_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۹۳ ـ جمعه ۲۰ مرداد ۱۳۹۱

  No. 593 - Friday 10 August 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

اسماعیل شاهرودی (الف. آینده)

[۱۳۶۰ ـ  ۱۳۰۴ خورشیدی / ۱۹۸۱ ـ ۱۹۲۵ میلادی]

دوشعر

 

 

۱) گر خوانده بود . . .

 

آيا تمامَت از شب ها و روزهاي روشن ما برخاست ؟

آيا ز جان تيرهی اين دست‌ها

 

آن برگ ياس رويش نخواست ديگر ؟

رويش نخواست ؟

 

آيا مرا دگر به جلوه نمي‌خواهد ؟

آيا مرا دگر به سينه نمي‌خواند ؟

گر خوانده بود اينك

پرتو گشا به سينه‌ی من چلچراغ بود

گر خوانده بود اينك روياي اين كوير به چشمانم ديدار باغ بود

 

 

 

 

۲) م و می در سا

 

من از تمام وسعت رنج

                              می‌آیم

تو از تمام وسعت رنجوری

                                   بیا!

بیا تا گل

بر افشانی

م و می در سا

غر اندازیم

چنان که روزی حافظ می‌خواست.

و من

       تو را

              می‌خواهم!-

تو ای پیام وسعت رنجوری.

تو ای بلوغ نوبت شادی. تو ای . . . تو ای انسان!

من از تمام وسعت رنج

                            می‌آیم

تو ای بلوغ نوبت شادی. ــ بیا.  بیا! ــ تو ای انسان!

بیا که هر دم من

حضور گام تو را روی راه می‌جوید.

و گام تو دیری‌ست

به هیچ نقطه‌ی این سر زمین نمی‌روید ــ

تو ای بلوغ نوبت شادی.  تو ای تو آخر رنج.

تو ای تو واژه‌ی معلوم: ای حقیقت. افسانه. ای طلا. ای گنج

 

                                                                       بیا!

 

 

بیا تا گل

بر افشانی

م و می در سا

غر اندازیم

فلک را...

 

تهران- ۱۳۴۵










 

عباس عارف

غزلغره‌ی پلنگ۴

 

خورشيدْسوز ــ اگرچه سياه ــ

شعله‌کشان در اعماق شب ،

از چشمانِ تو برق می‌زنم

اکنون ،

از دست‌های تو

بال در آورده‌ام

عقاب‌وار ،

شکارِ زيرِ پَرَم کنگره‌ی گردون .

 

گردابِ سرگيجه‌ی آسمان

از بَرقپويیِ‌ی چرخْ‌گشتِ گسترنده‌ام ،

لانه‌ام قلّه‌ی زمان ،

صعودم به حجمِ نور

هجوم شعله‌ورم شهابِ سرنگون .

                                                                 

 

 

 

بر جَهَم از کنگره‌ی کهکشان و

چرخی زنم در شکارگاهِ شب ،

ستاره يی بچينم و

بازآيم عقابِ دلبسته‌ی تو

فروزان

فرو نشينم 

بر آن آفتاب‌شاخهْ دست و بال

ماده پلنگِ من ای شاهينْ ماهْ بانو !

که هم آمخته‌ی توست اين پلنگينه‌خو،

پرنده‌ی آسمان کشيده به خون . . .

 

 سحر گاه ۲۲ بهمن ۱۳۷۱ تهران

و ۲۹ فروردين ۱۳۷۵ ـ زاهدان

 


 

فرزانه قوامی

فاصله‌ات خوب است

 

من سرخ◦پوست لج باز معاصرم

پوستم به درد سوختن می‌خورد با بوسه

برایم خرگوش های خونین بیاور

با نیزه‌یی از دندانِ ببر

به یاد بیاور

بیست ساله‌گی‌ام را که بی تایتانیک عاشق شد

در بسته‌های اشتباهی

سی‌ساله‌گی‌ام را

که صادر شد به امارات

و پنجاه ساله‌گی‌ام را

که شورش کرد زیر چادری ملی

من به جنگ و مهمات نیاز دارم

قطب نما

روانه‌ام می‌کند به سوی کوسه و باد

دریا دوباره به خواست خدا غرق می‌شود

ناخدایان جذاب تقدیر شوم خودکشی‌اند

انکار نمی‌کنم

ما سرزمین‌مان را ترک نکرده‌ایم

تا بیشتر بی‌گانه شویم

دار و درخت و ریشه‌کن را سرکوب کنیم

و با لباس‌های شب به پناهگاه برویم

صبور باش

مثل بازوان آن مرد سرخ◦پوست

وقتی که ماده اش را تسلیم ببر می کند

فاصله‌ات خوب است

دیگر دود هم دوردست‌هامان را آلوده نمی‌کند

من روزها خون خرگوش می‌نوشم

شب ها دیوانه‌وار بر طبل تنهایی‌ام می‌کوبم

تو را به خواست ناخدا غرق کرده‌ام

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۹۳ ـ جمعه ۲۰ مرداد ۱۳۹۱

  No. 593 - Friday 10 August 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

طاهر

بابا طاهر(عریان) همدانی

[ سده‌ی پنجم هجری‌ی قمری / یازدهم میلادی]

 

 

چه خوش بی مهربونی از دو سَربی

که یک سر مهربونی دردسر بی !

