_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۶۰۸ ـ جمعه ۳ اذر ۱۳۹۱

  No. 608 - Friday 23 November 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

احمد شاملو

[۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۴ خورشیدی / ۲۰۰۰ ـ ۱۹۲۵ میلادی]

آشتی

 

- اقیانوس است آن :

    ژرفا وبی کرانه‌گی ،

    پروازوگردابه وخیزاب

                        بی آن که بداند .

 

 

    کوه است این :

    شُکوه ِ پا دَرجایی ،

    فرازوفرود وگردن کشی

بی این که بداند .

 

   

    مرا امّا

            انسان آفریده‌ای :

    ذره‌ی بی‌شکوهی

                        گدای پَشم وُ پشک ِجانوران ،

    تا تورا به خواری تسبیح گوید

    ازوحشت ِقهرت برخود بلرزد

    بی‌گانه ازخود چنگ درتو زند

    تا تو

کُل باشی .

 

 

    مرا انسان آفریده ای :

    شرم‌سارِ هرلغزش ِناگزیرِ تن‌اش

    سرگردان ِعرصات ِدوزخ وسرنگون ِچاه‌سارهای عفن :

    یا خشنود ِگردن نهادن به غلامی‌ی تو

    سرگردان ِباغی‌ بی صفا با گل‌های کاغذین .

 

 

    فانی‌ام آفریده ای

    پس هرگزت دوستی نخواهد بود که پیمان به آخر برد .

 

 

    برخود مبال که اشرف ِآفرینه‌گان ِتواَم من :

     با من

خدایی را

شکوهی مقدرنیست .

 

  

5

 

 

  - نقش ِغلط مخوان

هان!

    اقیانوس نیستی تو

    جلوه‌ی سیال ِظلمات ِدرون .

    کوه نیستی

    خشکینه‌ی بی انعطافی‌ی ‌محض .

    انسانی تو

    سرمست ِخُمب ِفرزانه‌گی‌یی

    که هنوز ازآن قطره یی بیش درنکشیده

    ازمعماهای سیاه سربرآورده

    هستی

معنای خود را با تومحک می زند .

 

 

    ازدوزخ و بهشت وفرش وعرش برمی‌گذری

    ودایره‌ی حضورت

    جهان را

             درآغوش می گیرد .

 

 

    نامِ تواَم من

    به یاوه معنایم مکن !

فروردین ۱۳۶۴

 

 عسگر آهنین

چهار شعر

 

۱) تصمیم

 

من سرنوشت گل سرخ را

دیگر به دست باد نخواهم داد

در پای هیچ در بسته‌یی

گل را، به نام عشق، روی پلّه‌ها رها نخواهم کرد

تا آن زمان که در به روی من بگشایی،

آن را، به رسم امانت

در قلب خاطره‌یی از تو می‌نشانم

تا سرخ ِ سرخ بماند.

۱۶ آوریل ۲۰۱۲

 

۲) عاشقانه ها در باد

 

باید، شبی که ماه تمام است

اشعار عاشقانه ی خود را

بالای برج شهر بخوانم

دلگفته های خود را

با جاذبه‌ی ماه در آمیزم

تا واژه های مرا باد

آن شب به گوش تو برساند.

۲۱ آوریل ۲۰۱۲

 

۳) رنگ چشمان تو

 

چشم‌های تو چه رنگی بودند؟

آن‌قدر فاصله افتاد میان من و تو،

رنگ چشمان تو از یادم رفت.

من، فقط می‌دانم

یاد چشمان تو با طعم عسل همراه است.

۱۷ سپتامبر ۲۰۱۲

 

۴) چار فصل من

 

من با تو، همزمان، چهار فصل جهان‌ام

سبزم،

آبی‌ام،

طلایی‌ام،

سپیدم.

رنگ مرا نگاه تو تعیین می کند.

۲٣ سپتامبر ۲۰۱۲

 


 

مه‌ناز طالبی طاری

دو شعر

 

۱) آفتاب‌پرست

 

سپیدارهای جوان و هنوز عریان

آسمانِ خالی از ابر و این آبی‌ی خندان

سقف‌های قرمز و قابِ سپید پنجره

جوانه‌های صورتی رنگِ اُرکیده‌ی کنار آینه

آوازِ پرنده‌های دیوانه‌ی یُوشیماتسو

و بهار . . .

وای!

من آفتاب پرست‌ام!

