_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۲۴ ـ جمعه ۲۵ اسفند ۱۳۹۱

  No. 624 - Friday 15 March 2013

 
 

 

 

 
 

   

 

گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت . . .

جـام عـقیقی در بهار نوش تان باد !

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

محمدرضا شفیعی‌کدکنی

 

در اقلیم بهار ۱  

 

 دورها : دور و نزدیک ها : گم

 ابرها : پاره پاره رها محو

آب سرگرم ایینه داری.

 

درهم آمیخته با خزه ها

 آبی‌ی آب در جاری‌ی جوی

از رها گشتن سنگ در آب

 نیمه‌یی خشک یا نیمه‌یی تر؛

بالِ مرغابیان فراری

 

شاخه در باد و تصویر در آب

آب در جوی و جوبار در باغ

باغ در نیم روز بهاری

وین همه، در شدآیند،  جاری.

 

پرینسون ـ ۲۸ مارچ ۱۹۷۷

 

در اقلیم بهار ۲

 

آفتابی که بدین سوی افق

کوچیده ست

 جامه‌یی

بر تن هر خشک و تری

پوشیده‌ست

 

 بی گمان هیچ زبانی هرگز

این همه واژه ندارد.

اینک،

شاعری حیران

در ساحت رنگِ و آواز

کـ ‌آن‌چه در چامه نمی‌گنجد

     در جامه

چه سان گنجیده ست؟

 

پرینستون ـ ۱۴ آپریل ۱۹۷۶

 

در اقلیم بهار ۳

 

آن سبزی‌ی نو برگِ بیدبُن بین

آن سوی جنون می‌کشد نگه را

می‌خواهم ازین راه بگذرم، لیک

زیبایی‌ی گل‌ها گرفته ره را .

 نیم◦آب تگرگی‌ست بر به سبزه

یا هاله گرفته ست گِردِ مه را ؟

 

پرینسون ـ ۲۴ مارچ ۱۹۷۷

 

حسن فرازمند

شمارشِ برگ‌ها

 

در نظرسنجی‌ها روشن شد

که درخت

کاره‌یی نیست

و فقط برگ

با همین سبز شدن، زرد شدن ـ

                         ـ سرخ شدن

می‌تواند به بهار و به خزان رأی دهد ـ

                              ـ روح  دهد

و اگر برگ نباشد

شاخه‌ شایسته‌ی ارّه

ریشه هم لایق ِ زخم تبر است

* * *

برگ و بارم را اینک

بشمارید

تا بدانید که در سینه‌ی من

از بهار دگری هم خبر است

 

ورامین ـ  ۳۰ آبان ۱۳۸۷


 

ساغر شفیعی

حالا نام دیگری دارم

 

آن وقت‌ها که نامم حوّا بود

عشق را روی دیوارهای غار

نقاشی می‌کردم

و عشق سیبی بود

که با نگاه تو سرخ می‌شد

بعدها نامم را عوض کردم:

                        زلیخا

                        تهمینه

                        ویس

                        رابعه

                        فروغ

و آن‌قدر از عشق نوشتم

تا پرستوها

در‌گودی‌ی انگشتان جوهری‌ام

                                    تخم گذاشتند۱

 

 

حالا نام دیگری دارم

امّا سیب همان است که بود

و با نگاه تو سرخ می‌شوم هنوز.

 

 

۱. به‌یاد فروغ

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۲۴ ـ جمعه ۲۵ اسفند ۱۳۹۱

  No. 624 - Friday 15 March 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

سراج قمری

مولانا سراج‌الدین قُمری آمُلی‌ی خوارزمی

[پایانه‌ی سده‌ی ششم ، آغازه‌ی هفتم قمری / ۱۲ تا ۱۳ میلادی]

 

