_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۲۳ ـ جمعه ۱۸ اسفند ۱۳۹۱

  No. 623 - Friday 8 March 2013

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

اسماعیل خویی

دو شعر

 

۱) غزلواره ی ۲۱

 

و چشم چیست ؟ ـ

            اگر نیست

برای بستن،

            تا من

                 در تو چشم بگشایم !

 

و دور باشم و کور، آن‌جا

که هرچه دیدار است با دروغ و ریاست؛

و نور باشم در خویش و

                        وارهم در نور، آن‌جا

که آفتابِ حضورت رؤیاست.

 

بگو

دریچه را بگشایند.

 

بگو

دریچه را بگشایند:

که هُرمِ هر نفس از گلخنِ تنفسِ ایشان،

                                    ای همنفس !

                                                نفسم را پس می‌زند.

 

از این دریچه فراتر،

زلالخوابِ ستاره‌ست

و ماهِ دوشیزه،

و پاک مانده‌ترین دریاست

که در زلالی‌ی تنهای خویش نفس می‌زند.

 

 

و چشم چیست ؟

 

 

و چشم چیست ؟ ـ

            اگر نیست

برای بستن؛

            اگر نیست بستن‌اش

دریچه‌یی با افق‌های بازِ وارستن . . .

 

 

۶ خرداد ۱۳۵۱ ـ تهران

 

۲) آواز قمری

 

 قمری،

به پگاه،

زان پیش که آشیانه را ترک کند،

با خوانِشِ هُشدار دهنده‌یی

که معنای‌اش را

هر قمری‌ی دیگری به خوبی می‌داند،

همگونانِ چینه‌جو را،

دیگر بار،

از پهنه‌ی چینه‌زارِ خود می‌راند.

 

 

یا شاید نیز

سرمستی‌ی هستن است

وشادی‌ی بامدادی‌ی همنفسی

با برگ و نسیم وگل

که مرغک را

به نغمه‌گر آمدن می‌انگیزاند؟         

 

 

امّا،

ما چشم گشوده‌گان ز خوابِ خوبِ سحری،

در نخوتِ کورِ خود،

غرورِ بشری،

می پنداریم

که قمری‌اک،

آن گونه به شور،

از لانه‌ی خود برای ما می خواند!

 

چهارم امرداد ۱٣٨۹ ـ بیدرکجای لندن

 

عمران صلاحی

[۱۳۸۵ ـ ۱۳۲۵ خورشیدی / ۲۰۰۶ ـ ۱۹۴۶ میلادی]

دوشعر

 

۱

سر می رود

گل از سبد

عطر از گل

باد از عطر

چنان که تصویر از آیینه

و زیبایی‌ی تو

از چشم من.

 

۲

نام‌ات را بر زبان می‌آورم

دریا بر من گسترده‌تر می‌شود

دریایی که ادامه‌ی گیسوان توست

کلام‌ات را سرمه‌ی چشم می‌کنم

آفتاب و ماه و ستاره‌گان را

در آب ها می‌بینم

می‌خوانم‌ات

موجی بلند به ساحل می‌دود و دست می‌گشاید

صدفی پلک می‌زند

و تو در گیسوان‌ات می‌تابی

 


 

 

روجا چمنکار

از کنارم کسی می‌گذرد . . .

 

چراغ سبز می شود

از کنارم کسی می گذرد

عطر تو می آید

نگاه تو می آید

صدای تو می آید

دستم را می گیرد

می برد به باران

به شب

به کافه‌های الجزایری

به جزیره‌های تندِ جیگری

وسط آب‌های شور

شاه‌˙رگِ زمین

زنگ ساعت هم بود

کلید لرزیده‌ی توی قفل هم بود

اتاق لرزیده

از لای درز هم بود

چهار ستاره

چهار گوشه‌ی آسمان

چای هم بود

چراغ سبز هم

چشم بسته

باز

بسته

باز می کنم

از چهار راه می گذرد

عطر تو

 












 

 

 

 

 

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۲۳ ـ جمعه ۱۸ اسفند ۱۳۹۱

  No. 623 - Friday 8 March 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

پوربهای جامی

ملک‌الشعرا تاج الدین جامی (ابن بها)

[سده‌ی هفتم قمری /  ۱۳ میلادی]

 

الا ای صبا! پیک ارباب عشق

بیا گوش کن فصلی از باب عشق

تویی قاصد هرکجا بی‌دلی

چه قاصد، که مقصود هر مقبلی

قدم نِه سوی قاصدم قاصدا!

