_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۲۱ ـ ۴ اسفند ۱۳۹۱

  No. 621 - Friday 22 February 2013

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

اسماعیل شاهرودی (الف. آینده)

[۱۳۶۰ ـ  ۱۳۰۴ خورشیدی / ۱۹۸۱ ـ ۱۹۲۵ میلادی]

سه شعر

 

۱) رویای تلخ

 

گردنم منتظر حلقه دستان تو بود

(بر سر چشمه‌ی خواب)

لیک دیدم به دو چشم نگران

دست های تو گذشت،

همچو آبی که روان بود به سوی دگران!

 

 

۲) دقت

 

غنچه‌یی هست گه شاید هرگز

                                    نشکفد . . .

 

هست سربازی که می‌جنگد

با که ؟

نشناسد ...!

 

عاشقی هست که از کویی او همه شب

بگذرد  بگذرد . . . 

 

هست یک مرد که او تیشه به دست از ره دور

سوی شهر آید

آرام آید . . .

 

شمع افروخته‌یی هست که خاموش شده، مرده . . .

چشمه‌یی هست که خشکیده . . .

 

بوسه خشکیده :

به لب‌های زنی

 

بوسه‌یی هست که خشکیده‌ست . . .

لیکن

            ای ملت

                        دقت !

 

۳) رنگ

 

اي عشق اي شكوه تمامَت

اي بازگشت چلچله

رنگين كمان!

رنگين كمانِ وصل مهيا كن !

تا من فواره‌ی هلهله رنگ ... رنگ رنگارنگ

اين بي‌دريغ رنگ رنگ رنگ ... رنگ را

با بازگشت چلچله

در پيش آفتاب تو بنشانم

 

اي عشق اي شكوه تمامَت

اي بازگشت چلچله

رنگين كمان !

رنگين كمان وصل تو : اينك خواب !

و اينك با خواب من فواره‌ی بلند هلهله رنگ رننگ... رنگ رنگارنگ

اين بي دريغ رنگ رنگ راگ ... رنگ !

 


 

 

پرزیدنت حسین شرنگ

سه شعر

 

۱) میلیارد‌هاست سال

 

میلیارد‌هاست سال

که نگاه می‌‌کنند

و طوری نگاه می‌‌کنند که انگار

هرگز نکرده‌اند

یک عمر نگاه‌شان می‌‌کنیم

و طوری نگاه‌شان می‌‌کنیم

که انگار

همیشه کرده‌ایم

نگاه می‌‌کنند

نگاه‌شان می‌‌کنیم

بام و شام

رویای دایره‌ی خارا

دوّارِ آینه‌ی خیره

 

۲) حالا می‌‌توانم ننوشت

 

در آن سه روز که مادر نو

روی جلدِ دیگر نام

خم شده بود

کتاب    مژده را فراموش می‌‌کرد اگر

زمستان     زمستان‌تر نبود

 

 

حالا می‌‌دانم خواند

که دست‌های خام

اناجیل را چگونه می‌‌نوشتند

 

۳) از پا برگشته‌ام

 

از پا برگشته‌ام

از دو سرِ نامِ تو

نامِ کتاب

با چشم‌هایی‌ از تورق

از غبار

از نم

 


 

شیدا محمدی

قطب نمای سرگردان

 

دورها اسکلت است و باد

گردباد

گردباد

می‌پیچد به دور گردن تو

دف سینه هایم سرخ

می‌کوبد بر حواس تو

برگرد

برگرد

دورها اسکلت است و باد

سیب ها

 ترش و کال نگاه‌ات می کنند

برگرد

دورها گردباد است

موهایم می‌پیچد به دور حواس تو...

قطب نما، دور این عقربه‌ی گرد سرگیجه می‌گیرد

شمال خیس این ناف

جنینی

دورها

جنینی . . . .

 

  گلندیل ـ ۲۰۰۶

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۲۱ ـ ۴ اسفند ۱۳۹۱

  No. 621 - Friday 22 February 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

سعدی

شیخ ابوعبدالله مشرفالدین مصلح ابن عبدالله شیرازی

[سدهی هفتم قمری / 13 میلادی]

 

بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران

کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران

هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد

داند که سخت باشد قطع امیدواران

با ساربان بگویید احوال آب چشمم

تا بر شتر نبندد محمل به روز باران

بگذاشتند ما را در دیده آب حسرت

گریان چو در قیامت چشم گناهکاران

ای صبح شب نشینان جانم به طاقت آمد

از بس که دیر ماندی چون شام روزه داران

چندین که برشمردم از ماجرای عشق‌ات

اندوه دل نگفتم الا یک از هزاران

سعدی به روزگاران مهری نشسته در دل

بیرون نمی‌توان کرد الا به روزگاران

چندت کنم حکایت شرح این قدر کفایت

باقی نمی‌توان گفت الا به غمگساران

 


 

بدر جاجرمی

ملک‌الشعرا بدرالدین جاجرمی

[سدهی هفتم قمری / 13 میلادی]

 

۱

ندیدم چون تو زیبا دل‌پسندی

نباشد چون لب‌ات در لطف قندی

رخ‌ات هست از صفا فرخنده ماهی

قدت هست از خوشی حصن بلندی

که باشد روح با لطف تو؟ باری

چه باشد عقل در کوی‌ات ؟ نژندی

تو ای چشم نکورویان همی سوز

برای چشم بد گهگه سپندی

شدم سرگشته از من روی مگردان

بساز از لطف با من روز چندی

ز خون بدر جاجرمی چه خیزد

که باشد تیره روزی مستمندی

 

۲

بر مه از عنبر نقاب افگنده‌ای

سلسله بر آفتاب افگنده‌ای

حور را ز آن چهره از ره برده‌ای

خلق را در اضطراب افگنده‌ای

بی محابا بر سر بازار عشق

عاشقان بی حساب افگنده‌ای

بدر جاجرمی ‌ی مسکین را ز عشق

از خور و آرام و خواب افگنده‌ای

 

عراقی

شیخ فخرالدين ابراهيم جوالقى‌ی همدانى

[سدهی هفتم قمری / 13 میلادی]

 

نخستين باده كـ اندر جام كردند
ز چشم مست ساقى وام كردند
چو با خود يافتند اهل طرب را
شراب بي‌خودى در جام كردند
لب ميگون جانان جام در داد
شراب عاشقان‌اش نام كردند
ز بهر صيد دل‌هاى جهانى
كمند زلف خوبان دام كردند
به گيتى هر كجا درد دلى بود
به‌هم كردند و عشق‌اش نام كردند
سر زلف بتان آرام نگرفت
ز بس دل‌ها كه بى‏آرام كردند
چو گوى حسن در ميدان فكندند
به يك جولان دو عالم رام كردند
ز بهر نقل مستان از لب و چشم
مهيا پسته و بادام كردند
از آن لب، كز در صد آفرين است
نصيب بي‌دلان دشنام كردند
به مجلس نيك و بد را جاى دادند
به جامى كار خاص و عام كردند
به غمزه صد سخن با جان بگفتند
به‏دل ز ابرو دو صد پيغام كردند
جمال خويشتن را جلوه دادند
به يك جلوه دو عالم رام كردند
دلى را تا به دست آرند هر دم
سر زلفين خود را دام كردند
نهان با محرمى رازى بگفتند
جهانى را از آن اعلام كردند
چو خود كردند راز خويشتن فاش
عراقى را چرا بدنام كردند؟
 











 

 
           
       

بالای صفحه