اگر مجنون دل شوریده‌یی داشت

دل لیلی از او شوریده تر بی !

 

 

5

 

 

مگر شیر و پلنگی ای دل ای دل !

با مو دائم بجنگی ای دل ای دل !

اگر دستم فتی خونت وریژم

ووینم تا چه رنگی ای دل ای دل !

 

 

5

 

 

وشم واشم ازین عالم به‌درشم

وشم از چین و ماچین دیرتر شم !

وشم از حاجیان حج بپرسم

که ای دیری بسه یا دیرتر شم !

 

 

5

 

 

اگر دل دلْ‌بر و دلْ‌بر کدومه

و گر دلْ‌بر دل و دل را چه نومه

دل و دلْ‌بر بهم آمیته وینم

ندونم دل که و دلْ‌بر کدومه !

 

 

 

5

 

 

خرم آنان که از تن جون نذونند

ز جانون جون ز جون جانون نذونند

به‌دردش خو کرن سالان و ماهان

به‌درد خویشْتن درمون نذونند.

 

 










 

 

لامعی

ابوالحسن محمد لامعی‌ی بکرآبادی‌ی دهستانی‌ی گرگانی

[ سده‌ی پنجم  قمری / یازدهم میلادی]

 

چون بر فلک گرفت هزیمت۱ سپاه ِ چین

آورد شاه زنگ برون لشگر از کمین

یک قوم را ز تارک برداشتند تاج

یک قوم را جواهر بستند بر جبین

کم گشت روشنی و فزون گشت تیره‌گی

بر سام  حام۲ چیره شد و دیو بر امین۳

اندوده چهر گفتی طین۴ را به نار۵ بر

آن کـ او به جهل گفت نار به ز طین

مهر از چهارمین فلک اندر فتاد پست

سست و ضعیف گشته به دریای هفتمین

گفتی کنند خلق به خاکستر اندرون

امشب ز بهر فردا آتش همی دفین

از شخص دیو چشم دلیران پر از خیال

و ز بانگ غول گوش سترگان پر از طنین

کردم سوی زمین و سوی آسمان نگاه

تا گرددم مگر صفت هر دوان یقین

بود آسمان چو حلقه‌ی انگشتری به وصف

ماننده‌ی نگین به میان اندرون زمین

پیروزه رنگ حلقه‌ی انگشتری که دید

کـ اندر میان او ز خماهن۶ بود نگین

ز آن گونه گونه صورت آمد همی شگفت

کـ افزود اربعین عددش خمس اربعین

گاو ایستاده، کانِ زمرد ورا مکان

شیر ایستاده قبه‌ی مینا ورا عرین۷

نه جای آن‌که گاو زند شیر را سَروی۸

نه بیم آن‌که شیر گزد گاو را سُرین۹

چون موی حور عین شب و ، ماه نو اندر او

چون موی بند زرین بر موی حور عین

پروین ز حد شام و سهیل از حد یمن

این روی سوی آن کرد آن روی سوی این

سیمین قنینه‌ی۱۰ شامی بگرفته در شمال

زرین قدح یمانی بگرفته در یمین

خواهند خورد گفتی هر دو به هم شراب

گر آسمان کندشان یک‌باره‌گی قرین

گردان بناتِ نعش۱۱ همه شب بر آسمان

چون در شده سوار بناوردگاه کین

چون کرد باژگونه فلک زین او بر اسب

من خواستم لگام و نهادم بر اسب زین

آمد بر من آن‌که نبیند کس و ندید

سروی چو او به غاتفر۱۲ و لعبتی به چین

از زلف برده چین و فگنده بر ابروان

ز آن بیش‌تر که بودی بر ابروانْش چین

با روی خویش کرد به چنگ از عنا همان

هنگام لهو کردن با چنگ رامتین

گه لام را گسست همی از بر الف

گه سیم را بخست کرانه همی به سین

چون ابر کرده دیده و تا ابر بر شده

از غم مرا خروش و نگار مرا انین۱۳

من چون به ماه تشرین یک رشته زعفران

او چون به ماه نیسان یک دسته یاسمین

گشتیم دور عاقبت از یک‌دگر به درد

مر هر دو را دریده گریبان و آستین

او رفت سوی روضه و من سوی بادیه

او در بلای فرقت و من در عنای دین

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

۱. هزیمت گرفتن: گریختن

۲.  سام وحام : دو تا از پسران نوح

۳. امین: لقب جیرییل

۴. طین: خاک

۵.  نار: اتش

۶. خماهن: سنگی است سیاه و سفید که از آن نگین سازند

۷. عرین: جایگاه شیر، بیشه

۸. سَروی: شاخ

۹. سُرین: کفل

۱۰. قنینه: آوندی که شراب در آن پر کنند، مثل شیشه و صراحی

۱۱. بنات نعش : هفت اورنگ . دو صورت فلکی که یکی را بنات نعش کبری و دیگری را بنات نعش صغری خوانند

۱۲. غاتفر: شهری در ترکستان که مردمش به زیبایی شهره‌اند

۱۳. انین: ناله

 

 
           
       

بالای صفحه