_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۹۴ ـ جمعه ۲۷ مرداد ۱۳۹۱

  No. 594 - Friday 17 August 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

رضا براهنی

 

مدح ۱

 

 

زیبایی‌ی شکفته‌ی او را باید

در شهرهای شرقِ کهن

                        ــ دارالخلافه‌های خیال‌انگیز ــ

 

                                               تدریس کرد

زیرا،

درس حکومتی‌ست طلایی،

                        زیبایی‌اش،

و گیسوان سلسله‌سان‌اش خلافتی‌ست که در طول‌اش

جمعیت عظیمی از بلبل‌ها

                        می‌آرام‌اند

در وحشتِ شبانه ی تاریخ

                        در حاشیه

                                    مثل گلی سپید نشسته است

و دست‌هایش

            ــ که اعتبار ساده‌گی‌است ــ

                                    پیراهن شبانه‌ی لیلاست

و گوش‌هایش

            چون پرده‌ی بکارت آهوهاست

و چشم‌هایش

            جمهور آفتاب دمیده‌ست

 

 

 

تفسیر داده است الفبای عشق را

انگشت‌های شعله‌ورش

                        زیرا

سبابه‌اش شهادت آهوهاست

 

 

 

حکمی صریح یافته‌ام من، از او

که گیسوان شعله‌ورش را

بر صفحه‌های مرده بیافشانم

و شاهد قیامت آدم‌ها باشم

 








 

 

 عسگر آهنین

دوشعر

 

۱)  تعبیر پرواز

 

  آنان که در حصار زاده شدند

با پای بسته به زنجیر

قد کشیدند

پرواز یک پرنده‌ی آزاد را

از لابه‌لای سیم های خاردار

می نگرند.

 

تعبیر واقعیت کابوس وارشان

در خون گرفته‌گی ی مُزمن ِ آفاق شبانگاهی

خواب مکرر پرواز

                     در فضای آزاد است.

 

۲۲ ژوئیه ۲۰۱۱

 

۲) پرنده‌یی در مه

 

گاهی، پرنده‌یی

بر شاخه های مه زده‌ی دور دست ها

یک لحظه می نشیند و می خواند

بی تاب می شوم

یک پنجره به سوی صدا باز می کنم

تا چشم من به دیدنش عادت کند

یا جانم از شنیدنش آرام تر شود،

از شاخه ها پریده

یک جان بی قرار

به دستم سپرده است.

 

۲۰ ژانویه ۲۰۱۲

 


حسنا صدقی

اندکی باران

به یاد روزهایی که ما سه نفر بودیم . . .

 

ما سه نفر بودیم

دست هامان بی سایه

سایه هامان بر دیوار

و چشم هامان رو به رد پرنده‌گانی

که در اوقات رویاها رفته بودند

بعد هم اندکی باران آمد

 

ما دلمان برای خواندن یک ترانه‌ی معمولی تنگ شده بود

اما صدای چیزی شبیه صدای آدمی آمد.

سال ها بعد از مادران مویه نشین شنیدیم

هیچ بهاری آن همه رگبار نا به‌هنگام نباریده بود

می گویند سال . . . سال کبوتر بود.

 

 

ما دو نفر بودیم

یادهامان در خانه

خواب هامان از دریا

و لب هامان تشنه

تنها به نام یکی پیاله از انعکاس نوشانوش

بعد هم اندکی باران آمد

 

ما دلمان برای دیدن یک رخسار آشنا تنگ شده بود

اما صدای شکستن چیزی شبیه صدای آدمی آمد.

سال ها بعد از مادران مویه نشین شنیدیم

هیچ بهاری آن همه باران نابه هنگام نباریده بود

می گویند سال. . . سال چاقو بود.

 

ما یک نفر بودیم.

بعد هم اندکی باران آمد . . .

