_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۸۸  ـ جمعه ۱۶ تیر ۱۳۹۱

  No. 588 - Friday 6 July 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

سیمین بهبهانی

اخبارِ تازه

 

 

 

ــ اخبارِ تازه چه داری ؟

ــ امروز نوبت شیر است.

ــ خوب است، و خوب‌تر از آن

سیگار و چای و پنیر است.

 

ــ از تخمِ مرغ بزن حرف

ــ سی دانه‌اش به نَوَد چوب

آزاد اگر نخریدی،

قوتِ تو شلغم و سیر است.

 

ــ چیزی ز جبهه شنیدی؟

ــ چیزی نظیر همیشه!

بی‌دادِ کُشته‌ی دشمن

فریادِ خصمِ اسیر است.

 

ــ از یوسف‌ات چه خبر شد؟

ــ دیروز نامه‌اش آمد.

            گُرگ‌اش نخورده، ولیکن

عباس خُرد و خمیر است.

 

ــ قدرت؟

ــ فلج شده از پا،

            در کُنجِ خانه نشسته.

            دولت به فکر کسی نیست.

            این خانواده فقیر است.

 

ــ این سالِ چارُم جنگ است؛

ــ اخبارِ ساعتِ شش گفت:

            تصمیمِ صُلح ندارند،

            این رأی‌ی مرشدِ پیر است.

 

ــ دیگر نمانده جوانی.

ــ کودک ذخیره‌ی جنگ است:           

            این رودخانه به تدریج

            با خون ادامه پذیر است.

 

ــ تا کی ادامه‌ی خونین؟

ــ تا هست زادن و زادن.

ـ من قرص می‌خورم امشب؛

            زادن گناهِ کبیر است.

 

ــ من نیز .  .  . گرچه هوس بود،

            بس بود .  .  . [ خنده به تلخی

            ترکید روی عصب‌ها

            گویی دو ترکش تیر است .  .  .]

 

  

دی ۱۳۶۲

 

  












 

 عیدی نعمتی

همه‌ی واژه‌گانِ من .  .  .
 
همه‌ی واژه‌گانِ من
خیس از خیالِ باران‌اند
و من
که فرزند همه‌ی خشک‌سالی‌های جهان‌ام
صدای شکستن هر درختی
جغرافیای چشمم را خیس می‌کند.
همه‌ی واژه‌گانِ من
خیس از خیالِ باران‌اند.

 

سهند آقایی

برای ساقی.../ از امروز در ابیانه تا فردا به كاشان

 

۱. امروز

گفتم: نكش ماهِ یوسف به پایین مرا

پلنگی به چاهم گرفته تو را

یادته ؟!

 

عكس‌های خیابان‌های قدیم را كه نگاه می‌كنی

بعد دوباره كه نگاه می‌كنی

دقت كه می‌كنی  هیچش تكان نمی‌خورد ولی

یك چیزی هنوز می‌رود شبیهِ دل

دلت رفته ؟!

 

قاف هم كه باشی  دنبالت كرده این سایه با پای بارانی

تلفن را هم كه بگذاری  گرفته دوباره عكسِ آن ماهِ بیابانی

فعلن وقت ندارم    دوباره بگیر!

 

صفر/ دو/ یك/ هشت/ هشت .  .  .

شبیهِ باد توی چادری كه روی بندِ رخت/ بوی نم‌گرفته رفته‌ام

و می‌روم هنوز.  .  .

یادته ؟!

 

الو! دوباره بگو! چی؟ صدای خاطره‌ها دور است

دروغ گفته ‌بودی‌ام كه ماهِ من شدی  اشك واقعی شور است

 

راستی!

جدای این حرف‌ها

از توی عكس ماندن بیزارم

مجسمه نیستم  دل‌بر!   دل‌دارم

گفتم كه فعلن وقت ندارم

فردا

دوباره بگیر!

 

۲. فردا

لبِ آبی

كفش‌ها را كندم

و نشستم

باد می‌آمد

گفتم:

اگر دوباره بگیرتم     مثلِ آن شیری كه انسان می‌خورد  بریده‌ام

اگر دوباره بگیرتم    مثلِ لاك‌پشتِ گشته روی خاك  توی لاك خود  نمی‌روم

سلام ساقی!

خط روی دل‌ات نیافتد ساقی!

پیغام هم كه نذاری

هیچم تكان نمی‌خورد ولی

یك چیزی هنوز می‌رود شبیهِ دل

دل‌ات رفته؟!

