_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۶۱۴ ـ جمعه ۱۵ دی ۱۳۹۱

  No. 614 - Friday 4 January 2013

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

پرویز ناتل خانلری

[۱۳۶۹ ـ ۱۲۹۹ خورشیدی / ۱۹۹۰ ـ ۱۹۲۰ میلادی]

ماه در مرداب

 

 

آب آرام و آسمان آرام

دل ز غم فارغ و روان پدرام

سایه‌ی بید بُن فتاده در آب

زلف ساقی در آبگینه‌ی جام

ای خوشا عاشقی بدین هنگام

سایه‌ی بید بُن فتاده در آب

بر سر موج سیم‌گون مهتاب

مرغ شب◦خوان ز دور در آواز

ماه چون دل◦بری فکنده حجاب

تن سیمین بشوید اندر آب

 

 

 

مرغ شب◦خوان ز دور در آواز

در دل از بانگ‌اش اندُهی دل◦ساز

خاطر از یاد یار مالامال

دل پر از آرزوی دور و دراز

مرغ اندیشه مانده از پرواز

خاطر از یاد یار مالامال

 مست بیم فراق و شوق وصال

آسمان چون پرند مینا رنگ

مه بر آن با هزار غنج و دلال

کرده تنهایی‌اش اسیر ملال

 

 

 

آسمان چون پرند مینا رنگ

آب چون آبگینه‌یی بی رنگ

کرجی‌بان مکن شتاب به راه

نکند دل به بازگشت آهنگ

اندکی نرم‌تر درنگ درنگ!

کرجی‌بان مکن شتاب به راه

سیم‌ات ار باید آن‌چه خواهی خواه

دل بی‌تاب تازه رفته به خواب

مکن آرام او به خیره تباه

در دلِ آبدان ملرزان ماه

 

 

 

دل بی تاب تازه رفته به خواب

گرد کافور بیخته مهتاب

آب آرام و آسمان آرام

ماه خوش خفته در بُن مرداب

روی دل◦دار بیند اندر خواب

آب آرام و آسمان آرام

دل ز غم فارغ و روان پدرام

سایه‌ی بید بُن فتاده در آب

زلف ساقی در آبگینه‌ی جام

ای خوشا عاشقی بدین هنگام

 

۱۳۱۶

 








 

منصور اوجی

عشق

 

سهره‌یي پريد

سهره‌یي نشست

در درونم اين چراغ از كجاست؟

 

در شبي چنين كه ظلمت از هزار سو گشوده دست

خاك را به روشني كشانده‌ام

خاك و باد و ماه را

آب چاه را.

 

عكس كيست در درون آب؟

عكس كيست اين؟

( ماهيان به  پيشواز ماه مي‌روند و

                            شاعران به شاعري)

 

 

 اين خراب را كه چفت و بست زد ؟

اين شكسته را كه بست؟

عشق !  عشق !  عشق !

خاك را به روشني كشا نده‌ام

در دورنم اين چراغ از كجاست؟

خوش به موقع آمدي بيا!

لادني كه در بهار بشكفد گل است

 

سهره‌یي پريد

سهره‌یي نشست.

 

خرداد ۱۳۶۶


 

صفورا نیری

اردیبهشت

 

یک ضلع، پنجره

            با پشت‌دری‌های کشیده

یک دست، روح

            رنگِ آفتاب ندیده

یک جنگل، قلب

            که از شاخه‌های درهم و پیچیده‌اش

            انبوه، انبوه، سینه سرخ

                                    پریده

یک حنجره‌ی ساکت، آواز

یک ساز، که با نوازش زخمه

به سرفه می‌افتد . . .

 

این است . . .

 

برخیز !

پشتی‌ی در را که خم شده بشکن

راست، سبز، سرسبز

با این بلندترین سرو

دستی بده!

سازِ نسیم را

ماهور کوک کن

از برگ

پیراهنی بپوش!

در ضلع آفتابی‌ی این باغ

بنشین

آن‌گاه، اردیبهشت را

یک جرعه کن

            بنوش!

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره‌ی ۶۱۴ ـ جمعه ۱۵ دی ۱۳۹۱

  No. 614 - Friday 4 January 2013

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

عطاّر

فریدالدّین ابوحامد محمّد عطّار کَدکنی‌ی نیشابوری

[ پایانه‌ی سده ششم تا آغازه‌ی هفتم قمری /  ۱۳ میلادی]

 

 

پیر ما وقت سحر بیدار شد

از در مسجد بر خمار شد

 

از میان حلقه‌ی مردان دین

در میان حلقه‌ی زنار شد

 

کوزه‌ی دُردی به یک دم درکشید

نعره‌‌یی دربست و دُردی‌خوار شد

 

چون شراب عشق، در وی کار شد،

از بد و نیک جهان بی‌زار شد

 

اوفتان خیزان چو مستانِ صبوح

جامِ می بر کف، سوی بازار شد

 

غُلغلی در اهل اسلام اوفتاد

کـ ای عجب این پیر از کُفّار شد.

 

خلق را رحمت همی آمد بر او

گرد او نظّاره‌گی بسیار شد

 

پیر رسوا گشته، مست، افتاده بود

تا از آن مستی، دمی، هشیار شد

 

گفت: اگر بدمستی‌یی کردم رواست

جمله را می‌باید اندر کار شد

 

شاید ار در شهر بد مستی کند

هر که او پُر دل شد و عیّار شد.

