_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۸۹ ـ جمعه ۲۳ تیر ۱۳۹۱

  No. 589 - Friday 13 July 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

سیاوش کسرایی

[ ۱۳۷۴ ـ ۱۳۰۵ خورشیدی /  ۱۹۹۵ـ  ۱۹۲۶ میلادی]

بر سرزمین سوختهگی

 

پنداشتند خام

 کز سرگشته‌گان که پی ببرند و سوختند

 من آخرین درخت‌ام از سلاله‌ی جنگل

 آنان که بر بهار تبر انداختند تند

 پنداشتند خام که با هر شکستنی

قانون رشد و رویش را از ریشه کنده اند

خون از شقیقههای کوچه روان است

در پنجههای باز خیابان

گل گل     شکوفه شکوفه

 قلب است انفجار آتشی‌ی قلب

بر گور ناشناخته اما

 کس گل نمینهد

 لیکن

 هر روزه دختران

با جامه‌ی ساده به بازار می روند

و شهر هر غروب

 در دکه های همهمهگر مست میکند

 و مست ها به کوچه ی مبهوت می زنند

و شعرهای مبتذل آواز می دهند

 در زیر سقف ننگ

 در پشت میز نو

سرخورده‌گی سلاح‌اش را

تسلیم می کند

 سرخورده‌گی نجابت قلب‌اش را

که تیر می کشد و می تراشدش

تخدیر می کند

سرخورده‌گی به فلسفه‌یی تازه میرسد

 آن گاه من به صورت من چنگ می زند

 در کوچه همچنان

 جنگ عبور از زره واقعیت است

و عاشقان تیزتک ترس ناشناس

بنهاده کوله بار تن جست می زنند

پرواز می کنند

 آری

 این شبروان ستاره‌ی روزاند

 که مرگهایشان

 در این ظلام روزنی به رهایی است

و خون پاکشان

 در این کنام کحل بصرهای کورزاست

اینان تبارشان

 سر میکشد به قلعهی دور فداییان

 آری عقاب های سیاهکل

 کوچیده‌گان قله الموتند و بی گمان

فردا قلاعشان

 قلب و روان مردم از بند رسته است

 پیوند جویبار نازک الماسهای سرخ

 شطی‌ست سیل ساز

کز آن تمام پست و بلند حیات ما

سیراب می شوند

 و ریشه های سرکش در خاک خفته باز

 بیدار می شوند

اینک که تیغه های تبرهای مست را

 دارم به جان و تن

می بینم از فراز

بر سرزمین سوخته‌گی یورش بهار

 

محمد شمس لنگرودی

دو شعر

 

۱) چرا خاموشی

 

می‌گويم زغال چرا خاموشی!

گل سرخ هایی در دهان‌ات پنهان است

چرا سخنی نمی گویی

 

مگر كه بسوزانندت.

۱ خرداد ۱۳۹۱

 

۲) دور از تو

 

دور از تو

رودی کوچک‌ام

قفل اسکله را می بوسم

توقع دریایی ندارم.

 

 

دور از تو

فواره‌ی بی‌قرارم

پرپر می‌زنم

که از آسمان تهی

به خانه‌ی اولم برگردم.

۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۱

 


 

سارا محمدی اردهالی

ماهی‌ها

 

ماهی‌های پرورشی

با تکثیری مصنوعی

در حوضچه‌ها

به دنیا می‌آیند

دستگاه‌ها به استخرهای کوچک‌شان

اکسیژن تزریق می‌کنند

فربه می‌شوند

در بسته‌هایی با تاریخ مصرف

به هنگام

می‌برندشان بازار

 

ماهی‌های آزاد

در وحشت کوسه‌ها

خلاف جریان آب

شنا می‌کنند

عاشق می‌شوند

جفت‌گیری می‌کنند

و

بسیاری‌شان

هیچ وقت

به آب‌های آزاد نمی‌رسند

 





