_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۹۷ ـ جمعه ۱۷ شهریور ۱۳۹۱

  No. 597 - Friday 7 September 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

محمدعلی سپانلو

رباط

 

زنجیرهای جادّه در پای رهزن است

کلیم کاشانی

 

غروب آفتاب

غلامان بربر

سوارانِ تاتار.

 

به دروازه‌ی بسته‌ی کاروانگاه

غلامانِ بربر صدا می‌زنند

                        آشپزخانه را

                        بارسالار را

                        پاسبان را.

 

کسی نیست تا صبحِ فردا.

شفق رو به تاریکی‌ی زودرس می‌گذارد

بیابان به اندوه تن می‌سپارد

دهانی گرسنه‌ست این مغرب سرد

که در خود کشیده‌ست

                        زنجیره‌ی کاروان را.

 

و در داخلِ چار دیوار

در امنیّت حجره‌اش

                        خانِ تاتار

لمیده‌ست بر بالش خواب و چشم‌اش بر آتش .  . .

به دل می‌شناسد نوای فروخورده

                                    یا بانگِ آزرده‌ی بنده‌گان را.

 

و این خیلِ مهجور، با پای رنجور، دستان آزاد

پناهی ندارد

به جز پشت دیواره‌ی این رباطِ غم‌انگیز.

به سوی کدامین رهایی گریزد

ندانسته، در راه‌های خطر خیز؟

سراب است آزادی‌ی او.

 

 

و در سایه‌بان سپهری ستمگر

به سرما و بی‌نامی و ترس

                        یک‌بار دیگر

غلامانِ بربر رها گشته‌اند.

و زنجیرشان عمقِ این وادی‌ی ناشناس است

و ترسی که از یاد صاحب فراموش کردند

و هیچ آتشی نیست جز حسرتِ فجر.

 

 

شبی دیگر است این

به مانند شب‌های پیشین

که باید به هرحال سر کرد

به امید فردا

که تاریکی و اضطراب‌اش بمیرد

سفر در اسارت

            دگر بار

                        دنباله گیرد

 

فروردین ۱۳۶۶

 

 

کبوتر ارشدی

دو شعر

 

۱) نخست ما بودیم . . .

 

حوای نیمه کاره‌اند      زن های شعر تو

نه سیب می دهند      نه گناه

شاید زمین تو           می ترسد از خدا

یا ممکن است          زبانم لال

آدم نبوده‌ای تا به حال.

 

۲

کسی را کنار تو جا می‌گذارم

مثل مریم

با بکارتی آسوده

به نشان ناتوانی‌ی خدا

 

کسی را کنار تو، از خودم

مثل مجدلیّه

که روی دست هایت بماند

 

مسیح خیال دختران زشت دست نخورده است

کنار تو

که پشت ماه پنهانی

صورتک،

پیدا شدی کنار من

که از ستاره عریان ترم


 

محمد حسین مُدل

دو شعر

 

 

۱

تا در تلاطمِ گیسوت

                        آواره شود

                                    باد

شب از کمانِ

                ابروی‌ات

                        گذر می‌کند

 

 

۲) آسمانِ غیب

طعمِ خموشِ من از

عمودِ لحنِ تو وقتی می‌افتد

می‌ریزم از بمیرمِ عشق

و بیدار می‌شوم

 

هر بار که بی تو از بمیرم می‌میرم

چقدر می‌میرم

 

و هر چه گریه که می‌ماند از پسِ آه

می‌پاشم بر آسمان و

تاغیب که می‌شویم با هم

زنده در دوباره هم

زنده‌گی کنیم.

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۹۷ ـ جمعه ۱۷ شهریور ۱۳۹۱

  No. 597 - Friday 7 September 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

بُلفَرَج

ابوالفرج (بُلفَرَج) پسر مسعود رونی

[سده‌ی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

 

بدیع نیست به شب دیدن ستاره در آب

به روز بین که سپهری‌ست پر ستاره بر آب

زمین چو آینه صورت نمای گشت مگر

ز گل نماند میان هوا و آب حجاب

گل غنوده به بوی از بهشت یافته به هر

چو نیک‌◦بختان برخاست با نشاط از خواب

تو گویی او را بلبل گه غنودن او

نموده بود به تلقین خواب راهِ صواب

کسی که رنگ غراب‌اش نماند اندر سر

ز روی عقل نباشد بر او دلیل شباب

چه‌گونه شد که جوان شد از آن سپس که نماند

درخت را به سر شاخ بر نشان غراب ؟

یکی به مستی بستان نگاه کن گویی

که ابر ساحت او را شراب داده به آب

ولیکن آن بین کـ از حد اعتدال گذشت

مگر که یابد از فرط آب  فعل شراب

تو این طراوت و این خرمی به دشت و به باغ

ز سعی‌ی میغ مدان و ز یمن شاه بیاب

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .  

