_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۹۸ ـ ۲۴ شهریور ۱۳۹۱

  No. 598 - Friday 14 September 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

هوشنگ ابتهاج ( هـ. الف. سایه)

چند شعر کوتاه

 

۱)  شاید

 

در بگشایید

 شمع بیارید

 عود بسوزید

 پرده به یک سو زنید از رخ ِ مهتاب  .. .

 

 شاید

 این از غبار ِ راه رسیده

 آن سفری همنشین ِ گم‌شده باشد . 

تهران ـ ۴ اردیبهشت ۱۳۳۱

 

۲) احساس

 

بسترم

صدف خالی‌ی یک تنهایی‌ست.

و تو چون مروارید

گردن‌آویز کسان دگری . . .

تهران ـ ۲۱ دی ۱۳۳۱

 

۳) سرخ و سفید

 

تا نیاراید گیسوی کبودش را

به شقایق‌ها؛

صبح فرخنده

            در آیینه نخواهد خندید!

تهران ـ ۱۳۴۹

 

۴)  فلق

 

ای صبح !

            ای بشازت فریاد!

امشب ، خروس را

در آستان ِ آمدن‌ات

                        سربریده‌اند !

تهران ـ ۱۳۵۰

 

۵) یادگار خون سرو

 

دلا دیدی که خورشید از شب سرد

چو آتش سر ز خاکستر بر آورد

زمین و آسمان، گل◦رنگ و گل◦گون

جهان دشت شقایق گشت ازین خون

 

نگر تا این شب خونین سحر کرد

چه خنجرها که از دل‌ها گذر کرد

ز هر خونِ دلی، سروی قد افراشت

ز هر سروی، تذروی نغمه برداشت

 

صدای خون در آواز تذرو است

دلا اين يادگار خون سرو است

 

تهران ـ ۱۹ آبان ۱۳۵۸

 

گراناز موسوی

مردن...

 

تن نمی‌دهم

نمی خواهم

اما تمام زمین در تنم می ریزد

تمام می شوم

 و آسمان وارونه رویای پرواز را

ریز

ریز

می‌کند

هرچه از دیروز فاصله می‌گیرم

ریزتر می شوم

و می‌دانم روزی خواهم بود

که آفتاب نمی ریزد

            به استخوان هایم

می دانم بدون من

پیراهن زمین پشت ورو نخواهد شد

باز هم آسمان وارونه

از

     باران

           خواهد

                   ریخت

وپیراهنی بر بند تر خواهد شد.

 

 


 

 

کامران بزرگ‌نیا

بر ايوان

 

 

 

صندلي‌ی خالي بر مهتابي

پيراهنِ سپيدِ آويخته بر پشتي

و گردي كه آرام

بال زنان

به‌سان پروانه‌‌هايِ خاكي رنگ

مي‌نشيند

بر ايوان

 

 

اين تويي، تو

تصويري كه دفن نمي‌شود.

اين تويي، تو

نشسته در عصرِ تابستان

بر ايوان

در گذرِ روزان و شبان

 


 

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۹۸ ـ ۲۴ شهریور ۱۳۹۱

  No. 598 - Friday 14 September 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

مسعود سعد

مسعود پسر سعد پسر سلمان لاهوری

[پایانه‌ی سده‌ی پنجم تا آغازه‌ی ششم  قمری /  دوازدهم میلادی]

 

