_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۸۲ ـ جمعه ۵ خرداد ۱۳۹۱

  No. 582 - Friday 25 May 2012

 
 

 

 

 
 

 

   

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

نصرت رحمانی

[۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۸ خورشیدی /  ۲۰۰۰ ـ ۱۹۲۹ میلادی]

در عطر عشق

 

و آب بود که می‌رفت،

                        کوچه خلوت بود

صدای قلبِ تو، آری،

صدای قلب تو پاشید بر درو دیوار.

و عطر سوختن اشک و عشق و شرم و شتاب،

میان بندبند کهنه‌ی دوار آجری، گم شد.

 

فضای کوچه‌ی میعاد،

طنین خاطره‌ی ضربه‌های گام تو را،

به ذهن منجمد سنگ‌فرش، امانت داد.

و آب بود که می‌رفت.

 

ثقیل می‌آید.

چرا،

که سنگ کوچه‌ی بی‌انتظار اگر بودی،

سخن روال دگر داشت.

به آب بوسه زدی

            خنده در شکاف لب‌ات،

                                    آب گشت، جاری گشت.

ــ چه می‌توانم گفت؟

دوباره پرسیدم

ــ سکوت.

 

سکوت درمان نیست.

اگر نهفتن درد التیام واهی بود،

لبان خسته‌ی من، قفل آهنین می‌شد!

 

 

سکوت نمره‌ی سنگ است،

                        سنگ راهِ سکون.

سکوت بیشترین هدیه است تهمت را.

مهار کردن نیرو خیانت عبثی‌ست.

 

و آب بود که می‌رفت،

                        باد می‌امد.

شکوفه‌ی لب◦خند،

کنار جوی لبان‌ات خموش می‌پژمرد،

چه کوچه خلوت بود.

 


 

نسیم خاکسار

زنگوله در پایت

 

زنگوله در پایت

روی صدف‌های ساحل می‌رقصی

سله‌ات پر از میوه‌های شیرین نخل

                        یخ بسته ماه جاده در مه .

آواز نی‌زار را می‌شنوی

                        ــ معلق و سرگردان ــ

در آستانه‌ی مردن.

تا بگذارم طعم لب‌هایم را

                        نوش کنی.

بر سندان می‌کوبد،

چکش آب در ساحل

دریا به هیات سوگواران

                        ــ صف در صف ــ

                           موج دارد

که می‌ریزد در پایت

نرم تنانی پر تقلا

جوشان از روح بقا.

بنشین

با کفی آب در دستان‌ات

که حباب می‌ترکاند جدارش

از نفس ماهی.

            ــ من گول‌ات می‌زنم

                وقتی سرگرم شدی

من گول‌ات می‌زنم

و از سله ات می‌ربایم

هر چه‌قدر که بخواهم.

زنگوله در پایت

روی صدف‌های ساحل می‌رقصی

و

ماه جادو

            یخ بسته در مه.

 

پگاه احمدی

بند ِ لیلا

 

 

هوای سینه پهلو

پهلوی ماست

تا سِل که سقف مان را گرفته می‌خوابد

وَ آسمانی که سرفه هایش را

مثل میل ، روی دست ِهوا برده ام ...

حالا هوای کلنگی پهلوی ماست

از شهر ِ سر ِ کوچه باد می آید

تا میله ، دوباره چیزی را

با تُف به هم بچسبانَد :

ملافه‌یی که به دیوار ، پیچیده‌تر شود

مثلثی که سرِ راه را

دنیا بیاورد

روزنامه‌یی که ننویسد

وَ یک مسافرخانه پشت ِ در

که با سیمان‌اش نمی‌شود کشتی گرفت

اما می‌شود شهادت داد :

 

 

کثیف ، کفش ِ پشت ِ در هم نیست

چون با مترو وَ با مشقّت آمده بود

وَ سینه هایش را

بی وقفه می‌سپرد .

 

 

پشتِ این دهانه‌ی بی خانمان که پُر از پشت ِ چاله میدان است

خیلی نمی شود جنگید

چون وکیل نداشت

خیلی نمی شود زایید

چون

تحریف شد

خیلی نمی شود پرسید

چون ، تیزی کشیده‌اند !

 

 

من از خودم نمی‌ترسم

چون از سِل ، عجیب ترسیده‌ام

وَ از خودم نمی‌ترسم

چون پای زنده‌گی انگشت داده‌ام

تنها نگاه کنم .