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .  


 

ناکوک

ابوالعلا عطا پسر یعقوب کاتب غزنوی (ناکوک)

 [سده‌ی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

پاره‌یی از حکایت نبرد با ترکان

از برزونامه‌ی  ابوالعلا

 

یکی نعره زد برزوی نامدار

تو گفتی بغرید ابر بهار

به ترکان بگفتا که ای ریمنان۱

گرفتید کردادر اهریمنان

من‌ام شیر غرنده برزوی گُرد

ببینید اکنون ز من دست◦بُرد

ببستم دوبازوی هومان به بزم

کنون آمدم زی شما بهر رزم

سواری در آید ز توران سپاه

که با او بگردم به آوردگاه

ببیند که غرّنده برزوی نور

چه‌گونه نماید یکی دست زور

چو ترکان شنیدند زو این سخن

بیافسرد گویی روان‌شان به تن

به خرگاه سالار بشتافتند

بجستند او را و کم یافتند

ندیدند هومان ویسه به گاه

سراسر گرفتند افغان و آه

بسی زار بگریست هر کس بر اوی

و ز آن پس به برزو نهادند روی

برون تاخت گردی از آن لشکری

در آورد گه سر پر از داوری

بغرید بر برزوی شیر گیر

بدو گفت کـ ای نامدار دلیر

چه گویی همی گفته‌ی ناپسند

ز لاف اندر آیی به چرخِ بلند

 

دنباله در ستون سمت چپ

 

ـــــ دنباله ی قصیده ی ناکوک

 

تن خود فزون دانی از هم نبرد

نه گرم آزموده به گیتی نه سرد

نترسی تو از خشم افراسیاب

که بندی سپه‌دار توران به تاب

همین دم در آید شهنشه ز راه

ببارد به جنگ تو چندان سپاه

که شهر ختا زیر نعل ستور

بماند، سپه گردد از گرد هور

سزد گر تو بازوی هومان ز بند

رها سازی ای پهلوی ارجمند

از این کرده‌ی بد پشیمان شوی

بلا به بر شاه توران شوی

بخندید برزو ز گفتار اوی

بدو گفت کـ ای بد رگِ یاوه‌گوی

نخستین تو بر گوی تا کیستی؟

چنین ژاژخای، از پی‌ی چستی؟

به جز تو نیاید کسی پیش من

نی‌یی آگه از راه و از کیش من

ندیدی مرا روز پیکار و جنگ

که چون تیغ هندی بگیرم به چنگ

کنم کوه البرز را بر دو نیم

بود تیغِ خورشید از من به بیم

چو کرد این سخن برزوی گردباد

بغرید آن ترک، چون رعد و باد

به برزو بتندید کـ ای ناسپاس

مرا نام جرماس جنگی شناس

نبیره‌ی پشن تخمه‌ی زادشم

خداوند شمشیر و کوس علم

عقاب فلک را به ترکش کشم

همی پوست از ترک سرکش کشم

خم ار افگنم سوی چرخِ بلند

سر تاج کیوان  در آرم به بند

چه حاجت که گویم ز خود بیشتر

که باشد گواهی ز مردان هنر

بخندید برزو که بی‌هوده بس!

به هرزه مکن پشّه را در قفس

هنر پیش کن گاه کین در مصاف

چه باید به دست تهی کرد لاف

کمان را به زه کرد جرماس زود

خم چاچی۲‌اش را به کف در بسود

خدنگ عقابی پر تیز پر

که کردی ز سنگ و زسندان گذر

خدنگ‌اش چو بگشود و بگشاد شست

فرو جست برزو ز باره به پست

چو رد کرد آن چوبه تیر خدنگ

درآمد به زین و بیازید چنگ

عمود گران سنگ را برکشید

بدان ترک غرید و اندر رسید

چنان زد بر او گرز با زور دست

که با پاره در خاک گردید پست

بیافتاد بر خاک آن پهن دشت

غو و جوش ترکان ز مه بر گذشت

 

۱. ریمنان: جمع ریمن : مکار. عیار. حیله باز. حرامزاده و پلید

۲. چاچی: منسوب به چاچ . به‌طور کلی هر چیز منسوب به چاچ (نام شهری در ترکستان ) و کمان به ویژه کمان چاچی





 
           
       

بالای صفحه