_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۹۰ ـ جمعه ۳۰ تیر ۱۳۹۱

  No. 590 - Friday 20 July 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

یداله رویایی

دل‌تنگي‌ها ۲۰

 

 

شب را به صحبتی

                        من

در سطح کوچکی

                        خلوت کردم،

سطحی عزیز و پهناور را

                        وقتی

                             به صحبت تو نشستم؛

لحن تو تخت آسایش شد.

 

 

صبح دهان تو

            این حجره‌ی فراغت من

انسان سالیا را تا کوچه های تاول برد

 

 

دیدم صدای تو

ظهر همه‌‌ی صداهاست

 

 

انسان رفته‌ی رؤیا را،

                        چندان‌که سالیا

از کوچه‌های تاول بازآورد؛

گفتم صدای آدمی

ظهر همه‌ی صداهاست

و ظهر زحمت

            ــ زوبین ظهر ــ

از طول درّه ها

            ــ گلوی بادها ــ

                                    گریخت.

 

 

در کوچه‌های افسانه،

                        اینک!

پلکی به خواب می‌رود

پایی برهنه، تاول را

                        ــ سرشار عطر ــ

                                                می‌شکند

 

 

طفلی که پرورش بود

ــ آن‌جا، در آن عزیز پهناور ــ

طفلی که ناگهانی بود

از اسکناس عیدی کشتی‌یی

                        می‌سازد

                                    که بارش از اعداد است.

 

 

از سطح کوچک تو،

از اندکی که مردمکِ توست

                        ــ از تنگه‌های دور ــ

                                                می‌آیم.

 

 

از بادبان‌های بی‌باد

کـ از پلک تو

            ترحم بندر را

                        فریاد کرده‌اند؛

 

 

 

من از مسافت رنگ

من از بلاغت نور

                        می‌آیم.

 

ساقی قهرمان

خارقِ پوست

 

کاسه باید مسی باشد، یا چینی.

صورت باید رنگ پریده باشد، یا گٌر گرفته.

و درهر کدام از این احوال، باید مات باشد، یا مبهوت.

چشم‌ها خون گرفته باشند، یا به زردی نشسته.

فراخ گشوده باشند، یا پلک بالا فرو افتاده باشد تا نزدیکی‌های پلک پایین.

کاسه روی زانو باشد، محفوظ بین دو دست، یا بالا آمده باشد، روی دو دست، تا حوالی‌ی چانه.

اشک‌ها باید بلغزند، از برآمده‌گی‌ی گونه، تا انحنای چانه، و فرو بیافتند درونِ کاسه، یکی یکی، یا به هم‌پیوسته.

و پیوسته را ه بگیرند از چشم◦خانه تا کاسه

کاسه که لب به لب شد کاسه‌ی صبر لب‌◦ریز است

چشم به هم زنی، دست به هم می‌کوبی

سر به عقب می‌خمانی، به جلو بر می‌گردانی.

جرنگ جرنگ جرنگ. . . از حوالی‌ی دست ها و پاها. . . که دست می‌سایند و تیپا می زنند. . . بر می‌خیزد صدا به هوا.

از دیوار بیرون می زنی. . . دوان دوان. . . پر می زنی تا ته آن راه که پیچ‌خورده زیر یک طبق آسمان.

نفس تازه می‌کنی، پشت به دیوار یا به درخت، می نشینی گوشه‌ی اتاق، یا گوشه‌ی مبلِ گوشه‌ی اتاق.   سر باید خمیده باشد روی سینه، یا کج روی شانه.

چشم‌ها دوخته باشد به روبه‌رو، که از پس پشت حافظه راه کشیده تا مقابلِ چشم.

گاهی صدایی از سینه بیرون بیاید، یا نفسی بلند.

باید که ببینی یا بشنوی، یا ببینی و بشنوی.

کاسه را بالا بیاوری تا حوالی‌ی چانه. اشک ها قطره قطره. . . کاسه که پر شد کاسه‌ی صبر پر است.

کاسه را به دیوار می کوبی.

