_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۹۲ ـ جمعه ۱۲ مرداد ۱۳۹۱

  No. 592 - Friday 3 August 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)

[ ۱۳۸۴ ـ ۱۳۱۲ خورشیدی / ۲۰۰۵ ـ  ۱۹۲۳ میلادی]

بهارزايی‌‌ی‌آهو

 

بهار

مي‌خواندند پرنده ها كه بهار

درختي از همه سوي

به كوچه مي ريزد

هزار شاخه‌ی درختي بلند سبز جوان

هزار شعله‌ي سبز پشت رود بزرگ طلوع خواهد کرد

پرنده‌يي چشم اندازي به آسمان‌ها داشت

 پرنده‌يی كه نشست

نگاه دوري بود

نگاه دوري

صدای رودي

نگاه آرامي كه بسته مي شد

صداي مردابي

پرنده‌يي در خواب

به باد مي‌آويخت

و بال مي‌افشاند

و شاخساري در آسمان مي‌شد

درخت‌ها را نيايش ها مي‌كرد

به ارغوان مي‌گفت

تو از تبار آتش‌هايي

 تو بيشه‌ها را مي افروزي

 و در تمام فصول

بهار خواهد بود

و در تمام فصول

بهار مي ديدم

به شهر آمده است

به شهر

شهري كنار لاشه‌ي رود

بهار آمده بود

عروسي مي آوردند

تمام مردم

تمام مردم شهر

به كومه‌يي رفتند

 كه هيچ چيز نبود

مگر صداي وداع

عروس آوردند

عروس هاي سترون

عروس‌هاي غريق

و مادران بودند

 كه با زمين سترون وداع مي‌كردند

و در تمامي‌ی شب

هزار كودك زيبا به خواب مي‌ديدند

بهار آمده بود

 بهارزايی‌ی آهو كه خسته مي آمد

بهار زايي‌ی مرگ

و پشت بيشه‌ی خواب

نشست صيادي

كنار چشمه صدا آمد

و خون چشمه به مرداب ريخت

كوچه‌ی سنگي

 ميان باران ها

به شهر و جنگل و راه

درود مرگي گفتم

بهار آمده است

به شهر، شهري كنار لاشه‌ي رود

و باز خواندم

پرنده مي داند

 كه آهو از پس زايش هميشه تشنه‌ي آب ‌است

و مثل مجنوني

 ميان واحه‌ي مرگ

 صداي چشمه

صداي پرنده مي شنود

پرنده‌ها خواندند

كنار چشمه‌ی خواب

هميشه آهويي‌ست

هميشه صيادي

هميشه مجنونی

 كه تشنه آمده است

براي جان دادن

درود مرگی گفت

 بهار

به بال پروازي

كه سخت و خونين بود 

 

شیدا محمدی

با روزهای شما و کفش های گِلی‌ی من

 

 

و یکی از راه ها با شما می رود پشت تبریزی‌ها و این بوی‌ی گل محمدی

چند پرنده‌ی آشنا  و خوشا به حال شما

من چرا کنار شما ننشسته‌ام      چرخ هایم جُنب نمی‌خورند؟

آه همیشه دی‌ماه دست روی دلم می‌گذارد و ماه را می‌ریزد سرم.

 

 

با چشم های شما همه را می‌شناسم من

کوه‌های کله‌ی سحر و لاله‌های جوان را

پنجره‌ها را با همه‌ی رنگ ها

و چشم های تو را.

 

 

من با آن چشم ها راه‌های دوست رفته‌ام

باران‌های تاریک و تنها باریده‌ام

چشمِ شما را دیده ام.

 

 

با پاهای شما از گنبدها و پرتقال‌ها و ابرها

از کوچه‌های خیس و غریب گذشته‌ام

از چراغ های پیر بپرسید

از کلاغ های کلک

من با آن پاها از پا خیلی افتادم

مثل این برگ.

 

۱۹ ژانویه ۲۰۱۰  ـ مریلند

 


 

شعری از

عباس صفاری

 

 

لازم نيست دنياديده باشد
همين که تو را خوب ببيند
دنيايي را ديده است.

از ميليون‌ها سنگ همرنگ
که در بستر رودخانه بر هم مي‌غلتند
فقط سنگي که نگاه ما بر آن مي‌افتد
زيبا مي‌شود.

