_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره ی ۶۱۷ ـ جمعه ۶ بهمن ۱۳۹۱

  No. 617 - Friday 25 January 2013

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

سیاوش کسرایی

[ ۱۳۷۴ ـ ۱۳۰۵ خورشیدی /  ۱۹۹۵ـ  ۱۹۲۶ میلادی]

 

دو شعر

 

 

 

۱) پرستوها در باران

 

 

 

 عطر طراوت بود باران

 آغوش خالی بود خاک پاک دامان

 اما ستوه از دست بسته

اما فغان از پای دربند

چشمان پر از ابراند یک شام تاریک

 واندر لبان خورشید لب˙خند

 آن یک درودی گفت بردوست

 این یک نویدی را صلا داد

تا سرب و باروت

بر ناتمام نغمه هاشان نقطه بنهاد

 عطر جوانی شست باران

آغوش پر آغوش عاشق ماند خاک سرخ دامان

 

 

 

 

۲) زیبایی ای درخت

 

 

 

تو قامت بلند تمنايي اي درخت!

 

همواره خفته است در آغوش‌ات آسمان

بالايي اي درخت

دست‌ات پر از ستاره و چشم‌ات پر از بهار

زيبايي اي درخت!

 

وقتي كه باد ها

در برگ هاي در هم تو لانه مي كنند

وقتي كه باد ها

گيسوي سبز فام تو را شانه مي كنند

غوغايي اي درخت!

 

وقتي كه چنگ وحشي باران گشوده است

در بزم سرد او

خنيانگر غمين خوش آوايي اي درخت!

 

در زير پاي تو

اينجا شب است و شب زده‌گاني كه چشمشان

صبحي نديده است

تو روز را كجا

خورشيد را كجا

در دشت ديده غرق تماشايي اي درخت!

 

چون با هزار رشته تو با جان خاكيان

پيوند مي كني

پروا مكن ز رعد

پروا مكن ز برق كه بر جايي اي درخت!

 

سر بر كش اي رميده كه همچون اميد ما

با مايي اي يگانه و تنهايي اي درخت!

 
















 

 

ژیلا مساعد

پيش‌گو 
 
امروز عصر 
وقتي پنجره‌ات را 
به سوي كوچه مي‌بندي مرا ببين 
كه به ابر نازكي تكيه داده‌ام 
و منتظر زايمان زمين‌ام. 
در هزاره‌ی هيچ 
زمين 
هفت هزار پيامبر كور مي‌زايد 
 
 
به بيوه زنان منتظر بگو 
نان جو بپزند 
و بر پشت بامها 
بر طشت‌هاي كهنه بكوب‌اند 
زيرا 
دوباره گناه 
آيينه‌ی ضمير زمين 
               خواهد شد. 
بگو 
به دختران منتظر عشق 
تا به ديرها پناه ببرند 
و مردان 
               دوباره 
                               نيزه تيز كنند. 
 
امروز 
وقتي پنجره‌ات را 
به سوي هيچ مي‌بندي، 
مرا ببين 
كه به ابر نازكي تكيه داده ام، 
منتظر زايمان زمين‌ام 
تا نوزاد كور را 
به آسمان برگردانم. 
 
 
گوتنبرگ سوئد ـ تابستان ۲۰۰۲ 

 

یاشار احدصارمی

سَماشا

 

رود تا رود را ببیند به نفس نفس می افتد مگر نه؟

از دست که˙رباها دست و پای‌اش را این طوری گم می‌کند سر دنیا گیج می رود  

پس این لاله‌ی تاریک که در ذهن‌ام مثل یلدای چشم‌های توآیا

وهاله‌ی حروف ای چشم  "واو" خود الف است و پاره پوره‌هایم در آب

صدای عشقاییل و در سرخی‌ی خواب  رقصی با پاهای زنی شبیه زنی آن طرف گل‌های گمنام

یواش و بارها بارها چه راه خوش˙بویی!!

ای آینه چه‌قدر جای‌ات این‌جا خالی ست حالا

 

 

رود تا رود را ببیند بوتیمار می شود مگر نه؟

با هشت دست می افتد به جان مرکب و کاغذ      این در را می آورد این‌جا باز می‌کند

با سر می افتد     ته سوراخ خرگوش  و ماه در من شلپ

ای آینه همه را لطفا نشان بده

این جانور هورانگیز وعنقریب آواز عجیب آتش   

هلهله‌ی حروف ای چشم  "واو" خود قاف است

و بوی یاسمن از پشت گوشم    

من محو نحوم امشب و باز زهره‌ی شورانگیز

 

 

در تارپودم سرنوشت:  دایره های باستانی

داستانی با آدمک ها و همه چیز مثل ابر

این‌جای‌ام برف ببارد می خواهم ـ خوابیده ام را می‌بینی؟

آن‌جای‌ام سروهای واقعی      آه ای امام عمیق شراب سرخاب کجاست؟

آن عشق هزار فن که در سلسبیل عروس آب‌ها بود 

 

 

پس این دری که خود به خود باز می شود خود به خود آیا

ای آینه فقط به یاد آر   آن‌جا بر ما چه گذشت ؟ 

آن سگ گرسنه و هار کجا شد؟

همدیگر را می‌کُشتیم و می‌گشتیم

همان اول استخوان‌هایمان را شکست     خندیدیم

همان اول این طوری سرمان گیج رفت و چشم های حروف ای چشم

"واو" خود من‌ام

رود تا رود را ببیند از ته دل خواب می بیند مگر نه ؟

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره ی ۶۱۷ ـ جمعه ۶ بهمن ۱۳۹۱

  No. 617 - Friday 25 January 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

