_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۶۱۱ ـ جمعه ۲۴ آذر ۱۳۹۱

  No. 611 - Friday 14 December 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

منوچهر شیبانی

[۱۳۷۰ـ ۱۳۰۳خورشیدی /  ۱۹۹۱ ـ ۱۹۲۴ میلادی ]

ستایش

 

 

تو را می‌ستایم

            از گنبد بلورینِ جام

                        و دودِ گل◦دسته‌ی انگشتانم

که التجایم را

            چنین عابدانه

                        به ژرفای درگاهِ زمینی‌ی تو

                                                فرو می‌ریزد

                                                ای زنْ‌خدای عظیمِ ژرفاها

سر بر ستون‌های نیاز داغِ آستانه‌ات

                        می سایم

                            تا شمعِ وجودم را

                                    برافروزم

                                      در محراب سیاه‌کاری‌های تو

به گناه پاک‌بازی

            تازیانه‌های تحقیرت را

                        پیچ وتاب خورده‌ام

و اینک

توبه ی من

            و رحمتِ تو!

مرا به تقدس آستانه‌ات پناه‌بخش

                                    ای

                                    زن‌ْخدای زمینی‌ی من.

دانش‌هایم را بسوز

       که ره‌آوردِ سالیانم است

             در زبانه‌های هوسِ کوره‌ی جهنمی‌ی آغوش‌ات

و گلزاران بی‌گناهی‌ام را

            در قوس و قزحِ رویایی

                        که فریب بود

                                    در نبرنگِ زمستانی

سرخْ‌مارانِ اضطراب را

                        چنان بر حفره ی چشمان‌ام

                                                لانه ساخته‌ای

که مرگ را

            زیستنی بیانگارم

                        در پهنه‌ی سیاه‌کاری‌ی تو

و فرود جاودانه را

            بر ژرفای گور خزه گرفته‌ات

                                    ای زنْ‌خدای

                                                بی‌همتای

                                                            زیبای

                                                                  نیستی

شبی را

      که با آسمانْ‌خدای روشنی

                                    سر آوردی

                                                به یاد می‌آری

به یاد می‌آری

            کمانِ ساق‌هایت

                        ژوبینِ آذرخش را

                                    به لجه‌های قیر می‌نشاند.

که خیال‌ات

            پای گرفت

از کمرگاه خیر

            و تهیگاهِ شر

زاده‌ات را

      چنان نشاندی بر من

                          تا

                          تهی‌ام کند

                                    از هرچه هستم

و اینک

    چنان ترفندی بافته‌ای مرا

تا نفرین‌ها را

            به تمسخر

                        نشینم

                              در تنگنای آغوش‌ات

و تیره‌گی بنوشم

            کودکانه

                 از ستاره‌گان کبودِ

                                    سینه‌ات

که متلاطمِ پیچ و شکنِ گیسوان توفان‌زده‌ی توست.

 

نازنین نظام شهیدی

[۱۳۸۳ ـ ۱۳۳۳ خورشیدی / ۲۰۰۴ ـ ۱۹۵۴ میلادی]

دو شعر

 

 

۱) اژدهاي سياه

 

نه صدايي ،نه روشنا

خانه خاموش است .

وقتي سيم و شماره گير

اژدهاي سياهي است.

گوشي تلفن خفته

گردونه هاي زنگ فراموش

زنگي كه معني دميدن روز است

و امواج عشق را در مدار حيات

       تا انتهاي زمان پيش مي برد.

 

 

خانه خاموش است

اژدهاي سياه روي روز خوابيده است.

 

 

 

۲) قرن مفرغ

 

تا دست هاي مرا رها كرديد

در كوچه گم شدم

 

و تا باز بگردم

از من

جز چند ذره نامریي

و چند تراشيده‌گي‌ی حرف

هيچ در هواي كوچه نمي چرخد

 

 


 

 

مهرداد فلاح

پرده خوانی

 

 

 

نترس.  .  . این پسر، این سهرابی که من می شناسم

خیال مردن ندارد!

زخم کهنه‌اش را برمی دارد

توی کوچه ها وُ خیابان ها راه می افتد.  .  . جار می کشد

این طورهاست که عاقبت

رخش را به نام خودش می کُند.  .  . دور بر می دارد

 

آهای.  .  . مراقب این بچه‌ها باش!

پشت این میدان

مدرسه‌یی‌ست که تابستان هم نمی‌تواند دَرش را ببندد

بچه ها را دور این دایره آن قدر می‌چرخانند

که نقش پدر را از بر می خوانند

روی صحنه

به هر کس که دشنه را دقیق تر.  .  .    بیست می دهند

غصه نخور.  .  . این پرده‌یی که من می بینم

تمامی ندارد!