۲۲ آبان ۱۳۸۹

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۹۴ ـ جمعه ۲۷ مرداد ۱۳۹۱

  No. 594 - Friday 17 August 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

اسکافی

ابو حنیفه اسکافی‌ی غزنوی  (مروزی)

[ سده‌ی پنجم هجری‌ی قمری / یازدهم میلادی]

 

۱

شاه چو دل برکند ز بزم و گلستان

آسان آرد به چنگ مملکت، آسان

وحشی چیزی ست ملک و دانم از آن این

کـ او نشود هیچ‌گونه بسته به انسان

بندش عدل است چون به عدل ببندیش

انسی گیرد همه دگر شودش سان

کیست که گوید تو را مگر نخوری می

می خور و داد طرب ز مستان بستان

شیر خور و آن‌چنان مخور که به آخر

زو نشکیبی چو شیر خواره ز پستان

شاه چو در کار خویش باشد بیدار

بسته عدو را برد ز باغ به زندان

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

 

 

 

۲

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

خدایگانا چون جامه‌یی‌ست شعر نکو

که تا ابد نشود پود او جدا از تار

ز کارنامه‌ی تو آرم این شگفتی‌ها

بلی ز دریا آرند لؤلؤ شه‌وار

مگوی شعر و پس ار چاره نیست از گفتن

بگوی و تخم نکو کار و رسم بد بردار

بگو که لفظ آن هست لؤلؤ خوشاب

بگو که معنی این هست صورت فرخار۱

همیشه تا گذرنده‌ست در جهان سختی

تو بگذر و به‌خوشی صد جهان چنین بگذار

همیشه تا مه و سال آورد سپهر همی

تو در زمانه بمان هم‌چنان شه و سالار

همیشه تا همی از کوه بردمد لاله

همیشه تا چکد از آسمان همی امطار۲

به‌سان کوه بپای و بسان لاله بخند

به‌سان چرخ بتاز و بسان ابر ببار

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .  .  .

 

۱. فرخار: دیر و معبد (بت‌خانه ).

۲. امطار: باران و بارانیدن

 


 

 

اسدی

ابونصر علی بن احمد اسدی‌ی توسی

[ سده‌ی پنجم هجری‌ی قمری / یازدهم میلادی]

 

پاره‌یی از حکایت رزم گرشاسپ از گرشاسب‌نامه‌ی اسدی‌

 

چو زد روز بر تیره شب دزدوار

سپیده برآمد چو گرد سوار

هوا نیلگون شد چو تیغ نبرد

چو رخسار بد دل زمین گشت زرد

دو لشکر به پرخاش برخاستند

برابر صف کین بیاراستند

برآمد دم مهره‌ی گاودم

خروشان شد از خام رویینه خم

زمین ماند از آرام و چرخ ازشتاب

به که خون گشاد از دل سنگ آب

دم بد دلان و تف تیغ و تیر

برآمیخت چون آتش و زمهریر

سر نیزه را شد ز دل مغز و ترگ

زبان کشته شمشیر و گفتار مرگ

تو گفتی هوا بُد یکی سوکوار

زمین کشته‌ی زارش اندر کنار

غَوِ۱ کوس بودی غریوش به درد

سنان ها مژه اشک خون جامه گرد

به هر گام بد مغفری۲ زیر پی

پر از خون چو جامی پُر از لعل می

شده تیغ در مغز سر زهرسای

سنان از جگر بر دل اکحل۳ گشای

دل و چشم بد دل به راه گریز

دلیران شده مرگ را هم ستیز

ز خم کرده خرطوم پیلان کمند

به یال یلان اندر افکنده بند

یکی را به دندان برافراخته

یکی را به زیر پی انداخته

همی تاخت گرساشپ بر زنده پیل

همی دوخت دل ها به تیر از دو میل

چنان چرخ پرگرد و پر باد کرد

که گردون که بد هفت هفتاد کرد

بُدش پنجه بر نیزه‌ی آهنین

شدی در میان سواران کین

بدان نیزه از پیل درتاختی

ز زینشان به ابر اندر انداختی

به هر سو که از حمله کردی هوا

چو پرّنده مردم بدی در هوا

سوی قلب ترکان به پیکار شد

به کین جستن هر دو سالار شد

به نیزه یکی را هم اندر شتاب

ربود از کمین همچو آهو عقاب

زدش زابر بر سنگ تا گشت خُرد

بیافکند از این گونه بسیار گرد

همه هر سوی از حمله بر پشت پیل

بیانباشت از چینیان رود نیل

چنین بود تا روز بیگاه شد

ز شب دامن رزم کوتاه شد

چو دریای قار از زمین بردمید

درو چشمه‌ی زرد شد ناپدید

دو لشکر ز پیکار گشتند باز

طلایه همی گشت شیب و فراز

۱. غو : نعره

۲. مغفر: کلاه خود

۳. اکحل: مرد سرمه گون چشم، سیاه چشم

 
           
       

بالای صفحه