_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۸۱ ـ ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۱

  No. 581 - Friday 18 May 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

احمد شاملو

[۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۴ خورشیدی / ۲۰۰۰ ـ ۱۹۲۵ میلادی]

کژمژ و بى‌‌انتها

 

 

کژمژ و بى‌‌انتها
به‌ طول‌ِ زمان‌‌ها‌ى‌ پيش‌ و پس‌
ستون‌ِ ‌استخو‌ان‌‌ها
چشم‌خانه‌‌ها تهى‌
دنده‌‌ها ‌عريان‌

د‌هان‌

        يکى‌ برنامده‌ فرياد

فرو ريخته‌ دند‌ان‌‌ها ‌همه‌،
سوت‌ِ خارج‌خو‌ان‌ِ تر‌انه‌‌ى‌ روزگار‌ان‌ِ ‌از ياد رفته‌

در وزش‌ِ بادِ کهن‌

                       فرونستاده‌ ‌هنوز

                                      ‌از کی‌ی باستان‌.

 

 

بادِ ‌ا‌عصارِ کهن‌ در جمجمه‌‌ها‌ى‌ روفته‌
بر ستون‌ِ بى‌‌انتها‌ى‌ ‌آ‌هکين‌
فرو شده‌ در ماسه‌‌ها‌ى‌ ‌انتظار‌ى‌ بدو‌ى‌.

دفتر‌ها‌ى‌ سپيدِ بى‌گنا‌هى‌
به‌ تشتى‌ چوبين‌
بر سر
معطل‌ مانده‌ بر درو‌ازه‌‌ى‌ ‌عبور:
نخِ‌ِ پَرَکى‌ چرکين‌
بر سور‌اخ‌ِ جو‌ال‌دوز‌ى‌.

 

‌اما خيال‌‌ات‌ ر‌ا ‌هنوز
فر‌اگردِ بسترم‌ حضور‌ى‌ به‌ کمال‌ بود
‌از ‌آن‌ پيش‌تر که‌ خو‌اب‌‌ام‌ به‌ ژرفا‌ها‌ى‌ ژرف‌ ‌اندر کشد.

گفتم‌ ‌اينک‌ ترجمان‌ِ حيات‌
تا قيوله‌ ر‌ا بى‌بايست‌ نپند‌ار‌ى‌.

‌آن‌گاه‌ د‌انستم‌

که‌ مرگ‌

            پايان‌ نيست‌.

 

۱۳۷۸











 

 

اورنگ خضرایی

[۱۳۷۸ ـ ۱۳۲۱ خورشیدی /   ۱۹۹۹ ـ  ۱۹۴۲ میلادی]

شیدایی

 

 

آغاز دیگری‏ست هر هجای نام تو در من

آزرم بی‏بدیل!

ذات خجسته‌ی بالیدن.

رشک بهار را

به ناز برانگیختی

چه سبز.

وقتی پرنده‏ها کنار تو در عشق

پر زدند

شیدایی از مدار رویش تو باغ را شکفت

با جوهر جوانه‏های مشرقی‌ی گل.

جز مهر را تو بر نتافتی

نه،در سکوت سنگ

نه در سجده‏گاه عشق.

تردید می‏کند هماره در زلالی‌ی خود

الماس

گاهی که از ستاره‌ی تقدیر

خم می‏شوی به جانب انسان و برکتِ خاک و بلوغ آب.

آزرم بی‏بدیل!

ذات خجسته‌ی بالیدن.

 

 آباده- بهار ۱۳۷۱


 

بهاره فریس‌آبادی

هفتم مرداد ، عزای مادر خاور

 

زیر۫ استکان شکسته بود

با رنگ چای‌ی خشک

اتاق سرد و سفیدی در انتهای حیاط

و هجوم عقابی با پنجه‌های طلا

انگاره‌های عروسی‌ی مادرم .

 

بلای بال سیاه بر سرش

احکام دفن مرده بود

با درکِ ضعیفی از محو شدن سُم

- چیزی که در فنجان قهوه راه می رود -

دنباله‌ی بی‌رنگی شبیه تور عروس

چشم‌های بی‌حواس میش

موهای سرخ

با دو بافه طلا

تا نزدیک ساق پا .

 

در روز هفتم از ماه پنجم هر سال

نیم تنه‌یی شکسته با منقار سیاه

زیر۫ پله‌ی تاریک

با بتّه بتّه گیس نیم سوز

نور عجیبی‌ست میان پیاله‌های روی .

 

خزیده زیر سینی‌ی برنج

کرباس کهنه کشیده بر سرش

بخور بابونه به گونه های سفید

و چنگ خفیفی به سینه های تلخ

به یاد مادرش .

