_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۹۶ ـ ۱۰ شهریور ۱۳۹۱

  No. 596 - Friday 31 August 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

محمدرضا شفیعی کدکنی

دو شعر

 

۱) سرود ستاره

 

ستاره می گوید:

دلم نمی خواهد غریبه‌یی باشم

میان آبی ها.

 

ستاره می گوید:

دلم نمی خواهد صدا کنم اما هجای آوازم

به شب درآمیزد کنار تنهایی

و بی خطابی ها.

 

ستاره می گوید:

تنم دراین آبی

دگر نمی گنجد کجاست آلاله

که لحظه‌یی امشب ردای سرخ‌اش را به عاریت گیرم

رها کنم خود را

ازین سحابی ها.

 

ستاره می گوید

دلم ازین بالا گرفته می خواهم بیایم آن پایین

کزین کبودینه ملول و دل◦گیرم خوشا سرودن ها

و آفتابی ها.

۱۳۵۳

 

۲) منطق الطیر

 

به هیچ خنجر

این ریسمان نمی گسلد

 صدا می اید

یک ریز

روز و شب از باغ.

ـ چیو چیو ،

چَ چَ ،

                چَهْ چَهْ ،

چیُو چیُو

چَهْ چَهْ .

 

زلال زمزمه

جاری است زان سوی دیوار.

جلال می پرسد :

این مرغ را گلو هرگز،

ز کار خواندن و

خواندن نمی شود خسته.

 که با نوایش در هرم روز و

سایه‌ی شب ،

نگاه می دارد این باغ و

بیشه را بیدار ؟

 

ببین که

ــ می گویم : ــ

این سِحرِ عاشق است و سَحَر

یکی نرفته هنوز،

آن دگر کند آغاز ؛

 صدا یکی‌ست

ولیکن پرنده‌گان بسیار .

 

 

پرینستون ـ در فاصله‌ی ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷

 

شعری از

فرامرز سلیمانی

 

 

دستانم را به سوی تو می آورم
این گونه دستانم و من
دگرگون می شویم
تو را می نویسم
باقی می شوم باغی
 
سرشار بر و بهار...
این گونه شعرم
دگرگون می شود
در خون تو می رقصم
تا پرده ی رنگ
با ما یگانه شود
در سرشا ری و
دگرگونی
این گونه
با تو
دگرگون می شوم

 

 


 

فهیمه غنی‌نژاد

دوشعر

 

 

 

۱) كُلاژ جمعه

 

قیچی و چسب ندارم اگر

كه بچینم یك خیابان خلوت

چند درخت انبوه

كمی روزهای رنگی

و بچسبانم آنها را

در یك زمینه‌ی ساده،

شعری اما توی دفترم دارم

با چند درخت پُر شاخه

و یك خیابان كم‌عابر

رو به آن جمعه‌های دور.

 

 

 

۲) شبانه

با یاد فرهاد مهراد

یك كاسه آب

برای پشت سرت

كه بریزم و برگردی

با یك چمدان آب

سوغاتِ كوثر

 

این سیاه را

به نشانه‌ی شبانهات

تا صبح روز بعد

بر سر خواهم داشت.

 

