِ کورم

نخواستم که دگر ره روم به مجلس مستان

کمند گیسوی ساقی کشید و برد به زورم

به زلف چون حبش او هزار چین چو بدیدم

گه از حبش گهی از چین رسید غارت غورم۱

پری‌رخا تو سلیمان دستگاه مرادی

به زیر پای رعونت۲ فرو ممال چو مورم

ز زلف خویش نسیمی به من رسان گهِ مردن

که آن فرشته‌ی رحمت بس است مونس گورم

حسن چه گفت که ای سر به جیب ناز کشیده

به دامن کرم خود مرا بپوش که عورم

 

 

۱. غور: نام ولایتی است در میان خراسان بزرگ، نزدیک به غزنین

۲. رعونت: تکبر

 

 


 

علاءالدوله سمنانی

شیخ ابوالمکارم رکن‌الدین علاءالدوله احمد بیابانکی‌ی سمنانی

[ پایانه‌ی سده‌ی هفتم تا آغازه‌ی هشتم قمری / ۱۳ میلادی]

 

ساقیا برخیز و پر کن جام را

مست کن این رند درد آشام را

آتش غم در دل من برفروز

پخته کن از راه لطف این خام را

می‌دهم پیغامی ای باد صبا

سوی جانان بر ز جان پیغام را

گو فلانی می رساند بنده‌گی

می کند او ترک ننگ و نام را

تا ببیند صبحگاهی روی تو

لطف کن، بنما ، ببر آرام را


 

 
           
       

بالای صفحه