_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۷۹ ـ جمعه ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۱

  No. 579 - Friday 4 May 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

نیما یوشیج

[۱۳۳۸ـ ۱۲۷۶خورشیدی / ۱۹۶۰ ـ ۱۸۹۷ میلادی]

چهار شعر

 

۱) در پیش کومه ام

در پیش کومه‌ام

در صحنه‌ی تمشک

بی‌خود ببسته است

مهتاب بی طراوت، لانه.

*

یک مرغ دل نهاده‌ی دریادوست

با نغمه‌هایش دریایی

بی‌خود سکوت خانه سرایم را

کرده است چون خیالش ویرانه.

*

بی‌خود دویده است

بی‌خود تنیده است

لم در حواشی آییش

باد از برابر جاده

کـ آن‌جا چراغ روشن تا صبح

می‌سوزد از پی‌ی چه نشانه.

*

ای یاسمن تو بی‌خود پس

نزدیکی از چه نمی‌گیری

با این خرابم آمده خانه.

 

 

۲) کک کی

دیری ست نعره می کشد از بیشه‌ی خموش
کک کی که مانده گم.

از چشم‌ها نهفته پری‌وار
زندان بر او شده است علف زار
بر او که او قرار ندارد
هیچ آشنا گذار ندارد.

اما به تن درست و برومند
کک کی که مانده گم
دیری‌ست نعره می‌کشد از بیشه‌ی خموش.

 

 

۳) بر سر قایقش

بر سر قایقش اندیشه کنان  قایق‌بان

دائماً میزند از رنج سفر بر سر دریا فریاد:

اگرم کشمکش موج سوی ساحل راهی می داد.

*

سخت طوفان زده روی دریاست

ناشکیباست به دل قایق بان

شب پر از حادثه. دهشت افزاست.

*

بر سر ساحل هم لیکن اندیشه کنان قایق‌بان

ناشکیباتر بر می شود از او فریاد:

کاش بازم ره بر خطه‌ی دریای گران می‌افتاد!

 

 

۴) پاسها از شب گذشته است

پاسها از شب گذشته است

میهمانان جای را کرده اند خالی. دیرگاهی است

میزبان در خانه‌اش تنها نشسته.

در نیآجین جای خود بر ساحل متروک می‌سوزد اجاق او

اوست مانده. اوست خسته.

 

مانده زندانی به لب‌هایش

بس فراوان حرف‌ها، امّا

با نوای نای خود در این شب تاریک پیوسته

چون سراغ از هیچ زندانی نمی‌‌گیرند.

میزبان در خانه‌اش تنها نشسته.

 

زمستان ۱۳۳۶

 

آزیتا قهرمان

سفید هیولایی

 

آواز بی‌پرنده   فروردین بی‌درخت    عشق،  بی‌دست و هست

نام تو را       به پیشانی‌ام      شلیک کرد وُ برد

تا شکل گُلی  سفید و هیولایی  درآسمانِ سیاه

تا زانو روبه‌روی خدا      خم شوم

 

برویم       سروهای آبی  امشب پیدا کنیم

برویم   امواج دیگری      در این صدا با ما بسوزد    

ردای نارنجی در نوبت من است 

 

این بطری و کتاب می‌ماند وُ     من رفته ام

می‌دانم  عادت می‌کند غروب      به اشباح لانه‌اش

احترام به میله‌ها       به سایه‌ی قسطی‌اش

این ابرها می‌بارد وُ

ترکیب شعله‌ها     در ما     عجیب می‌شود

افسون کافه‌ها      بوته‌یی گلِ سرخ

 

چه تند دررا زدند   آمدند   بردند   رفتند    کشیدند

چه  زود حرف‌های دزدکی   کاغذقایقی   کوچه‌ی دل‌بری

تلخ     دستم به شانه ات نمی رسد     باز باران چرا گرفت ؟

ای گربه‌های زرد       ازما گذشت     کالسکه رفت

یادت هست  چه اسب های روشنی!

 

حرف های تو برق می زند امشب      کرم شب‌تاب شدی ؟

راستی صوفی کجا         کی بی من سفرشدی؟

کلمه‌ها کی آمدند روی میز؟    شاعر شدند

لیوان سوراخ دارد چرا ؟      بشقاب ها دیوانه‌اند

تو ساغر را بریز تمام    تو از خودت بگو

دریا ازکی        دراین خیابان دیوانه شد ؟

درخت گیلاس    دراین عبارت آتش گرفت

 

چه‌قدرصدا می‌ریزد و درسطر کوچکی       جا نبود؟

شاخه‌ی سرخ   ازشکاف لب‌ام     بیرون

دوباره     در قصّه‌یی که درد می‌کشید      

هی  کو ه    درّه     خواب  وُ خاطره

دوباره    با کوچه‌های خاکی      خلوت شدم

 

با دفتر ومدادِ سبز     شهرها چرخیده‌اند وُ حدس می‌زدی

ماه قاتل است وُ حدس می‌زدم

آسمان مرا تمام کرد و راه دورمی‌زند      امشب

 

آمدی      و سمت‌های دیگری        ا زنو زمین

آمدم       و رفت‌های دیگری         از من سلام

 

 


 

مهدی فلاحتی

خیال سبز

 

خیال سبزِ تو از چشمه‌های خشک می‌جوشید

و باد

      یاد می آورد

و حوصله می‌بُرد.