تا نامیه۱ از چهره‌ی گل پرده برانداخت
نرگس ز نظر مست شد و خرقه درانداخت

از بس که مزاج خوش بادامِ تر افتاد

ناخورده می، لاله شکوفه به در انداخت

از بیدِ به کف تیغ مگر باد بترسید

زین سان که بجست از وی وُ از گل سپر انداخت

صاحب نظر آمد به چمن دیده‌ی نرگس

بر روی عروسان بهاری نظر انداخت

هر ذرّه که زد بر رخ چون آب حیات ابر

سنگی‌ست که در کارگه شیشه‌گر انداخت

برداشتن کوه ز جا سخت محال است

پس لاله چرا دست چنان در کمر انداخت

طاوس مگر کرد گذر بر چمن و باز

دنبال نگارین را بر ره‌گذر انداخت

گل خُلق خوش صدر اجل کرد حکایت

ز آن در دهن‌اش سفره‌ی افلاک زر انداخت

 

۱. نامیه: بالنده، رشد

 


 

سلطان ولد

بهاءالدّين محمد سلطان ولد (ولد)

[سده‌ی هفتم قمری / ۱۳ میلادی]

 

روى خوب‌ات آن‌چنان زيبا چراست

و آن لب‌ات شيرين‌تر از حلوا چراست

نرگسان چشم شوخ‌ات مست کيست

وآن رخان همچو گلِ حمرا چراست

همچو کبک‌ات چيست آن رفتار خوش

همچو سروت قامت و بالا چراست

چون خرامى ناز نازان جلوه‌گر

صدهزاران چون من‌ات شيدا چراست

گرنه گنج حسن دارى، بر سرت

زلف مشکين مار و اژدرها چراست

گرنه‌اى عيسا دم اى آب حيات

گفت شيرين تو جان‌افزا چراست

چون‌که کان حسن و لطفى در جهان

از تو اين مهر و جفا بر ما چراست

با همه نرمى چو آب اى بحر لطف

بر من‌ات دل سخت چون خارا چراست

گرنه از عشق‌ات ولد ديوانه شد

پس روان در کوه و در صحرا چراست


 

 

همام تبریزی

خواجه همام الدین محمد بن علا الدین فریدون تبریزی

[پایانه‌ی سده‌ی هفتم ـ آغازه‌ی هشتم قمری / چهاردهم میلادی]

 

خیالی بود و خوابی وصل یاران

شب مهتاب و فصل نوبهاران

میان باغ و یار سرو◦بالا

خرامان بر کنار جویباران

چمن می‌شد ز عکس عارض او

منور چون دل پرهیزکاران

سر زلف‌اش ز باد نوبهاری

چو احوال پریشان روزگاران

برفت آن نوبهار حُسن و بگذاشت

دل و چشمم میان برف و باران

خداوندا هنوزم هست امید

بده کام دل امیدواران

همام از نوبهار و سبزه و گل

نمی‌یابد صفا بی‌روی یاران

وهار و ول و دیم یار خوش بی

اوی یاران مَه ول بی مَه وهاران۱

 

۱. برگردان بیت آخر از آذری:

بهار و گل به چهره یار خوش است/ بی یاران نه گل باشد نه بهاران 

 


 

نزاری‌ی بیرجندی‌ی قهستانی

حکیم سعدالدین نزاری بیرجندی قهستانی

[پایانه‌ی سده‌ی هفتم ـ آغازه‌ی هشتم قمری / چهاردهم میلادی]

 

این سرو خرامان ز گلستان که برخاست

وین ترک پری‌وش ز شبستان که برخاست

این فتنه که‌ز او خیره بماندند زن و مرد

در عهد که بوده‌ست و به دوران که برخاست

تا این بت کافربچه با آن دل سنگین

در کشتن فرزند مسلمان که برخاست

زلف از پی‌ی برهم زدن کارِ که بر بست

خاص از پی‌ی خون ریختن جانِ که برخاست

آه این چه بلایی‌ست که‌را سوخت که‌را ساخت

در عهد که بنشست و ز پیمان که برخاست

شهری ز پی‌اش پیر وُِ جوان منعم و مفلس

در درد فرو رفت و به درمان که برخاست

چندی دلم از دست بلا گوشه نشین بود

بنگر که دگرباره به دستان که برخاست

ما از دل و دین دست بشستیم و ندانیم

تا در همه شهر از سر ایمان که برخاست

سوزِ که رسیده‌ست چنین در تو نزاری

دردی‌ست عجب، از دل بریان که برخاست

این درد که بر جان تو بی‌چاره نشسته‌ست

هم فعل تو داند که ز دامان که برخاست

 
           
       

بالای صفحه