از جا می جهی

 

۲۰۰۴

 


 

شهاب مقربین

با خود فکر میکنم ...

 

با خود فکر میکنم

عاقبت این ماجرای ما

به کجا منتهی خواهد شد

ماجرای من و این  وَهم

که مرزِ میان کابوس و رویاهایم را درهم ریختهاست

 

مهی فراگرفته  بیرون و درونم را

نه میگذارد که ببینم خود را

نه چشماندازِ پیرامونم را

 

فرو خواهد نشست

میدانم

فرو خواهد نشست

 

با خود فکر میکنم

در خالیِ‌ی بیمرزِ بعد از آن

دیگر چه مانده برایم

که ببینم

 







 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۹۰ ـ جمعه ۳۰ تیر ۱۳۹۱

  No. 590 - Friday 20 July 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

مسرور خراسانی

ابوالفضل مسرور ابن محمد طالقانی خراسانی

[پایانه سده‌‌ی چهارم تا آغازه‌ی  پنجم قمری / سده‌ی دهم میلادی]

 

چو ناپدید شد از چشم چشمه‌ی روشن

دراز گشت شب دیر یاز را دامن

به‌روی گنبد گردنده‌بر، شدند پدید

ستاره‌گان قوی قوّت بدیع بدن

چو تیغ باختر افراخته نمود هلال

چو هفت فندق سیماب رنگ نجم پَرَن۱

مدبّران فلك بر فلك چون هفت ملك

نهاده روی به‌ تدویر۲ زی ده و دو، وطن۳

یكی قرین شتاب و یكی عدیل درنگ

مسیر این به سوی هند و سیر آن به عدن

به زیر پرده‌ی آسایش اندرون شده روز

شب سیه به سر اندر كشیده پیراهن

از ارتفاع شب تیره بهره‌یی چو گذشت

بیامد آن بت شادان بهار سوی چمن

به صورتی كه نمازش برد ز ناز پری

به زینتی كه زمین بوسدش به‌مهر و ثن۴

گرفته گنج ملاحت ز قهرمان جمال

ربوده خاتم خوبی ز نیكوان ختن

به نرم نرم چنین گفت مرمرا كه چرا

همی جدایی جویی به خیره خیر ز من

مروكه بامن‌ات ایدر خزان بهار بود

كه هم رُخَم گل سوری‌ست هم زنخ سوسن

به ساغر می اگر بنگری نیازی باد

ز برگ لاله‌ی سیراب و آب◦دار سمن

جواب دادم اگر ضامن روان رهی

به سست عهدی تا كی بری به من بر ظن

به طبع و طوع۵ همی سوی او روم كه ندید

چنو جواد جهان و چنو كریم زَمَن

شهاب دولت شمس الكفاه ابوالقاسم

حمید حمد هنر خواجه احمد بن حسن

 

۱. پرن: پروین ، آن چند ستاره  که به‌عربی ثریا خوانند

۲. تدویر: گرد گردن

۳. مراد برج‌های دوازده‌گانه است

۴. وثن : بت

۵. طوع: فرمان برداری


عسجدی

ابونظر عبدالعزیز بن منصور عسجدی‌ی مروزی

[سده‌ی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

باران قطره قطره همی بارم ابر وار

هر روز خیره خیره از این چشم سیل‌بار

ز آن قطره قطره قطره‌ی باران شده خجل

ز آن خیره خیره خیره دلِ من ز هجر یار

یاری که ذرّه ذرّه نماید مرا نظر

هجران‌ش باره باره به من بر نهاد بار

ز آن ذرّه ذرّه ذرّه چو کوه آیدم به دل

ز آن باره باره باره به چشم آیدم بخار

دل گشته رخنه رخنه به زاری به تیغ هجر

ز آن مشک توده توده بر آن گرد لاله زار

ز آن  رخنه رخنه رخنه  شده عقل و دین مرا

ز آن توده توده توده به دل◦به‌رغم نگار

دندان‌ش دانه دانه‌ی دُرُ است جان‌فزای

لب‌هاش پاره پاره عقیق است آب‌دار

ز آن دانه دانه  دانه‌ی دُرِ یتیم زرد

ز آن پاره پاره پاره‌ی یاقوت سرخ خوار

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .   .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .   .  .  .  .  . 