 

۴ مارس ۲۰۱۱

۲) سایه‌ها

 

سایه‌ها

وزن ِ خورشیدند

بر تمام ِ شانه‌های زمین

وقتی که خاطرت

از حاشیه‌ی دیوار ِ کوتاه ِ روز می‌گذرد

و رد ِ تنهایی‌ام را

تاریک تاریک

می‌خراشد

دوم سپتامبر ۲۰۱۱






 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۶۰۸ ـ جمعه ۳ اذر ۱۳۹۱

  No. 608 - Friday 23 November 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

جمال‌الدين

جمال‌الدين محمد عبدالرزاق اصفهانی

[پایانه ی سده‌ی ششم  قمری / دوازدهم میلادی]

 

خون شد ز فرقت تو دل مهربان من

بر بست رخت از غم هجر تو جان من

خوش می‌گذشت با تو مرا مدتی به کام

هجری بدین صفت نبد اندر گمان من

بی وصل دلکش تو تبه گشت کار من

بی روی مهوش تو سیه شد جهان من

دعوی‌ی دوستی‌ی من و مهر می‌کنی

و آن‌گاه بشنوی سخن دشمنان من

شادی‌ی دشمنان و فراق و جفای یار

هست از هزارگونه زیان بر زیانِ من

ناکرده هیچ جرم براندی مرا زخویش

آه ار به دوستان رسد این داستان من


 

ظهیر

ابوالفضل ظهيرالدّين طاهر فاريابى

 [سده‌ی ششم  قمری / دوازدهم میلادی]

 

شرح غم تو لذت شادی به‌جان دهد

 وصف لب تو طعم شکر در دهان دهد

طاوس جان به جلوه درآید ز خرمی‌

گر طوطی‌ لب‌ات به حدیثی زبان دهد

شمعی‌ست چهره‌ی تو که هر شب ز نور خویش‌

پروانه‌ی عطا به مه آسمان دهد

خلقی ز پرتو تو چو پروانه سوختند

کس نیست کـ از حقیقت روی‌ات نشان دهد

زلف‌ات به جادویی ببرد هر کجا دلی ست‌

وآن‌گه به چشم و ابروی نامهربان دهد

هندو ندیده‌ام که چو ترکان جنگ◦جوی‌

هرچ آیدش به دست به تیر و کمان دهد

جز زلف و چهره‌ی تو ندیدم که هیچ◦کس‌

خورشید را به ظلمت شب سایبان دهد

مقبل کسی بود که ز خورشید عارض‌ات‌

هجران‌ش تا به سایه‌ی زلف‌ات نشان دهد

گر در رخم به خندی بر من منه سپاس‌

کـ آن‌خاصیت به من، رخ چون زعفران دهد

وقت است اگر لب تو به عهد مُزوری‌

بیمار عشق را شکر و ناردان دهد

ماییم و آب دیده که سقای کوی تو

صد مشک ازین متاع به یکتای نان دهد

 آن بخت کو که عاشق رنجور قوتی‌

بر این دل ضعیف و تن ناتوان دهد

و آن تاقت از کجا که صداعی۱ ز درد دل

در بارگاه خسر خسرو نشان دهد

فریاد من ز طارم گردون گذشت و نیست

امکان آن که زحمت آن آستان دهد

نه کرسی‌ی فلک نهد اندیشه زیر پای

تا بوسه بر رکاب قزل ارسلان دهد

 

     ۱. صداع : دردسر

 

 

عمادی

امیر عمادی‌ی شهریاری

[سده‌ی ششم  قمری / دوازدهم میلادی]

 

ای زلف و رخ‌ات سپهر و اختر

وی روی و لب‌ات بهشت و کوثر

گویان ز پی‌ی تو ما دل و دل

جویان تو ز نزد ما زر و زر

طوطی‌ی سیاه◦کاسه۱ در لب

طاووس سپیدکار۲ در بَر

عشق‌ات بره‌ی دو مادر آمد

هرگز نشود نزار و لاغر

ای دوستی رخ تو ما را

آید ز غم تو بوی مادر

بر یک ذرّه ز خاک پای‌ات

شد دارالمک جان مقّرر

از ما بپذیر جان اگر چه

در خورد تو نیست این محقّر

جز روح امین مگس نباشد

آن‌جا که لب تو گشت شکّر

 

     ۱. سیاه◦کاسه : بخیل

     ۲. سپید‌کار: بی‌آزرم

 


 

بیغو ملک

الملک‌المعظم بیغو ملک

[پایانه‌ی سدهی ششم تا آغازه‌ی سده‌ی هفتم قمری / دوازدهم ـ سیزدهم میلادی]

 

 

دیده ز جمال یار باید

آن بهره که از بهار یابد

نی‌ نی ز بهار کی توان یافت

هرج آن ز جمال یار یابد

از بوی چو گلستان او دل

گل جوید لیک خار یابد

گفتم که مبند زلف را، گفت :

این فتنه کجا قرار یابد

روزی که جفا پرست شد یار

آن روز زمانه کار یابد

چون او نتوان به عمرها یافت

هر دم چو من او هزار یابد

 








 
           
       

بالای صفحه