بروم شاهنامه را دوباره بنویسم

 



















 

 

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره‌ی ۶۱۱ ـ جمعه ۲۴ آذر ۱۳۹۱

  No. 611 - Friday 14 December 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

نظامی

حکیم جمال‌الدین ابومحمد الیاس نظامی‌ی گنجوی

[پایانه‌ی سده‌ی ششم تا آغازه‌ی هفتم قمری / ۱۳ میلادی]

 

با تو پدید می‌کنم حال تباه خویش را

تا تو نصیحتی کنی چشم سیاه خویش را

سرزنشم مکن که تو شیفته‌تر زمن شوی

گر نگری در آینه روی چو ماه خویش را

ترک فراق را به من راه مده تو هان و هان

چون به تو ره نداده‌ام شحنه‌ی آه خویش را

چون به تو پشت داده‌ام خیره کشی چنان مکن

کـ از تو به دیگری برم پشت و پناه خویش را

چاه زنخ چو کرده‌ای مسکن یوسف دلم

دلو عنایتی فرست یوسف چاه خویش را

خشک چو نافه می شود خونم از آن که می‌کنی

دایره‌یی ز مشک تر زلف سیاه خویش را

گر چه زبان عذر من لال شد از خجالت‌اش

بر کرم‌ات نوشته ام عذر گناه خویش را

بنده نظامی‌ی تو شد پیش تو . . . قول زن!۱

جامکی‌یی ده از وفا چاوش راهِ خویش را

 

۱. این مصرع مغشوش است و به همین شکل در نسخه های موجود از نظامی آمده است.

 


 

ضیا خجندی

خواجه ضیاء الدین مسعود خجندی‌‌ی پارسی

[پایانه‌ی سده‌ی ششم تا آغازه‌ی هفتم قمری / ۱۳ میلادی]

 

روی‌ات به حُسن، عالمِ جان را کمال داد

عشق‌ات به لطف، چهره‌ی دل را جمال داد

گه چهره‌ی تو شعله‌ی ماه تمام داشت

گه طره‌ی تو نفحه‌ی باد شمال داد

بنگر بدین طلسم که شب را به مشک ناب

آمیختند و زلف تو را مشک و خال داد

خرسند‌یی که داد مرا از قدوم او

فرّ قدوم خسرو نیکو خصال داد

دل تحفه داد عشق تو را هم ز خونِ دل

بپذیر کـ آن‌چه داد ز وجه حلال داد

چشمم ز حسرت تو حکایت ز نیل کرد

جسمم ز فرقت تو نشانی ز نال۱ داد

حالم چنین ز عشق تو  و زنده‌ام هنوز!

آری خدای داشت۲ ببخشد چو حال داد

روی‌ات که داشت همچو خیالی مرا ز حجر

دوشم پیام وصل به دست خیال داد

محروم در جهان نه من‌ام از وصال و بس

بس عاشقا که جان به امید وصال داد

 

۱. نال: رشته‌ی نازک که درون نی است

۲. داشت: ثروت

 

تاج بخارایی

صدرالشریعه  تاج‌الدین عمر بن مسعود بخارایی

[پایانه‌ی سده‌ی ششم تا آغازه‌ی هفتم قمری / ۱۳ میلادی]

 

 

۱

ترکی که به‌کشتن من آورد برات

درچشمه‌ی نوش دارد او آب حیات

باران سرشک من چو بسیار آمد

بر لعل لب چون شکرش رست نبات

 

۲

با دل گفتم عتیب۱ او کی برسد

در بردن دل فریب او کی برسد

دل گفت هر آن‌چه از تو خواهی تو بده

تا خط نارد حسیب۲ او کی برسد.

 

۳

جوری که براین دل‌شده پیوست رود

زآن طره‌ی جعدو نرگس مست رود

از پای رود آدمی و بنده‌ی تو

روزی که تو را نبیند از دست رود.

 

 

۴

هرگز باشد ز روی باز آمدن‌ات

رنگی بینم ز بوی باز آمدن‌ات

سر در خس غم همچو تذروم لیکن

پیوسته در آرزوی باز آمدن‌ات .

 

 

۵

از مشک به گل◦برگ تو بر زنجیره‌ست

پیش رخ تو چراغ گردون خیره‌ست

تو چون قلمی و من چو کاغذ که چنین

از رفتن تو جهان به‌من بر تیره‌ست .

 

 

۱. عتیب: عتاب

۲.حسیب: حساب








 

 

 
           
       

بالای صفحه