آن شب

زیر۫ استکان شکسته بود

فرو به گردن‌اش

بی ردّ رنگ خون

انبار سردی نزدیک راهِ آب

چشمی شبیه یاقوت سرخ

برقی زده انگارکنار دبّه‌ی ترشی

دستی کشیده دست کسی را

و

بسم الله . . .

 نترس

افسار اجنّه‌ی خاموش در دست من

آهسته کنار پله ها مویه می کنیم .

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۸۱ ـ ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۱

  No. 581 - Friday 18 May 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

 

خسروانی

ابوطاهر طيب خسروانى

[ سده‌ی چهارم قمری /  دهم میلادی]

 

شب وصال تو چون باد بی‌وصال بود

غم فراق تو گویی هزار سال بود

شب دراز و غمان دراز و جنگ دراز

در این سه کار بگو تا مرا چه حال بود

بسا شبا که فراق تو را ندیم شدم

امید آن که مگر با توام وصال بود

خیال تو همه شب زی من آید ای عجبی

روان من همه شب خادم خیال بود

مرا ز خال سه بوسه تو وعده کرده بُدی

بپای تا بدهم پیش کِه‌ت وبال بود

سیاه چشما ماها من این ندانستم

که ماه چارده را غمزه از غزال بود

تو را مطیع‌ام نامردمی مکن صنما

ز خوب‌رویان نامردمی محال بود

مگر به نامه‌ی عشق اندرون نخوانده بوی

که خون دل شده‌گان پیش تو حلال بود

طمع به جان کنی و خیره قیل و قال کنی

چو جان و دل به تو دادم چه قیل و قال بود

وفای و مردمی امروز کن که دست‌رس‌ است

بود که فردا این حال را زوال بود.

 


 

جویباری

ابواسحاق جویباری

[سده‌ی چهارم قمری / دهم میلادی]

 

به ابر پنهان کرد آفتاب تابان را

به سبزه بنهفت آن لاله برگ خندان را

به سوی هر دو مهش برد و شاخ ریحان بود

به شاخ مورْد به پیوست شاخ ریحان را

بتی که خسته‌دلان را به بوسه درمان‌است

دریغ دارد از این درددیده درمان را

به ابر نیسان مانم کنون من از غم او

سزد که صنعت خوبست ابر نیسان را

به یک گذر که سحرگاه بر گلستان کرد

بهشت کرد سراسر همه گلستان را

 










 

 

ابوالمؤید بلخی

[سده‌ی چهارم قمری / دهم میلادی]

 

انگشت را ز خون دل من کند خضاب

کفّی کـ از او بلای تن و جانِ هرکس است

عنّاب و سیم اگر نبودمان روا بود

عنّاب بر سبیکه‌ی۱ سیمین او بس است

 

555

 

نبیذی۲ که نشناسی از آفتاب

چو با آفتاب‌اش کنی مقترن۳

چنان تابد از جام گویی که هست

عقیق یمن در سهیل یمن

 

555

 

صفرای مرا سود ندارد نِلکا۴

دردِ سر من کجا نشاند  عِلکا۵

سوگند خورم به هر چه دارم مِلکا

کـ از عشق تو بگداخته‌ام چون کِلکا۶

 

 

۱. سبیکه: شمش نقره

۲. نبیذ: شرابی که از خرما یا مویز یا عسل سازند

۳. مقترن: همراه، دوست

۴. نلک: آلوی کوهی

۵. علک: صمغِ جویدنی

۶. کلک:  نی


 

بوشکور

ابوشکور بلخی

[سده‌ی چهارم قمری / دهم میلادی]

 

درختی که خردک بود باغبان

بگرداند او را چو خواهد چنان

چو گردد کلان باز نتواندش

که از کژی ّ و خم بگرداندش

درم سایه و روح دانایی است

درم گرد کن تا توانایی است

چو پشت است مر مرد را خواسته

که‌را خواسته کارش آراسته

بیافزاید از خواسته هوش و رای

تهی دست را دل نباشد به‌جای

توانگر برد آفرین سال وماه

و درویش نفرین برد بی‌گناه

چنان کرد یزدان تن آدمی

که بردارد او سختی و خرمی

بر آن پرورد که‌ش همی پروری

بیاید به‌هر راه که‌ش آوری

بیاموز تا زنده‌ای روز و شب

چنین گفت دانا که بگشاد لب

نهاده زبُن خودچنین آمده‌ست

که هر مه به دانش گزین آمده‌ست

 
       

 

 
       

بالای صفحه