_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۹۹ ـ جمعه ۳۱ شهریور ۱۳۹۱

  No. 599 - Friday 21 September 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

علی باباچاهی

پاییزی

 

 

شاید چیزی

            در زمزمه‌ی باران پاییزی باشد

پس بزند دستی

            زرد و بنفش پیاده‌روها را

                                    جعبه‌ی سبز پیدا کند

چند گل اشرفی کنار دست تو بنشاند.

در تن هر قطره‌ی باران

                     شاید

                        لفظ درخشانی باشد

                                    که طوطیان

                                                به تکلّم

نقل و نباتی

            که کودکان گم‌شده را

                        به خانه فراخواند

شاید

    صف بکشند از همه سو

                        کوزه‌های ترک‌خورده‌ی شراب

خانه پر از ارغوان شود

دست

     شود شاخه‌ی الماس در هوا

بر نوکِ پا

       هفت دختر شرقی

                    آتشی افروزند

                        برگ و بر قالی‌ی کرمانی را

 

صاعقه‌یی از تن ساقی

                        شاید

چرخ زند دایره‌ی مستان را

عشق

    گل مجلس پاییز شود

مرگ

   به کنجی بنشیند

تا نشود یایمال

            عشوه‌ی رامشگران

چهره به برگ گل این عجوزه بپوشاند

شیونی

     از هیچ روزنی

             نشکند آبگینه‌های هوا را

قطره‌ی خونی

            گویا به خاک از پر مرغی چکیده است

 

هفت شب و روز

            خیمه بر ایوان ابر

                        عاشق باران

                                    شاید

دریابد راز رامشگرانی

            که صف مرده‌گان

                        به کفی از شراب

                                    می‌فروشند.

 


 

منصور خاکسار

[۱۳۸۸ ـ  ۱۳۱۷ خورشیدی / ۲۰۱۰ ـ ۱۹۳۸ میلادی]

یک شعر از لس انجلسی ها ۱۹۹۷

 

صدای خودم

یا صدای شبیه به خودم را

از پیامگیرم

می‌شنوم

و درمی‌مانم

از خف◦آوای خسته‌یی‌

که گریبانم را رها نمی‌کند.

 

دقایقی به ساعت ۷ مانده است

از کار بازگشته‌ام

با روزنامه‌ی مچاله شده‌یی

 که در راه‌رو یافته‌ام

و یک بغل بار و         

بی‌حوصله‌گی

و آینه‌یی که

تاریکی گشوده است

برابر نخلی

که خواب سقفی دورتر را

می بیند.

و سال‌هاست آسمانی را تماشا نمی‌کند.

 

صدا را قطع می‌کنم

بدرقه بغضی که خواب از چشمانم می‌گیرد

و همواره انتظار حادثه‌یی را دارد

که اتفاق نیافتاده است.

این صدا

اگر از حنجره‌یی

          ـ  نزدیک ترـ

می شنفت

و با تلنگری بر نمی آشفت

 شاید این سفر     

 به گونه‌یی دیگر حک می‌شد،

حلقه‌یی که مفصل

به خاکی دیگر وامی‌نهد

بی آن‌که از خاطر بسپرد

جهان هنوز به معمایش پاسخ نداده است.

شب از درگاه خانه‌ام می‌خزد

و سایه‌ام گرداگرد اوست

غریبانه‌یی که

ـ هر شب ـ  

همرنگ دل◦شوره‌ی من است

با رویایم پیاله می‌ساید

و بر لب‌های ناگشوده‌ام

می خواند.

می دانم

که در این‌جا دعوت نشده‌ام

و چراغی که تنها می‌سوزد

در هیچ خاطره‌یی نمی‌ماند.

_______________________________________
 

شیما کلباسی

بی نام

 

شب که می خوابم از شعر بیدار می‌شوم

می خواهم بنویسم؛ می گویم:

نه.

نه. دیگر شعر نمی نویسم. شعری که اسم تو در آن پُر نباشد ،

پالتوی کارمندی‌ست در اداره‌ی دارایی

که همیشه آویزان است

ارباب رجوع که سراغ می گیرد

پالتو را نشانش می دهند:

هست.

و من می گویم:

الان که زمستان نیست!

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۹۹ ـ جمعه ۳۱ شهریور ۱۳۹۱

  No. 599 - Friday 21 September 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

خیّام

حکیم غیاث‌الدین ابوالفتح عُمَر بن ابراهیم خیام نیشابوری

[پایانه‌ی سده ی پنجم تا آغازه‌ی ششم قمری / یازذهم تا دوازدهم میلادی]

 

۱

چون نيست مقام ما در اين دهر مقيم،

پس بی می و معشوق خطايی‌ست عظيم.

تا کي ز قديم و مُحدَث اميدم و بيم؟

چون من رفتم، جهان چه مُحدَث چه قديم.