 

بهمن‌ ۱۳۸۸

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۸۸  ـ جمعه ۱۶ تیر ۱۳۹۱

  No. 588 - Friday 6 July 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

منشوری‌ی سمرقندی

ابوسعید احمد ابن محمد منشوری‌ی سمرقندی

[پایانه‌ی سدهی چهارم تا آغازه‌ی پنجم قمری /

پایانه‌ی دهم تا آغازه‌ی یازدهم میلادی]

 

 

یكی دریا پدید آمد زمین از مشك و آب از زر

معلّق موج زرّین‌اش به اوج اندر كشیده سر

نشیب و قعر آن دریا همه پر رشتهی مرجان

فراز و موج او هر سو همه پر زهرهی ازهر۱

نهنگ سندروسین‌اش۲ به‌سیماب اندرون غلطان

دم تمساح زرین‌اش پریشان از گلو گوهر

برخشد سرّ او بی رخ بنرّد غور او بیدل

چو برق از میغ بر دریا چو رعد از كوه در گُردَر

فلك چون قصد مدهون گشت به‌روی كنگرهی زرّین

درفشا هر یكی روشن چو قصر مرد مدهون گر

چو چشم باز ازو روشن زمین و آسمان امشب

نقابی بست بر روی و بنا گوش تذروِ  نر

چو بود امشب كه چون خال و سر از خاك زمین برزد

خلوقی رنگ خورشیدی به‌ شنگرف۳ آزده پیكر

گهی چون عبهری۴ سیمین همی بر آسمان تازد

گهی چون ابر یاقوتین همی نالد به ابر اندر

زریرین۵ گردد از رنگ‌اش به‌دریا در همی لؤلؤ

عقیقین گردد از عكس‌اش به گردون بر همی اختر

تو گویی همّت خسرو برای نعمت زایر

یكی زرّین فلك خواهد بر آوردن همی دیگر

به دست و تیغ و جام و جان میاسای از چهار آیین

چنانك از نامهی فتح‌‌ات نیاساید همی رهبر

به‌دست  از مال بخشیدن به‌تیغ از كینه آهختن

به‌جام از بادهی روشن به‌جای از مدت بی‌مر

اگر بر شاخ سیسنبر بتابد سایهی تیغ‌ات

به رنگ روین۶ رومی برآید شاخ سیسنبر۷

دهان خشكی نهیب‌ات را به‌خشم ار تشنه‌گی یابد

همه طوفان یكی شربت همه دریا یكی ساغر

چه  باید رفت خسرو را پس دشمن سوی مكران

بگو  تا چون نهنگ او را به‌دم زی خود كشد لشكر

 

 

 

۱. ازهر: روشن

۲. سندروس: صمغی کهربایی و بد بو

۳. شنگرف: رنگی‌ست سرخ که از سرب و جیوه‌ی سوخته با گوگرد سازند

۴. عبهر: دراز و نازک و خوش تن از هر چیزی . نرگس . یاسمین .

۵. زریر: گیاهی باشد زرد که جامه بدان رنگ کنند و آنرا اسپرک نیز گویند.

۶. روین: روناس

۷. سیسنبر: سبزیی است میان پونه و نعناع

 


















 

 

مسعودی

مسعودی‌ی غزنوی‌ی رازی

[پایانه‌ی سدهی چهارم تا آغازه‌ی پنجم قمری /

پایانه‌ی دهم تا آغازه‌ی یازدهم میلادی]

 

 

۱

زنخدان‌های ترکان‌ است گویی

فراز شاخ بر آن سیب خندان

مغاکی در میان هر یک آنک

چو آن چاهی که باشد بر زنخدان

چو حقّه‌ی بُسّدسن بر گوهر سرخ

ببین آویخته از شاخ رُمّان

کفیده چون دهان شیر و دانه‌ش

بده در همچو خون‌آلوده دندان

 

 

۲

مخالفان تو موران بدند مار شدند

برآر زود ز موران مار گشته دمار

مده زمانشان زین بیش و روزگار مبر

که اژدها شود ار روزگار یابد مار.

 

۳

جاه جوی، ای که می‌بجویی سیم !

سیم و جز سیم زیر جاه درست

سیم را هرکسی بیابد و باز

جاه با اژدها به چاه درست

 

۴

آن زلف نگر بر رخ آن دُرّ یتیم

چون بنگاری چنان‌که از غالیه ی‌ جیم

و آن خال بر آن عارض چون ماهی‌ی شیم

همچو نُقطی ز مشک بر تخته‌ی سیم

 


 

مُجَلِّدی‌ (مخلدی)

ابوشریف احمد ابن علی مُجَلِّدی‌ی گرگانی (مخلدی)

 [پایانه‌ی سدهی چهارم تا آغازه‌ی پنجم قمری /

پایانه‌ی دهم تا آغازه‌ی یازدهم میلادی]

 

۱

آن زنگی‌ زلفین بدان رنگین رخسار

چون سار سیاه است و گل اندر دهن سار

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

تا دیو چه افگند هوا بر زنخ سیب

مهتاب به گلگونه بیالودش رخسار

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

۲

آمد آن رگ زن مسیح پرست

شست الماس‌گون گرفته به دست

کرسی افگند و بر نشست بر اوی

بازوی خواجه‌ی عمید ببست

دست چون دید گفت عزّ علیک

این چنین دست را نشاید خَست

سر فرو برد و بوسه‌یی بربود

و ز سمن شاخ ارغوان برجست

 

یادداشت: شعر دوم در دیوان عنصری‌ی بلخی نیز آمده است. زنده‌یاد سعید نفیسی، اما نوشته است که او این شعر را در یک نسخه‌ی خطی که در سال ۸۷۷ قمری نوشته شده به اسم مخلدی دیده است.

 
           
       

بالای صفحه