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۹۶ ـ ۱۰ شهریور ۱۳۹۱

  No. 596 - Friday 31 August 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

جوهری

حکیم ابومحامد محمود جوهری‌ی صایغ هروی

[ سده‌ی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

الا یا جزع گون خرمن به گنج گوهر آبستن

ز نور پاک داری دل ز دود تار داری تن

چو ریزد آیت از مژگان بدوزی دامن خفتان

چو بینی آتش اندر دل بدّری پیش پیراهن

کنی در آستین مرجان نهی در بادبان لؤلؤ

بباری بربر از عنبر گنی دامن تر از لادن

ستانی آستین از خوید و مالی بر شقایق بر

شکافی بادبان بربید و سابی بر سمن دامن

بتازی اسب در میدان به زخم نعل بجهاند

ز دود تیره اسب تو  ز کان آتش روشن

ز پهلوی شبه هردم برون آری همی مرجان

ز روی تیر هر ساعت کنی پیدا همی روین

کَشَف یابد ز دَرّ تو علا بر کوه بالاور

صدف سازد ز اشک تو گهر در موج بحر افکن

گهی از دیده‌گان ریزی همی لؤلؤ چو پالونه۱

گهی از چشم‌ها بیزی همی مرجان چو پرویزن

ز تبّت کاروان آری شوی در دشت مشک‌افشان

ز شُشتَر قافله گیری شوی در کوه دیباتن

گه از برگ گل سوری کنی در بوستان تَلّی

که از شاخ گل خیری کنی در گل◦ستان خرمن

به خنجر بر سر گردون شکافی گوشه‌ی مغفر

به ناوک بر تن دریا بُسنبی عیبه‌ی جوشن

گهی از دیده‌گان بی‌غم بباری چون زلیخا، نم

گهی از باد چون مریم شوی بی شوی آبستن

به سیم و زر بپیرایی نگار باغ را زیور

به لعل و در بیارایی عروس باغ را گردن

به خون آلوده خنجرها همی خاری رخ لاله

به سیم اندوه پیکان‌ها همی سنبی دل سوسن

نمایی در دل نسرین به رنگ معصفر۲ کُنجِد

بر آری از دهان گل به لون زعفران ارزن

چو برگردی به گرد زاغ و بر صحرا زنی خیمه

چو آری لشکر اندر باغ و برگردی به پیرامن

شکوفد برگ گل از گل دمد شاخ سمن بر شَخ

بروید سوسن از خارا برآید نرگس از آهن

تو سازی مهر جویان را همی در بوستان مجلس

تو سازی ماه‌رویان را همی در گلستان گلشن

بُخُورِ خوش همی سوزد بخار تو به هر خانه

عروس که‌ش همی زاید سرشک تو به هر برزن

ز تو مشک ختن گردد همی ارزان به هر مأوا

ز تو دُرّ عدن گردد همی کاسد۳ به هر معدن

گهی نانی چو بی‌دینان ز بیم شاه دین گستر

 گهی گریی چو بدخواهان ز تیغ شاه شیر اوژن

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

۱. پالونه: ترشی پالا، صافی

۲. معصفر:  رنگی بین زرد و سرخ، سرخ نیم رنگ

۳. کاسد: بر ضد روا  . متاع ناروان .  بی‌رواج و ناروان و کساد و بی قدر

ناصر خسرو

ابو معین ناصر بن خسرو قبادیانی

 [ سده ی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

۱

نشنیده‌ای که زیر چناری کدو بنی

 بر رست و بردوید برو بر به روز بیست؟

 پرسید از آن چنار که تو چند ساله‌ای؟

 گفتا دویست باشد و اکنون زیادتی‌‌ست

 خندید از او کدو که من از تو به بیست روز

 بر تر شدم بگو تو که این کاهلی ز چیست؟

 او را چنار گفت که امروز ای کدو

 با تو مرا هنوز نه هنگام داوریست

 فردا که بر من و تو وزد باد مهرگان

 آنگه شود پدید که از ما دو مرد کیست!

 

۲

گویند عقابی به در شهری برخاست

 وز بهر طمع پر به پرواز بیاراست

 ناگه ز یکی گوشه ازین سخت کمانی

 تیری ز قضای بد بگشاد بر او راست

 در بال عقاب آمد آن تیر جگردوز

 وز ابر مرو را به سوی خاک فرو خواست

 زی تیر نگه کرد پر خویش برو دید

 گفتا ز که نال‌ایم؟ که از ماست که بر ماست

 

۳

چون تیغ به دست آری مردم نتوان کشت

 نزدیک خداوند بدی نیست فرامشت

 این تیغ نه از بهر ستمگاران کردند

 انگور نه از بهر نبید است به چرخشت

 عیسی به رهی دید یکی کشته فتاده

 حیران شدو بگرفت به دندان سر انگشت

 گفتا که کرا کشتی تا کشته شدی زار؟

 تا باز که او را بکشد آنکه تو را کشت؟

 انگشت مکن رنجه به در کوفتن کس

 تا کس نکند رنجه به در کوفتنت مشت

 

۴

کسی پر خانه دشتی دید هرگز

 نه دیوار و نه در بل پست و موجز!

 دو لشکر صف‌زده در خانه‌هاشان

 پس هر لشکری یکّی مجاهز۱

 وزیر و شاه و پیلان و سواران

 ستاده بر طرف‌ها دو مبارز

 پیاده با سواران جمله بی‌جان

 وزیر و شاه بی‌فرمان و عاجز

 به زخم و بند و کشتن گشته مشغول

 نه آن‌جا گرد و خون و نه هزاهز۲

 نه از خانه برون رفت آن‌که بگریخت

 نه خونی را دیَت۳ بایست هرگز

 

۱. مجاهز: تاجر مال‌دار و غنی

۲. هزاهز: جنبش و حرکتی را گویند که از ترس دشمن در میان لشکر به هم رسد،

۳. دیت: خون‌بها.  

 
           
       

بالای صفحه