زلفین‌ش نافه نافه گشاید نثار مشک

عارض‌اش لاله لاله نماید فروغ نار

ز آن نافه نافه نافه‌ی خوش‌بوی با دریغ

ز آن لاله لاله لاله‌ی خودروی با بهار 

سیم است بیضه بیضه بر آن سیم سنگ‌دل

ریحان دسته دسته بر ان طرف گل نگار

ز آن بیضه بیضه بیضه‌ی کافور جفت خاک

ز آن دسته دسته دسته‌ی  سنبل به بوی خار

تیمارش عقده عقده اندر دلم زده است

و ز خواجه تحفه تحفه نشاط دل و قرار

ز آن عقده عقده عقده‌ی ابروی او مدام

ز آن تحفه تحفه تحفه چنین مدح پایدار

 

منوچهری

ابوالنجم احمدبن قوص بن احمد منوچهری‌ی دامغانی

[ سدهی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

عاشقا رو دیده از سنگ و دل از فولاد ساز

که‌ز سوی دیگر برآمد عشقباز آن یار باز

عشق بازیدن، چنان شطرنج بازیدن بود

عاشقی کردن نیاری دست سوی او میاز

دل به جای شاه باشد وین دگر اندام‌ها

ساخته چون لشکر شطرنج از شطرنج ساز

شاه دل گم گشت و چون شطرنج را شه گم شود

کی تواند باختن شطرنج را شطرنج باز

من نیازومند تو گشتم و هر کـ‌ او شد چنین

عاشق ناز تو می‌زیبدش هر گونه نیاز

آن ستم که‌ز عشق من دیدم مبیناد ایچکس

جز عدوی خسرو پاکیزه دین پاکباز

آن خداوندی‌که حکم‌اش گر به مازل برنهی

پهلوی او یک به دیگر برنشیند ماز ماز

آسمان فعلی که هست از رفتن او برحذر

هم قَدَرخان در بلاساغون و هم خان در طراز

آفرین بر مرکبی کـ‌ او بشنود در نیمه شب

بانگ پای مورچه از زیر چاه شصت باز

همچنان سنگی که سیل او را بگرداند ز کوه

گاه زان سو ، گاه زین سو ، گه فراز و گاه باز

چون کلنگان از هوا آهنگ او سوی نشیب

چون پلنگان از نشیب آهنگ او سوی فراز

اعوجی کردار و دلدل قامت و شبدیز نعل

رخش فرمان و براق اندام و شبرنگ اهتزاز

شیرگام و پیل زور و گرگ پوی و گورگرد

ببر دو، آهوجه و روباه عطف و رنگ تاز

گاه رهواری چو کبک و گاه جولان چون عقاب

گاه برجستن چو باشه، گاه برگشتن چو باز

ای خداوندی که تا تو از عدم پیدا شدی

بسته شد درهای بخل و آن نیکی گشت باز

خدمت تو بر مسلمانان نماز دیگرست

وز پس آن نهی باشد خلق را کردن نماز

تا همی گیتی بماند اندراین گیتی بمان

تا همی عزت بنازد اندراین عزت بناز

نوش خور، شمشیرزن، دینار ده ملکت ستان

داد کن بی‌داد کن، دشمن فکن مسکین نواز

کاتب‌ات را گو: نویس و خازنت را گو: بسنج

ناصح‌ات را گو: گراز و حاسدت را گو: گداز

پشت بدخواهان شکن، بر فرق بدگویان گذر

پیش بت‌رویان نشین، نزدیک دلخواهان گراز

از ستمکاران بگیر و با نکوخواهان بخور

با جهان‌خواران به‌غلت و بر جهان‌داران بتاز

 







 

 
           
       

بالای صفحه