زمین: گدازه‌ی سرد

و آسمان

        بی که ببارد دیگر

ستاره‌ی خامُش به زیر ابر

بی گِله می‌بُرد.

 

خیال سبزِ تو از چشمه‌های خشک می‌جوشید. . .

 

واشینگتن، ٣ اردیبهشت  نود


 

 

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۷۸ ـ جمعه ۷ اردیبهشت ۱۳۹۱

  No. 578 - Friday 27 April 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

 

رودکی

ابوعبدالله جعفربن محمد رودکی‌ی سمرقندی

[ سدهی چهارم قمری  / دهم میلادی]

 

۱
چون تيغ به دست آری، مردم نتوان کُشت
نزديک خداوند بدی نيست فرا مُشت
ايـن تيـغ نه از بهر ستمکاران کردند
انگور نه از بهر نبيذ۱ است به چرخُشت۲
عيسا به رهی ديد يکی کشته فتاده
حيران شد و بگرفت به دندان سرانگشت
گفتا که که را کشتی تا کشته شدی زار
تا باز کجا کشته شود آن که ترا کُشت
انگشت مکن رنجه به در کوفتن کس
تا کس نکند رنجه به در کوفتن‌ات مشت

۲

دوستا، آن خروش بربط تو

خوشتر آید به گوشم از تکبیر

زاری‌ی زیر و این مدار شگفت

گر ز دشت اندر آورد نخجیر

تن او تیر نه، زمان به زمان

به دل اندر همی گزارد تیر

گاه گریان و گه بنالد زار

بامدادان و روز تا شبگیر

آن زبان‌آور و زبانش نه

خبر عاشقان کند تفسیر

گاه دیوانه را کند هشیار

گه به هشیار برنهد زنجیر

 

۳

تا خوی ابر گل رخ تو کرده شبنمی

شبنم شده‌ست سوخته چون اشک ماتمی 

کی مار ترسگین۳ شود و گربه مهربان؟

گر موش ماژ و موژ۴ کند گاه در همی 

صدر جهان، جهان همه تاریک شب شده‌ست

از بهر ما سپیده‌ی صادق همی دمی

 

۱. نبیذ: شراب خرما

۲. چرخشت: حوض مانندی که انگور در آن ریزند و با پای بکوبند تا آب انگور گرفته شود

۳. ترسگین: ترسنده . بیم زده . وحشت زده

۴. ماژ و موژ: فریادی که موش در وقت دیدن گربه برآورد.  زاری . لابه

 

شهید بلخی

ابوالحسن شهیدبن حسین جهودانکی بلخی 

 [ سدهی چهارم قمری  / دهم میلادی]

 

مرا به‌جان تو سوگند و صعب سوگندى

كه هرگز از تو نگردم نه بشنوم پندى

دهند پندم و من هيچ پند نپذيرم

كه پند سود ندارد به‌جاىِ سوگندى

شنيده‌ام كه بهشت آن‌كسى تواند يافت

كه آرزو برساند به ‌آرزومندى

هـزار كَبْك ندارد دلِ يكى شاهين

هزار بنده ندارد دلِ خداوندى

ترا اگر مَلِكِ چينيان بديدى روى

نمـاز بُردى و دينار بَر پَراگَندى

ترا اگر مَلِكِ هِندوان بديدى موى

سجود كردى و بُت‌خانه‌هاش‌ بَركَندى

به‌مَنجَنيق عَذاب اندرَم چو ابراهيم

به‌آتش‌ حَسراتم فِگَند خواهندى

ترا سلامت باد اى گلِ بهار و بـهشت

كه سوىِ قبله‌ى روي‌ات نماز خوانندى


 

مصعبی

ابوطیب محمد بن حاتم مصعبی

[ سدهی چهارم قمری  / دهم میلادی]

شکرشکن است یا سخنگوی من است

عنبر ذقن۱ است یا سمنبوی من است

 

*

 

مرا جود او تازه دارد همی

مگر جودش ابر است و من کشتزار.

مگر یک سو افکن که خود همچنین

بیاندیش و دیدهی ْخرد برگمار.

کاشکی اینجای غوطه خوردمی

جای دیگر دست گیری تا گُدار۲

 

 

۱. ذقن: چانه

۲. گدار: جای کم عمق رودخانه که می توان پهنای آن را بدون شنا کردن پیمود، معبر

 
 
       

 

 
       

بالای صفحه