که صد جان پاکیزه بادت فدا

ره و رسم یاری به پایان رسان

زمین بوسی‌ی من به جانان رسان

ببوس از لب شوق من خاک جام

عَلی ساکنیها هُدی    السّلام

از آن تربت طیب و خاک پاک

که می‌بوسدش جان هر پاک خاک

چو سرمه کشی جشم اقبال را

ز من عرصه ده صورت حال را

سلامی بگو از سفر کرده‌ای

ز تیغ جدایی دل‌آزرده‌ای

سلامی چو اوقات اهل صفا

صفا  در  صفا  وُ  وفا  در  وفا

سلامی چو انفاس عیسا دمان

که دل را ز هر رنج بخشد امان

سلامی چو اخلاص مردانِ خاص

که جان را ز هر قید سازد خلاص

سلامی همه درد و سوز و گداز

سلامی همه شوق و سوز و نیاز

سلامی چنان با غم آمیخته

که صد ناله در هر دم انگیخته

سلامی که بر کوه اگر خوانی‌اش

چو ابر بهاران بگریانی‌اش

سلامی که گر خواندش مرغ باغ

نهد بر دل غنچه چون لاله داغ

چو بگزاری آن‌جا سلامِ چنین

ز من روی اخلاص نه بر زمین

دگر باره نو ساز عهد کهن

به جانان ز من بنده‌گی عرض کن

بگو تا ز وصل توام مانده دور

دلی دارم از زنده گانی نفور

درونی چو غنچه ز غم گشته خون

سرشکی ز خون جگر لاله‌گون

قدی حلقه  چون زلف هندوی تو

تنی چون میانی کم از موی تو

مژه چون زنم در غم‌ات بر مژه

دو صد قطره خون ریزد از هر مژه

شد از شوق جام، اشک من لاله فام

چو آن قطره‌ی می ، که ریزد ز جام

دلِ تنگ من بود جام تُنُک

که سنگ جدایی شکست‌اش سبک

چو بر جام من آمد از هجر سنگ

رود بی درنگ اشک من باده رنگ

ز بد حالی‌ی خود برانم که‌  نیک

دهم بی تو شرح جدایی و لیک

نه چندان کشم بی رخ‌ات داغ و درد

که در نامه آن را توان شرح کرد

ز گفتن، زبان سوده شد خامه را

همان به که کوته کنم نامه را

گر از خونِ دل گشت پر جام من

ور از درد و غم  تلخ شد کام من

تو را باد در جام عیش مدام

من و تلخ کامی، غم وُ  والسلام

 

 

ربیعی‌ی فوشنجی

صدرالدین ربیعی‌ی فوشنجی

( معروف به ابن خطیب فوشنج)

[ آغازه‌ی سده هشتم قمری / ۱۳ میلادی]

 

روی است یارب یا  سمن بوی است یا خود یاسمن

ز آن روی اگر بویی بَرَد رنگ  آورد گل در چمن

ای گل غلام روی تو در خط ز رنگ و بوی تو

فرقی ندارد موی تو یک موی از مشک ختن

سیمین بنا گوش‌ات ز زر گل‌گونه دارد پر دُرَر

گویی که نسرین را مگر در سایه دارد نسترن

در نرگس‌ات نیرنگ بین مستان شوخِ شنگ بین

آن روی آتش رنگ بین بربوده آب یاسمن

شیرین‌تر از جان نام تو و آن تلخی‌ی دشنام تو

خدّو  قد و اندام تو یعنی گل و سر و سمن

از من به حق چار قُل کـ ای در مچین دامن به کُل

یک باره‌گی در نه چو گل بر خود بدّرم پیرهن

ای درد و درمان رهی چندین چه درد دل دهی

می‌نایدم بوی بهی اِلّا از آن سیب ذقن

ای نو بهار جان اگر خود نقش بندد یک سحر

روی تو را بلبل دگر در باغ نگشاید دهن

زد بلبل اندر باغ ِ نی بر گل ز شبنم دید خَوی

گفته‌است باری کی‌ست دی گو آب بر آتش مزن

گو چشم مست‌ات خواب کن نی غمزه را در تاب کن

گل را در آتش آب کن از روی برقع بر فکن

لطفی بکن با دوستان بگذر میان بوستان

تا گم شود سرو روان تا شرم دارد نارون

سوز سخن بسیار شد، نالیدن نی‌زار شد

نُه چشم موسیقار۱ شد هر هفت عضوم در بدن

ساقی سخن کوتاه کن می با روان همراه کن

یاد از جناب شاه کن چندین مگوی از خویشتن

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

 

 

۱. موسیقار: یک نوع ساز،  آن را فلوت پان نیز گویند و به سازدهنی نیز مشهور است

 
















 

 
           
       

بالای صفحه