 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۸۹ ـ جمعه ۲۳ تیر ۱۳۹۱

  No. 589 - Friday 13 July 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

عنصرى

استاد ابوالقاسم حسن عنصرى‌ی بلخی

[سده‌ی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

سده، جشن ملوک نامدار است‌

ز افریدون وُ از جم یادگار است‌

زمین گویی تو امشب کوه طور است‌

که‌ز او نور تجلی آشکار است‌

گر این روز است شب خواندش نباید

وگر شب روز شد خوش روزگار است‌

همانا کـ این دیار اندر بهشت است‌

که بس پر نور و روحانی دیار است‌

فلک را با زمین انبازی‌یی هست

که وهم هر دو تن در یک شمار است‌

همه اجرام  آن ارکان نور است‌

همه اجسام این اجزای نار است

اگر نه كانِ بیجاده۱ست گردون

چرا  باد هوا بیجاده بار است

چه چیز است آن درخت روشنایی

كه برگ‌اش اصل و شاخ‌اش صدهزار است

گهی سرو بلند است وُ گهی باز

عقیقین گنبدِ زرّین نگار است

ور ایدون كـ او به صورت روشن آمد

چرا تیره‌وَش و همرنگ قار۲ است

گر از فصل زمستان‌ است بهمن

چرا امشب جهان چون لاله‌زار است

به لاله ماند این لیكن نه لاله‌ست

شرار آتش نَمرود و نار است

 

۱. بیجاده: یاقوت

۲. قار: قیر - سیاه

 


 

بُزُرجُمهر قاینی

[پایانه سده‌‌ی چهارم تا آغازه‌ی  پنجم قمری / سده‌ی دهم میلادی]

 

۱

آن بسته‌ی سرگشاده را بین!

آورده به دست بر به صد ناز

دیگِ رویینِ آب پنداری

دیده‌ی عاشق است در دلِ دوست

 

۲

جهان از طلعت سلطانِ اعظم

نگار اندر نگار اندر نگار است

ز نعل مرکبان‌اش از شرق تا غرب

غبار اندر غبار اندر غبار است

ز لاله کوه را و از گل چمن را

نثار اندر نثار اندر نثار است

 







 

بهرامی

استاد ابوالحسن علی بهرامی‌ی سرخسی

[پایانه سده‌‌ی چهارم تا آغازه‌ی  پنجم قمری / سده‌ی دهم میلادی]

 

همیشه خرم و آباد باد ترکستان

که قبله‌ی شمنان است و جای‌گاهِ بُتان

بُتان او همه گویا و شکّرین سخن‌اند

به بوسه راحت جان وُ به غمزه آفت جان

یکی بیامد از ایشان و این دلم بربود

به جان و دل بنهاد آتشی زبانه زنان

بتی شمن۱ کُش و جادو فریب و سحر نما

به رخ بهار ِ بهار و به قهر بادِ خزان

به جلوه اندر چون آهوی رمیده  ز یوز

به رزم اندر چون شیر و اژدهای دمان

به زیر سایه‌ی  زلف‌اش همه زیادت و سود

 به زیر سایه‌ی تیغ‌اش همه بلا و زیان

کشنده تیغ‌اش جان عدو کشیده به دم

دو زلف و جعدش باریده مُشک بر خفتان

دو چشم تنگ و دهن تنگ و تنگ‌دل به حدیث

شکسته زلف و به گاه سخن شکسته زبان

به غمزه تیر و مژه تیر و قدّ و قامت تیر

به‌رو کمان و به‌بازو فرو فگنده کمان
از آن کمانْ‌ش کمان گشته پشت عاشقِ او

و از این کمان‌ْش عدو گشته از شمار کم آن

میان ندارد گویی به گاه بی کمری

به خامشی در گویی که نیستی‌ْش دهان

به آن زمان که سخن برگشاد و بست کمر

سخن دلیل دهان شد کمر دلیل میان

دلم ببرد و دل خویش را نداد به من

برفت و ماند غم عشق و آتش هجران

دلم تنور شد و هر دو چشم چشمه‌ی آب

چگونه خاستگه نوح جز چنین توفان

 

۱. شمن: بت پرست

 


 

 غضایری‌ی رازی

ابوزیدمحمد ابن علی‌غضایری‌‌ی‌رازی (غضاری)

[پایانه سده‌‌ی چهارم تا آغازه‌ی  پنجم قمری / سده‌ی دهم میلادی]

 

دینارگون بید و ابر سپید

زمین گشته زرّین و سیمین سَما

چرا ناید آهوی سیمینِ من

كه بر چشم كردمْ‌ش جای چرا

نسیم  دو زلفین او بگذرد

بر  آمیخته با نسیم صبا

چه گویَم‌ْش، گویمْ‌ش چون بگذرد

اَلا یا نَسیمَ الصبا مرحبا

كنم خدمت پادشا تا كند

مرا بر تو بَر، پادشا پادشا

به‌دست  اندرش برق و زیرش براق

كه  یاردش پیش آمدن و زكجا

كه نه طعن ژوبینْ۱ش رد كرد كس

نه هرگز شدش زخم خطّی خطا

عصا بر گرفتن نه معجز بود

همی اژدها كرد باید عصا

 

۱. ژوبین: نوعی نیزه

 

 
           
       

بالای صفحه