 

خلق گفتند: این گدایی کشتنی‌ست

دعوی‌ی این مُدّعی بسیار شد.

 

پیر گفتا:  کار را باشید هین!

کـ این گدای گَبر، دعوی◦‌دار شد.

 

صد هزاران جان نثارِ روی آنک

جان صدیقان بر او ایثار شد.

 

این بگفت و آتشین آهی بزد

و آن‌گهی بر نردبانِ دار شد

 

از غریب و شهری و از مرد و زن

سنگ، از هر سو، بر او انبار شد

 

پیر، در معراجِ خود چون جان بداد

در حقیقت، محرم اسرار شد

 

جاودان اندر حریمِ وصلِ دوست

از درختِ عشق برخوردار شد.

 

قصه‌ی آن پیرِ حلاج این زمان

انشراحِ۱ سینه‌ی ابرار شد

 

در درون سینه و صحرای دل

قصه‌ی او رهبرِ عطار شد

 

 

۱. انشراح: گشاده شدن

 












 

کمال الدین اسماعیل

خلاق المعانی کمال الدین اسماعیل اصفهانی

[ سده‌ی هفتم قمری / ۱۳ میلادی]

 

هرگز كسي نداد بدين سان نشان برف
گويي كه لقمه‌یی ست زمين در دهان برف
مانند پنبه دانه كه در پنبه تعبيه‌ست
اجرام كوه‌هاست نهان در ميان برف
چاه مقنع
۱ است همه چاه خانه‌ها
انباشته به جوهر سيماب سان برف
بي نيزه هاي آتش و بي تيغ آفتاب
نتوان به تيرماه كشيدن كمان برف
از بس كه سر به خانه‌ي هر كس فرو كند
سرد و گران و بي مزه شد ميهمان برف
گرچه سپيد كرد همه خان و مان ما
يا رب سياه باد همه خان و مان برف
وقتي چنين نشاط، كسي را مسلم است
كـ‌ اسباب عيش دارد اندر زمان برف
هم نان و گوشت دارد هم هيمه هم شراب
هم مطربي كه برزندش داستان برف
معشوقه ي مركب از اضداد مختلف
باطن به سان آتش و ظاهر به سان برف
گلگونه يي بود به سپيد آب بر زده
هر جرعه‌یي كه ريزد در جرعه‌دان برف
تا رنگ و روي خويش نمايد بر اين قياس
بعضي از آن باده و بعضي از آن برف
نه همچو من كه هر نفس‌اش باد زمهرير
پيغام هاي سرد دهد از زبان برف
گر قوتم بدي ز پيی قرص آفتاب
ب
ر بام چرخ رفتمي از نردبان برف

 

۱. چاه مقنع: چاه نخشب . چاهی است که  هاشم بن الحکیم معروف به المقنع  با  جادوگری هر شب ماهی از آن چاه برمی آورد و روشنایی آن ماه تا چار فرسخ می‌رسید.

 


 

رکنِ دعویدار

ملک‌الشعرا امام رکن‌الدین محمد دعویدار قمی

[ پایانه‌ی سده ششم تا آغازه‌ی هفتم قمری /  ۱۳ میلادی]

 

مه چو روی تو نباشد به جهان آرایی

سرو چون قدّ تو نَبوَد به چمن پیرایی

راستی را به سر چارسوی حسن و جمال

دل‌˙بران‌اند ولیکن نه بدین زیبایی

و این عجب نیست که هم بر سر کوی غم عشق

عاشقان‌اند و لیکن نه بدین رسوایی

چون قبابندی و برقع بگشایی ر دو رخ

سرو و گل توبه کنند از کَشی۱ و رعنایی

پایه برتر کشم از چرخ و کنم جان قربان

گر تو بی ترکش و قربان۲ ز درم بازآیی

فرخ آن زلف چو عنبر که ز اقبال بیافت

این که بر سنبل خطّ تو کند لالایی

حلقه‌ی گوش تو را حلقه به گوشم که ورا

هست با زلف و رخ‌ات زَهره‌ی پهلوسایی

عارض‌ات بود، در آمد خط و خو‌ش‌تر کردش

وه چه خوب است و خوش آن عارض و آن طغرایی۳

خط مشکین تو درهم شده با شیرین لب

همچو عطار نماید به بر حلوایی

زلف پرچین تو خیل خِرَدم یغما کرد

و این خطا نیست به نزدیک بت یغمایی

دهن تنگ تو را هست به خروار شکر

میل خوبی‌ش نگر و آن همه شکّرخایی

عاشقان را رخ خوب تو چو گنجی‌ست روان

لیک زلف تو بدو می‌کند اژدرهایی۴

طرفه‌تر این همه خون ریختن نرگسِ توست

با همه سستی و بیماری ناپروایی

روی روشن سوی دیوار فراق آوردم

به گل تیره چه خورشید همی اندایی

بربودی ز بتان گوی به نیکو رویی

همچو از خلق جهان خواجه به نیکو رایی

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . 

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . 

 

۱. کشی: حالت و چگونگی کش . تندرستی .خوشی . گشی هم آمده است

۲. قِربان: کمان‌دان و آن دوالی باشد که در ترکش دوخته حمایل وار در گردن اندازند به طوری که ترکش پس دوش می‌نماید و گاهی سواران کمان خود را در آن دوال نگاه دارند.

۳. طغرایی: به استعاره کمانچه‌ی ابرو

۴. اژدر: مار بزرگ

 
           
       

بالای صفحه