 

 

پس بقچه‌ی شما

همین بیابانی‌ست

که زیرِ هوا نَم می‌کشد

همین زمین ِ زِبر

که زیر ِ ریش ِ من درآمده است !

 

 

همین که سیگار، شورت وُ حوله می خواهد

چون ترسیده است

کم حرف می زند

چون ناخن می جود مدام

وَ ماه ِ نوبتی را روی شانه هوا می کند . . .

 

 

یکی یکی از پلّه‌های افتاده

وقت ِ آفتاب ِ زمین خورده‌ای‌ست

که لِخ لِخ

وقت ِ هواخوری دارد

وقت ِ تمام ،

دری ست که به پشت ِ سرم می‌دهند

 

 

او تیغ ، مسواک وُ پنبه می‌خواهد

چون ترسیده است

من ، ترسیده ام

چون دیگر چیزی برای ترس ندارم .

 

مرداد ۱۳۸۳





 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۸۲ ـ جمعه ۵ خرداد ۱۳۹۱

  No. 582 - Friday 25 May 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

 

دقیقی

ابومنصورمحمدبن احمد دقیقی‌ی توسی

 [سدهی چهارم قمری/ دهم میلادی]

 

بر افگند ای صنم ابر بهشتی

زمین را خلعت اردیبهشتی

بهشت عدن را گل‌زار ماند

درخت آراسته حور بهشتی

زمین بر سان خون‌آلود دیبا

هوا بر سان مُشک اندوده وشتی۱

به طعم نوش گشته چشمه ی آب

به رنگ دیده‌ی آهوی دشتی

چنان گردد زمان هزمان۲ که  گویی

پلنگ آهو نگیرد جز به کُشتی

بُتی باید کنون خورشید چهر

مهی کــ او دارد از خورشید پشتی

بُتی رخسار او هم‌رنگ یاقوت

می‌یی بر گونه‌ی جامه‌ی کُنِشتی۳

جهان طاووس‌گونه گشت گویی

به جای نرمی و جای درشتی

بدان ماند که گویی از می و مُشک

مثال دوست بر صحرا نبشتی

ز گل بوی گُلاب آید بدان‌سان

که پنداری گُل اندر گِل سرشتی

دقیقی چار خصلت برگزیده‌ست

به گیتی از همه خوبی و زشتی

لب یاقوت رنگ و ناله‌ی چنگ

می‌ی خون زنگ و کیش زردهشتی

 

۱. وشتی: در برخی نسخه‌ها مُشتی آمده است

۲. هزمان: کوتاه شده‌ی هر زمان

۳. کُنشت: آتشکده

 


 

مُعَمّری

ابوزراعه‌ی مُعَمّری

[سده ی چهارم قمری  / دهم میلادی]

 

۱

هر آن‌کسی که نباشد ز اخترش اقبال

بود همه هنر او به خلق نامقبول

شجاعت‌اش همه دیوانه‌گی، فصاحت حشو

سخا گزاف و کریمی فساد و فضل فضول

 

۲

جهان شناخته گشتم به روزگار دراز

نیاز و ناز بدیدم در این نشیب و فرار

ندیدم از پس دین هیچ بهتر از هستی

چنان‌که نیست پس از کافری بتر ز نیاز

 

عماره

ابومنصور عماره‌ی مروزی

[پایانه سده‌‌ی چهارم تا آغازه‌ی سده‌ی پنجم قمری / دهم میلادی]

 

۱

آن می به‌دست آن بت سیمینه تن نگر

گویی که آفتاب بپیوست با قمر

تا برنهاد زلفک شوریده را به‌خط

اندرفتاد گِرد همه شهر شور و شر

و آن ساغری که سایه فکنده ست می در او

برگ گل سپید است گویی به‌لاله بر

 

 

۲

غره مشو بدان‌که جهان‌ات عزیز کرد

ای بس عزیز را که جهان کرد زود خوار

مار است این جهان وجهان‌جوی مارگیر

وز مارگیر مار برآرد همی دمار.

 

 

۳

بر روی او شعاع می از رطل برفتاد

روی لطیف و نازکش از نازکی بخست

می چون میان سیمین دندان او رسید

گویی کران ماه به‌‌پروین درون نشست .

 

شاخ بید سبز گشته روز باد

چون یکی مست نوان۱ سرنگون

لاله برگ لعل بنگر بامداد

چون سرشمشیر آلوده به‌خون .

 

 

۱. نوان: جنبان، تلو تلو خوران

 


 

 

 
       

 

 
       

بالای صفحه