از کرده‌ی خویشتن پشیمان‌ام

جز توبه ره دگر نمی‌دانم

کارم همه بخت بد بپیچاند

در کام، زبان همی چه پیچانم

این چرخ به کام من نمی‌گردد

بر خیره سخن همی چه گردانم

در دانش تیز هوش برجیس‌ام

در جنبش کند سیر کیوان‌ام

گه خسته‌ی آفت لهاوور۱ ام

گه بسته‌ی تهمت خراسان‌ام

تا زاده‌ام ای شگفت محبوس‌ام

تا مرگ مگر که وقف زندان‌ام

یک چند کشیده داشت بخت من

در محنت و در بلای الوان ام

چون پیرهن عمل بپوشیدم

بگرفت قضای بد گریبانم

بر مغز من ای سپهر هر ساعت

چندین چه زنی تو؟ من نه سندان‌ام

در خون چه کشی تنم؟ نه زوبین‌ام

در تف چه بری دلم؟ نه پیکان‌ام

حمله چه کنی که کُند◦ شمشیرم

پویه چه دهی که تنگ میدان‌ام

رو  رو ! که بایستاد شبدیزم

بس بس! که فرو گسست خفتانم

سبحان‌الله همی نگوید کس

تا من چه سزای بند سلطان ام

در جمله من گدا کی‌ام آخر

نه رستم زال زر نه دستان‌ام

نه در صدد عیون اعمال‌ام

نه از عدد وجوه اعیان‌ام

نی اهل مزاح و ضحکه و رنج‌ام

مرد سفر و عصا و انبان‌ام

از کوزه‌ی این و آن بود آبم

در سفره‌ی این و آن بود نانم

پیوسته اسیر نعمت این‌ام

همواره رهین منت آن‌ام

آن است همه که شاعری فحل‌ام

دشوار سخن شده‌ست آسانم

در سینه کشیده عقل گفتارم

بر دیده نهاده فضل دیوانم

نقصان نکنم که در هنر بحراَم

خالی نشوم که در ادب کان‌ام

از گوهر، دامنی فرو ریزد

گر آستیی ز طبع بفشانم

در غیبت و در حضور یک‌روی‌ام

در انده و در سرور یکسان‌ام

ایزد داند که هست همچون هم

در نیک و بد آشکار و پنهان‌ام

والله که چو گرگ یوسف‌ام والله

بر خیره همی نهند بهتانم

گر هرگز ذره‌یی کژی باشد

در من نه ز پشت سعد سلمان‌ام

 

۱.  لهاوور: لاهور

 

مختاری

ابوالمفاخر خواجه‌ی حکیم سراج‌الدین ابو عمر عثمان مختاری‌ی غزنوی

[ پایانه‌ی سده‌ی پنجم تا آغازه‌ی ششم ‌قمری / یازدهم میلادی]

 

جشن و نوروز دلیل‌اند به شادی و بهار

لاله رخسارا، خیز آن می‌ی گل بوی بیار

شب و روز از می و شادی و سماع دل◦بر

نبود خوب تهی دست و لب و گوش و كنار

دامن برقع هر لاله براندازد باد

گوشه‌ی هودج هر غنچه فرو گیرد خار

گاه در جلوه بگردند عروسان چمن

گاه در پرده بخندند بتان گلزار

افسر خویش مكلل۱ كند اكنون گلشن

كمر خویش مرصع كند اكنون كهسار

گرت از بلبل گم شد هوس این روزی چند

گوش زی نغمه‌ی آن بلبل خوش الحان دار

آن كمان پشت كه بر حلق و سرین و زانوش

ساخته در هم و تیر و صدف‌است و دینار

از نزاری‌ست شده پوست بر اندام‌اش خشك

شاید ار پوست شود خشك بر اندام نزار

اوست آن الكن با معنی و لفظ بی حد

اوست آن اصلع۲ با طرّه و زلف طرّار

دل او تافته از تافته زلفین وی است

ور نه چون زلف بتان بیش چرا نالد زار

همه اندام زبان است و به صد گونه بود

هر زبانی را در مدحتِ صاحب گفتار

 

۱. مکلل: تاج برسر نهاده شده

۲. اصلع: مرد بی‌موی پیش سر

 


 

معزّی

امیرالشعرا ابوعبدالله محمد  معزی‌ی نیشابوری

[پایانه‌ی سده‌ی پنجم تا آغازه‌ی ششم هجری قمری / دوازدهم میلادی ]

 

آن زلف نگر بر آن بر و دوش

و آن خط سیه بر آن بناگوش

هر دو شده پیش ماه و خورشید

ماننده‌ی حاجیان سیه پوش

بی گرمی و بی فروغ آتش

چون عنبر و مشک دوش بر دوش

آن داده به عاشقان غم و درد

و این برده ز عاقلان دل و هوش

سنبل خط  و لاله رخ نگاری‌ست

آن ماه سمن◦بر گل آغوش

از سنبل اوست نوش من زهر

و از لاله‌ی اوست زهر من نوش

گویند که یاد کن مر او را

و اندر غم او مباش خاموش

گویم که به حیله چون کنم یاد

آن را که نکرده‌ام فراموش


 

 

 
           
       

بالای صفحه