 

۲

چون آمدنم به من نبد روز نخست،

وين رفتن بی‌مراد عزمی‌ست درست،

برخيز و ميان ببند ای ساقی چست،

کـ اندوه جهان به می فرو خواهم شست.

 

۳

چون عمر به‌سر رسد، چه بغداد و چه بلخ،

پيمانه که پر شود، چه شيرين و چه تلخ؛

خوش باش که بعد از من و تو ماه بسی،

از سلخ به غره آيد، از غره به سلخ!‌

 

۴

جز راه قلندران می◦‌خانه مپوی،

جز باده و جز سماع و جز يار مجوی؛

برکف قدح باده و بر دوش سبوی،

می نوش کن ای نگار و بي‌هوده مگوی

.

۵

ساقی غم من بلندآوازه شده‌‌ست،

سرمستی من برون ز اندازه شده‌ست؛

با موی سپيد سرخوش‌ام کز می‌ی تو،

پيرانه سرم بهار دل تازه شده‌ست.

 

۶

تنگی می لعل خواهم و ديوانی،

سد رمقی بايد و نصف نانی،

وان‌گه من و تو نشسته در ويرانی،

خوش‌تر بود آن ز ملکت سلطانی

 

۷

من ظاهر نيستی و هستی دانم،

من باطن هر فراز و پستی دانم؛

با اين همه از دانش خود شرمم باد،

گر مرتبه‌یی ورای مستی دانم.

 

 ۸

از من رمقی به سعی ساقی مانده‌ست،

وز صحبت خلق بی‌وفايی مانده‌ست؛

از باده‌ی نوشين قدحی بيش نماند

از عمر ندانم که چه باقی مانده‌ست

 

 

 

عمعق

ابوالنجیب شهاب‌الدین عمعق بخارایی

[سده‌ی ششم قمری / دوازدهم میلادی]

 

ای نگار از بس که اندر دل◦بری دستان کنی

هر زمان ما را به عشق خویش سرگردان کنی

عاشقی با تو خطر کردن بود بر جان خویش

ز آن که نپسندی تو دل تنها که قصد جان کنی

زرق و افسون تو ای جادو نسب، بکر و به نیست

روزگاری تو که هر روزی دگر دستان کنی

گه ز گرد مشک بر خورشید نقاشی کنی

گه ز عنبر بر گل صدبرگ بر جولان کنی

گاه سنبل را حجاب توده‌ی نسرین کنی

گاه میدان را نقاب خرمن مرجان کنی

سد دل‌ها بگسلی چون زلف بر بند افکنی

نرخ لؤلؤ بشکنی چون آن دو لب خندان کنی

دیده‌ زاید مجلس ار تو پای در مجلس نهی

گل دهد میدان اگر تو روی زی میدان کنی

بخت خدمت‌کار گشت آن‌را که تو خدمت کنی

چرخ فرمان‌بر بود آن‌را که تو فرمان کنی

زلف شهرآشوب تو بر گل همی جولان کند

تو همی گرد روان و جان و دل جولان کنی

آیت حسنی که هر گه روی بنمایی به خلق

دیده‌های خلق را یک‌سر نگارستان کنی

ای صنوبر قد ندانی تو چه‌گونه فتنه‌ای

یا همی دانی به عمدا خویش‌تن نادان کنی

گه کنار دل◦بران چون حلقه‌ی گوهر کنی

گاه چشم بی‌دلان چون چشمه‌ی توفان کنی

هرزمان در دل◦بری بندی دگرگون افکنی

هرزمان در جادوی رنگی به دیگر سان کنی

خسته‌گی‌های سر زلف تو  نابه گشته تو

خط فرو آری همی تا درد بی‌درمان کنی

خوش بدی خوش‌تر شدی زین پس بسی خوش‌تر شوی

خوب‌رویا جهد کن تا سیرت خوبان کنی

دل فشانم پیش زلف‌ات جان فشانم پیش خط

هر چه خواهی کن که تو هرچه بخواهی آن کنی

خدمت خاک کف پای تو از دیده کنم

زآن که امروز ای صنم تو خدمت سلطان کنی


 

رشیدی

سیدالشعرا استاد ابومحمد رشیدی‌ی سمرقندی

[سده‌ی ششم قمری / دوازدهم میلادی]

 

آن نه زلف است آن که او بر عارض رخشان نهاد

صورت جور است کـ او بر عدل نوشروان نهاد

توبه و سوگند ما را تاب از هم باز کرد

زلف را تا تاب داد و بر رخ تابان نهاد

از دل من و از سر زلفین او اندازه کرد

آن که در میدان مدار گوی در چوگان نهاد

گر زند بر سنگ بوسه سنگ گردد چون شکر

یارب این چندین حلاوت در لبی نتوان نهاد

دیدم‌اش یک روز شادان و خرامان درکشی

همچو مه کـ او را خدای اندر فلک گردان نهاد

گفت مسم خوانی و بر عده‌ی من دل نهی

ساده دل مردی که دل بر وعده‌ی مستان نهاد

 
           
       

بالای صفحه