جُرفاذَقانی

ملک‌الشعرا نجیب‌الدین جُرفاذَقانی

[ پایانه‌ی سده‌ی ششم تا آغازه‌ی هفتم قمری / ۱۳ میلادی]

 

 

نهاد نرگس تو در کمان ابرو تیر

فگند زلف تو در گردن صبا زنجیر

نخواست برد چمن را رخ تو آب ولیک

گل جمال تو را شد بنفشه دامن‌گیر

خیالِ قدّ تو در آبگیر دیده‌ی من

به جای هر مژه سروی همی کند تصویر

اگر چه از اثر خط به گِرد رخسارت

ز رنگ زلف تو شد عارض تو نقش پذیر

هنوز هندوی زلفت‌ات نمی‌شود ساکن

هنوز غمزه‌ی مست‌ات نمی‌کند تقصیر

ز عشق آن لبِ چون شکّر و بر چون سیم

تنم هر آینه بگداخت چون شکر در شیر

تنم ز تاب جمال تو گر بسوخت چه شد

ز ساکنان خمِ زلف خود دلی کم گیر

درون پرده چه باشی به موسم گل زرد

که بازیافت جوانی و زیب عالم پیر

چو می‌دمد نفسُ باد در چمن، با گل

همه حکایت حسن تو می‌کند تقریر

بیا که تا خطّ ِ سبز تو دست درهم داد

ز دست می‌برود در چمن گل از تشویر۱

ز آرزوی گریبان و دامن قصب‌ات۲

شکوفه می‌بدرد بر درخت جیب حریر

میان باغ نهد غنچه در گریبان دست

چو بوی زلف تو آرد شمال در شبگیر

نسیم باد چو زلف بنفشه تاب دهد

گمان بری که گذشت کاروان عبیر

و ز این خیال به شک نیستم که حالی نیست

خیال طره ی تو هیچ لاله را به ضمیر

صبا به تهنیت عید بر کف نرگس

نهاد ساغر زرین به یاد بزم وزیر

فراز هر سر شاخی دعای دولت اوست

که بلبلان به سحرگاه می‌زنند صفیر

وزیر مشرق و مغرب قوام دولت و دین

که در زمانه ندارد به هیچ گونه نظیر

بدان قیاس که با اعتبار بخشش اوست

بود نهاد و سراپرده‌ی سپهر صغیر

 

 

۱. تشویر: خجلت و شرمساری کشیدن

۲. قصب: جامه‌یی که از کتان و ابریشم بافند

 

 










 

 

  کی‌کاوس رازی

کی‌کاوس یا کاوسِ کی‌ی رازی

( پسر کی‌خسرو رازی)

 [سده‌ی هفتم قمری / ۱۳ میلادی]

 

یکی دفتری دیده‌ام خسروی

به خطی که خوانی ورا پهلوی

نهاده بر موبد موبدان

سر و افسر بخردان و ردان۱

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

شدم نزد آن موبد هوشیار

کجا زند و استا بُدش آشکار

بدو گفتم این قصه آغاز کن

به مغزم چو اندیشه پرواز کن

نهادم به گفتار موبد دو گوش

شنیدم هر آنچ او بگفتی به هوش

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

روایت کند موبد موبدان

که چون عالم آشفته گشت از بدان

روایت کند موبد روزگار

که بگرفت دغدو۲ به زرتشت بار

نکو بشنو این قصه‌ی ارجمند

ز گفتار آن موبد هوشمند

بگفتم من این قصه‌ی باستان

ز گفتار موبد سَرِ راستان

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

555

 بیامد به زرتشت پاکیزه رای،

همان روز، بهمن، به امر خدای

درخشنده از دور مانند هور؛

بپوشیده یک‌ دست جامه ز نور

به زرتشت گفتا که: برگوی نام!

چه جویی ز دنیا، چه داری تو کام؟

بدو گفت زرتشت که ای نیک˙رای!

نجویم همی جز رضای خدای

مردام همه سوی فرمان اوست؛

ازی˙را که هر دو جهان ز آن اوست

به‌جز راستی می‌نجوید دلم؛

به گرد کژی می‌نپوید دلم

اگر امر یزدان به‌جای آورم،

همه کام دل زیر پا آورم

ولیکن گمانم که هستی مرا،

به نیکی، تو، ای پاک‌تن! رهنما

چو بشنید بهمن فرشته از او

سخن‌هایِ درخورد، گفتا بدو

که: برخیز! تا پیش یزدان شوی؛

هر آنچَت مراد است از او بشنوی

همان‌گه زراتشت بر پای خاست،

چو بهمن نمودش بدو راه راست

 .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

۱. ردان: بزرگان

۲. دغدو: نام مادر زرتشت

 

*  توضیح: در دنباله‌ی مروز تاریخی بر شعر کهن فارسی در ستون صحبت گل این چند بیت از صفحات گوناگون زراتشت‌نامه سروده‌ی کی‌کاوس رازی گزیده شده تا نمونه‌یی از  سروده‌های آغازه‌ی سده‌ی هفتم قمری به دست داده شده باشد. رراتشت نامه از آن رو قابل تامل است که نفوذ زبان عربی که زبان عمومی‌ی سده‌ی ششم  و هفتم بود در آن بسیار اندک است.

 
           
       

بالای صفحه