 

 

تلفن را بردار
شماره‌اش را بگير
و ماموريت کشف خود را
 
در شلوغ‌ترين ايستگاه شهر/ به او واگذار کن.
از هزاران زني که فردا پياده مي‌شوند از قطار
يکي زيبا
و مابقي مسافرند

 




















 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۹۱ ـ جمعه ۵ مرداد ۱۳۹۱

  No. 591 - Friday 27 July 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

عَیّوُقی

[ پایانه ی سده‌ی چهارم تا آغازه‌ی پنجم قمری /  دهم  ـ یازدهم میلادی ]

 

ایا ماه گل‌چهر ِ دل‌خواهی من

دراز از تو شد عمرِ کوتاهِ من

اگر وصل من خوار آید تو را

نهد بخت بر مشتری گاهِ من

من‌ام شاه گردن‌کشانِ جهان

تو شاهِ ظریفانی و ماهِ من

گرم در چَهِ غم نخواهی فگند

چرا کندی اندر زنخ چاهِ من

 


 

گرگانی

فخرالدین اسعد گرگانی

[سده ی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

پاره‌یی از حکایت

کشته شدن شاه موبد بر دست گراز

از  داستان ویس ورامین

 

جهانا من ز تو ببرید خواهم

 فریب تو دگر نشنید خواهم

 چو مهرت با دگر کس آزمودم

 ز دل زنگار مهر تو ز دودم

 تورا با جان ما گویى چه جنگ است

 تو را از بخت ما گویى چه ننگ است

 به‌جاى تو نگویى تا چه کردیم

 جز ایدر که دو تا نان تو خوردیم

 نگر تا هست چون تو هیچ سفله

 که یک یک داده بستانى به‌جمله

 کنى ما را همى دو روزه مهمان

 پس آن‌گه جان ما خواهى به تاوان

 نه ما گفتیم ما را میهمان کن

 پس آن‌گه دل چنان بر ما گران کن

 چه خواهى بى گناه از ما چه خواهى

 که ریزى خون ما بر بی‌گناهى

 تورا گر هست گوهر روشنایى

 چرا در کار تاریکى نمایى

 چرا چون آسیاى گرد گردى

 به یاگنده به آب و باد و گردى

 چو بختم را به چاه آندر فگندى

 مرا زان چه که تو چونین بلندى

 تورا گر جاودان بینم همینى

 همین چرخى همین آب و زمینى

 همین کوهى همین دریا و بیشه

 همین زشتیت کار و خو همیشه

 هر آن مردم که خوى تو بداند

 تو را جز سفله و نا کس نخواند

 خداوندا تو را دانم ورا نه

 به هر حاجت ترا خوانم مرا به

 کجا دهر آن نیارزد که‌ش بدانند

 و یا خود بر زبان نام‌اش برانند

 

ابوسعید

شیخ ابوسعیدفضل الله بن محمد ابو الخیر مهنه‌یی

[پایانه‌ی سده‌ی چهارم  تا آغازه‌ی پنجم قمری / دهم میلادی]

 

۱

آن رشته که قوت روان است مرا 

آرامش جان ناتوان است مرا

بر لب چو کشی جان کشدم از پی‌ی آن 

پیوند چو با رشته‌ی جان است مرا

 

۲

ای کرده غم‌ات غارت هوش دل ما 

درد تو شده خانه فروش دل ما

رمزی که مقدسان از او محروم‌اند 

عشق تو مر او گفت به گوش دل ما

 

۳

هرگاه که بینی دو سه سرگردان‌را 

عیب ره مردان نتوان کرد آن‌را

تقلید دو سه مقلد بی‌معنی 

بدنام کند ره جوان‌◦مردان را

 

۴

دل کرد بسی نگاه در دفتر عشق  

جز دوست ندید هیچ رو در خور عشق 

چندان‌که رخ‌ات حسن نهد بر سر حسن  

شوریده دلم عشق نهد بر سر عشق

 

۵

کارم همه ناله و خروش‌است امشب 

نی‌صبر پدید است و نه هوش است امشب

دوشم خوش بود ساعتی پنداری 

کفاره‌ی خوشدلی‌ی دوش‌است امشب

 

۶

عصیان خلایق ارچه صحرا صحراست 

در پیش عنایت تو یک برگ گیاست

هرچند گناه ماست کشتی کشتی 

غم نیست که رحمت تو دریا دریاست

 

۷

دی شانه زد آن ماه خم گیسو را 

بر چهره نهاد زلف عنبر بو را

پوشید بدین حیله رخ نیکو را 

تا هر که نه محرم نشناسد او را

۸

می‌رفتم و خون دل به‌راهم می‌ریخت 

دوزخ دوزخ شرر ز آهم می‌ریخت

می‌آمدم از شوق تو بر گلشن کون 

دامن دامن گل از گناهم می‌ریخت

 




 
           
       

بالای صفحه